ทะลุมิติมาเป็นเถ้าแก่เนียะหม่าล่าขาลุย!【จบ】

        “ไม่เลย ข้ายินดีนักที่เสี่ยวชิงชิงเอาใจใส่ขนาดนี้” เผยรุ่นจือยิ้มแล้วส่ายหน้า

        ขณะนี้เป็นเวลาที่นางซูกับเย่จื้อเฟิงกำลังนอนกลางวันพอดีนับเป็นโอกาสอันดีที่จะได้พูดคุยกัน

        เย่ชิงชิงยิ้มแย้มแล้วหยิบขวดแก้วผลึกของตนออกมาถามว่า“คุณชายเจ้าของห้างมาที่นี่ครั้งนี้ เป็นเพราะของสิ่งนี้ใช่หรือไม่?”

        นางต้องการนำน้ำบำรุงผิวไปฝากขายกับเผยรุ่นจือแต่ต้องทำเป็นการลับเพราะไม่สามารถอธิบายที่มาของน้ำค้างกุหลาบให้คนในครอบครัวฟังได้ ส่วนเผยรุ่นจือนางก็ยังโกหกไปว่าทำมาตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ดังนั้น...

        เผยรุ่นจือเหลือบมองขวดในมือนางแล้วยิ้มไม่คล้ายยิ้ม มองดวงตาของนาง “น้ำค้างที่รวบรวมแก่นแท้ของฟ้าดินจากภูเขาลึก?ได้มาจาก ‘วิชาการกลั่น’ แล้วแช่ทิ้งไว้สี่สิบเก้าวันหรือ?”

        เย่ชิงชิงเบนสายตาออกไปเล็กน้อยแล้วกล่าวอย่างหนักแน่น “ใช่เจ้าค่ะ!”

        “ดีมาก น้ำกุหลาบของเจ้าคุณภาพดีมาก” เผยรุ่นจือพยักหน้าแล้วยิ้ม“ไม่ทราบว่าเสี่ยวชิงชิงต้องการฝากขายอย่างไร?”

        เรื่องราคาเย่ชิงชิงได้วางแผนไว้แล้วจึงกล่าวว่า “สิ่งนี้มีเพียงสิบสองขวดเท่านั้นนับว่าหายากและล้ำค่า ควรตั้งราคาสูงไว้ คุณชายเจ้าของห้างตัดสินใจได้เลยเจ้าค่ะส่วนผลกำไรข้าแปดส่วน ท่านสองส่วน รับได้หรือไม่เจ้าคะ?”

        อันที่จริงนางอยากจะขอเก้าส่วนกับหนึ่งส่วน แต่ก็กลัวว่าเผยรุ่นจือผู้นี้จะเจ้าเล่ห์ไม่ยอมให้นางได้เปรียบขนาดนั้นง่ายๆ

        เผยรุ่นจือได้ยินดังนั้นก็หัวเราะออกมา“ไม่มีการตั้งราคาตายตัว แต่ต้องการส่วนแบ่งแปดต่อสองหรือ? เสี่ยวชิงชิงเชื่อใจข้าถึงเพียงนี้เลยหรือ?”

        เย่ชิงชิงเม้มปากแล้วกล่าวอย่างฝืนใจ“แน่นอนว่าข้าเชื่อใจคุณชายเจ้าของห้างอย่างสุดหัวใจเจ้าค่ะ”

        เหตุผลหลักๆคือนางไม่ทราบว่าคุณหนูในห้องหอเหล่านั้นเต็มใจจ่ายเงินเพื่อบำรุงผิวหน้ามากน้อยเพียงใดอีกทั้งนางยังคิดว่าหากคุณชายเจ้าของห้างเป็นผู้กำหนดราคาผลลัพธ์อาจสูงกว่าที่นางคาดการณ์ไว้ด้วยซ้ำ ถึงตอนนั้นนางก็จะได้นั่งรอรับเงินฮิฮิฮิ...

        “ได้เลย ในเมื่อเสี่ยวชิงชิงเชื่อใจข้าถึงเพียงนี้” เผยรุ่นจือประสานมือคารวะ“ข้ายินดีรับใช้ขอรับ”

        เย่ชิงชิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งคว้ามือของเขาไว้แล้วกระซิบ “เรื่องนี้อย่าให้คนในครอบครัวของข้ารู้อีกอย่างคือข้าไม่สะดวกไปพบท่าน หากมีปัญหาใดเกิดขึ้นในภายหลังท่านช่วยหาทางมาพบข้าด้วยนะเจ้าคะ”

        เช่นนั้นหรือ?เผยรุ่นจือเลิกคิ้วอย่างสนใจ มองมือของนางที่จับเอาไว้เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “ปกปิดซ่อนเร้นถึงเพียงนี้ ช่าง...”

        “ช่างอะไรหรือเจ้าคะ?” เย่ชิงชิงเพิ่งรู้สึกตัวจึงปล่อยมือเขาแล้วถอยหลังครึ่งก้าว “เช่นนั้นก็รบกวนคุณชายเจ้าของห้างแล้วขอเตือนว่าอีกไม่นานหิมะอาจจะตกแล้ว คุณชายรีบกลับไปดีกว่าเจ้าค่ะ”

        เมื่อพูดธุระสำคัญจบแล้วเผยรุ่นจือกลับไม่คิดที่จะกลับไป เขากุมมือในแขนเสื้อแล้วกล่าวว่า“ช่างน่าเศร้าใจยิ่งนัก เจ้าของเรือนขับไล่แขกเสียแล้ว”

        เย่ชิงชิงขมวดคิ้วเล็กน้อย“นี่! ข้ากำลังหวังดีต่อท่านนะ”

        เผยรุ่นจือลุกขึ้นเขากวาดสายตามองบ้านหลังใหม่ของนางอย่างเชื่องช้า “งานขึ้นบ้านใหม่ก็ไม่ส่งคนมาแจ้งให้ทราบแถมห้องสุขาที่โด่งดังของบ้านเจ้า ข้าก็เพิ่งได้ยินเรื่องนี้อีก...”

        เขาหันกลับมามองนางอย่างตั้งใจ“เสี่ยวชิงชิง เจ้าจะตีตัวออกห่างจากข้าหรือ?”

        อะไรนะ?เย่ชิงชิงตกใจเล็กน้อย แม้นางตั้งใจจะตีตัวออกห่างแต่ความสัมพันธ์ในฐานะคู่ค้าก็ยังคงอยู่ หากเอ่ยออกไปก็เท่ากับโง่เขลา

        นางถอนหายใจแล้วกล่าวว่า“คุณชายเจ้าของห้างเข้าใจผิดแล้ว สกุลเผยเป็นตระกูลใหญ่มีฐานะคุณชายน้อยก็สง่างามโดดเด่น พวกเราอยากจะพึ่งพาท่านจะแย่ ไฉนต้องตีตัวออกห่างช่างน่าขันนัก”

        “บ้านข้าเป็นตระกูลใหญ่หรือ? เจ้าต้องการพึ่งพาหรือ?”

        เมื่อได้ยินเขาย้อนคำถามเย่ชิงชิงก็ตกใจอีกครั้ง เขารู้อะไรมาหรือไม่? ไม่เช่นนั้นจะจับจุดสำคัญได้แม่นยำเช่นนี้หรือ?

        นางรีบกระแอมไอแล้วกล่าวว่า“พวกเราหมายความว่า คุณชายเจ้าของห้างมักจะใช้จ่ายฟุ่มเฟือยหากงานขึ้นบ้านใหม่เชิญท่านมา ก็เหมือนแอบเรียกของขวัญจากท่านน่ะสิ...”

        “เจ้ากำลังโกหก”

        เผยรุ่นจือถอนหายใจเบาๆแล้วกล่าวว่า “หากข้าทำให้เจ้ารู้สึกอึดอัดข้าต้องขออภัยด้วย”

        เย่ชิงชิงตะลึงเหตุใดจู่ๆ ถึงขอโทษนางเช่นนี้?

        นางตั้งใจตีตัวออกห่างจากเผยรุ่นจือด้วยเหตุผลหลายประการประการแรกคือ กฎโบราณที่กำหนดระยะห่างระหว่างชายหญิงเผยรุ่นจือก็ถึงวัยที่สมควรจะหมั้นหมายแล้วหากนางใกล้ชิดกับเขามากเกินไปก็อาจจะนำมาซึ่งความเข้าใจผิดได้เช่นเดียวกับเคออิ๋งอิ๋ง ไม่ได้หมายความว่านางใส่ใจชื่อเสียงที่ไม่จำเป็นเหล่านั้นเพียงแต่รำคาญความยุ่งยากเท่านั้น

        ประการที่สองคือคำพูดของฮูหยินรองเผยตัวนางเองใช้ชีวิตได้อย่างตรงไปตรงมาและมีเพื่อนได้อย่างเปิดเผยแต่ครอบครัวของอีกฝ่ายเล่า? ก่อนหน้านี้ฮูหยินรองเผยออกมาพบนางเพื่อฉางสี่อีกไม่นานหลังจากนี้ฮูหยินใหญ่ก็จะออกมาพบเพื่อคุณชายเจ้าของห้างหรือไม่?

        ประการที่สามคือเพื่อความสัมพันธ์ในการร่วมงานที่ยืนยาว การเจรจาเพื่อการค้าไม่ควรใกล้ชิดกันเกินไปการรักษาระยะห่างที่เหมาะสมและความมีมารยาทเท่านั้นที่จะรับประกันว่าการค้าขายของพวกเขาจะดำเนินต่อไปได้ยืนยาวเย่ชิงชิงเพิ่งจะอยู่ในจุดที่ความเป็นอยู่ดีขึ้น และไม่ต้องการให้ความสัมพันธ์ทางการค้าแตกหักเพราะเหตุผลส่วนตัวของตน

        เรื่องราวทั้งหมดนี้ไม่จำเป็นต้องเล่าละเอียดเพราะสถานการณ์ยังไม่รุนแรงถึงขั้นนั้น เย่ชิงชิงเพียงแค่เตรียมพร้อมรับมือไว้ก่อน

        หัวข้อสนทนานี้จบลงไปอย่างไม่รู้สาเหตุเผยรุ่นจือก็ขอตัวกลับไปก่อนที่หิมะจะตก

        ปัจจุบันนี้อากาศในฤดูหนาวแห้งแล้งผิวพรรณจึงต้องการการบำรุงจากภายนอกน้ำกุหลาบเหล่านั้นจึงขายออกไปหมดภายในเวลาไม่ถึงครึ่งเดือนเผยรุ่นจือได้ส่งเด็กรับใช้มาแอบมอบเงินให้เย่ชิงชิงได้มากถึงสองร้อยสี่สิบตำลึงเงินเชียว!

        เย่ชิงชิงถือกล่องไม้เล็กๆตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ตามข้อตกลงที่ส่วนแบ่งแปดต่อสองส่วนแต่ละขวดจะต้องขายได้ในราคาสูงถึงยี่สิบห้าตำลึง รวมทั้งหมดสามร้อยตำลึงนางจึงได้สองร้อยสี่สิบตำลึง ซึ่งนับว่าเป็นราคามหาศาลสำหรับชาวบ้านทั่วไป

        จู่ๆก็ค้าขายได้กำไรมหาศาล เย่ชิงชิงเหม่ออยู่นานกว่าจะตั้งสติได้ จากนั้นก็กะพริบตานี่เป็นพลังของอิทธิพลจากเผยรุ่นจือใช่หรือไม่?

        เพราะว่าเมื่อคุณชายเจ้าของห้างลงมือเองแม้จะเป็นแค่น้ำเปล่า คุณหนูในห้องหอเหล่านั้นก็ยังคงแห่กันเข้ามาจับจอง...