ถ้าเพียงแต่แม่มดสาวตัวนี้จะเอามือออกจากต้นขาเขาเสียทีเขาก็คงจะพอคิดอะไรได้อย่างปลอดโปร่งแจ่มใสบ้าง
ความรู้สึกแรกที่ร่างกายเขาได้รับเมื่อเธอััเขานั้นมันน่าจะเป็ความใมากกว่าแปลกใจ เป็เสมือนอาการช็อกของกระแสไฟฟ้าที่ทำให้ร่างกายของเขาอ่อนเปลี้ยลงและขณะนี้เมื่อความรู้สึกทั้งหลายกลับคืนมาเขาก็เริ่มขยับตัวอย่างอึดอัดดูเหมือนกางเกงที่สวมใส่อยู่มันจะตึงแน่นขึ้นมาจนแทบจะทนไม่ไหวเขาไม่รู้สึกสนุกเลยที่จะต้องปิดบังอาการตื่นตัวที่เกิดขึ้นไว้ผู้ที่จะทำเช่นนี้ได้ก็เห็นจะมีแต่ผู้หญิงที่เขาจะนอนด้วยเท่านั้น
เขาออกจะสงสัยอยู่ว่าเธอทำสิ่งนี้อย่างมีเจตนาหรือไม่แต่ดวงตาคู่สีเขียวขาบนั้นก็ดูซื่อบริสุทธิ์อยู่
ขณะนี้นิ้วน้อยๆ ของเธอกำลังบีบนวดต้นขาของเขาอยู่และดูเหมือนเธอจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองได้สร้างความรู้สึกดุเดือดเืพล่านให้เกิดขึ้นกับเขามากมายสักแค่ไหน
เขาผลุดลุกขึ้นยืนอย่างหงุดหงิดรู้สึกเสียใจอยู่เหมือนกันที่เธอผงะหงายหลังไปเมื่อเขาลุกขึ้นอย่างกะทันหันเช่นนี้ แต่กระนั้นเขาก็ปล่อยให้เธอพยุงตัวขึ้นเองเพราะรู้ดีว่าขณะนี้เขาไม่กล้าพอจะแตะต้องเนื้อตัวเธอด้วยซ้ำ เพราะถ้าทำเช่นนั้นแล้วเขาก็จะต้องเป็ฝ่ายพ่ายแพ้โดยสิ้นเชิงเพื่อเป็การหลีกเลี่ยงจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ เขาแกล้งทำเป็ไม่พอใจเมื่อเอ่ยถามเธอว่า
“คุณเลี้ยงแมวไว้กี่ตัวกันนี่ “คำถามนั้นมันทำให้เขาแปลกใจไม่น้อยไปกว่าเธอเลย แต่ฮ็อค ซิน-แคลร์รู้ว่าเขาจะต้องพูดถึงอะไรบางอย่างเพื่อไม่ให้ตัวเองต้องคิดถึงความอึดอัดที่กำลังเกิดขึ้นภายในตัวเองอยู่
“ก็ที่คุณเห็นทั้งหมดมันกี่ตัวล่ะคะ “ลีโอนี่กลับย้อนถาม
“สาม...ไม่ใช่...สี่ตัว “ฮ็อคตอบและลีโอนี่ก็พยักหน้ารับ
“ถ้าอย่างนั้นอีกสองตัวที่คุณไม่เห็นก็คือแดฟโฟดิล กับแพนซี่นั่นเอง”
“มีใครกันบ้างที่เขาเลี้ยงแมวถึงหกตัวอย่างนี้ “เขาย้อนถามอย่างงงงัน
“ก็ฉันไงล่ะคะ...ฉันมีแดฟโฟดิล เดซี่ ทิวลิปแพนซี่ โรส แล้วก็ป๊อบที่ย่อมาจาก ป๊อบปี้ฉันเพิ่งมารู้ตอนที่ตั้งชื่อไปแล้วว่ามันเป็ตัวผู้”
“นี่คุณเอาชื่อดอกไม้มาตั้งชื่อแมวทั้งนั้นเลยงั้นหรือ“สีหน้าเขาบอกว่าไม่อยากจะเชื่อ
“อ้าว...ทำไมล่ะคะ”
นั่นสิ...ทำไมล่ะ คงจะต้องใช้คนที่มีความสามารถจริงๆมาตอบคำถามประโยคนี้แทนเขาเสียแล้วแต่เห็นจะไม่ใช่คนใดคนหนึ่งในจำนวนพี่น้องสองสาวนี้แน่การนั่งสนทนาอยู่กับเธอในห้องนี้นานๆ เหมือนนั่งอยู่ใกล้ะเิไม่มีผิดไม่แน่ใจว่าะเินั่นมันจะด้านจริงหรือเปล่า
แต่ทำไมเขาจึงสามารถนั่งคุยกับเธอได้นานถึงเพียงนี้เล่าถ้าน้องสาวของเธอเหมือนเธอแล้วก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าฮอลจะไม่หลงใหลตลอดเวลาที่ผ่านมา ฮ็อค ซินแคลร์เบื่อหน่ายกับการสนทนากับผู้หญิงเป็ที่สุดแต่จะมีผู้ชายคนไหนบ้างเล่าที่เมื่อได้อยู่ใกล้ชิดกับ ลีโอนี่ แบรนดอนแล้วจะเกิดความเบื่อหน่ายขึ้นมาได้
“วันนี้ฝนตก พวกมันก็เลยเข้ามาอยู่ในบ้านกันหมดนอกจากแดฟโฟดิลกับแพนซี่ “ลีโอนี่แปลความหมายในความเงียบของเขาว่า เขา้าจะรู้เื่เกี่ยวกับแมวต่อซึ่งเขาก็จำต้องตกบันไดพลอยโจน
“แล้วทำไมเ้าสองตัวนั่นถึงไม่เข้าบ้านล่ะ”
“อาจจะเป็เพราะมันชอบฝนละมังคะ “หล่อนไหวไหล่เบาๆ อย่างไม่ยินดียินร้าย
สมน้ำหน้า...เขาด่าตัวเองอยู่ คำถามโง่ๆก็สมแล้วละที่จะได้คำตอบโง่ๆ แบบนี้ถ้าจะว่าไปแล้วเขาน่าจะหาอะไรมาคุยมากกว่าเื่แมวทั้งหกตัวที่ชื่อเป็ดอกไม้นั่นมันทำให้ดูเหมือนเธอเป็เด็กสาวที่ซื่อบริสุทธิ์เกินไปสักหน่อย
แต่คู่แฝดของเธอคงจะไม่ซื่ออย่างนี้แน่ถ้าสามารถต้อนเด็กหนุ่มอายุสิบเก้าเข้าไปติดแร้วเสน่หาได้ขนาดนั้นแต่สำหรับผู้หญิงที่กำลังนั่งอยู่ตรงหน้าขณะนี้ทั้งรูปร่างที่ยังดูเป็เด็ก และยังดวงตาคู่สีเขียวขาบใสแจ๋วคู่นั้น เขาไม่อยากคิดเลยว่าเธอจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับฮอลด้วยรูปร่างหน้าตาอย่างนี้น่าจะเป็สาวพรหมจารีด้วยซ้ำแต่เมื่อทั้งสองสาวเป็สายเืเดียวกันแน่นอนที่เขาจะต้องหลีกเลี่ยงให้ห่างไกลที่สุด
แต่กระนั้นภาพของเธอก็ยังปรากฏอยู่ในจิตใจและดวงความคิดตลอดเวลา
“ขณะนี้เรากำลังพูดกันถึงเื่ฮอลกับน้องสาวที่เป็คู่แฝดของคุณ“เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแปร่งปร่า ดวงตาเป็ประกายเย็นเยือก
ลีโอนี่พยักหน้ารับเรือนผมสีแดงจัดจ้าไหวระริกราวเส้นไหมเคลียอยู่กับนวลแก้ม
“ก็แล้วถ้าทั้งสองคนยอมเสียเวลาอีกสามเดือนก่อนหน้าที่จะตัดสินใจแต่งงานกันล่ะคะ”
“ผมว่าให้เป็สักปีหนึ่งจะดีกว่า”
“ถ้าอย่างนั้นสักหกเดือนฉันว่าจะดีที่สุดนะคะเราต่อรองกันคนละครึ่งยังไงล่ะ “เธอยิ้มเยื้อนให้เขาอีกดวงตาคู่กลมโตฉายแววบริสุทธิ์ใจ
ในยามนี้ ฮ็อค ซินแคลร์มีความรู้สึกเหมือนตัวเองถูกต้อนไปจนมุม ทั้งที่แน่ใจว่าตนเองจะเป็ผู้ชนะในเกมนี้ทั้งหมดนี้มันน่าจะเนื่องมาจากดวงตาคู่สีเขียว กับก้นเล็กๆที่อยู่ในกางเกงรัดรูปตัวนั้นมากกว่า เขาสูดลมหายใจลึก ยืดร่างขึ้นพร้อมกับบอกว่า
“ผมบอกคุณแล้วนะว่าผมไม่้าได้นักขุดทองมาเป็สมาชิกของครอบครัว “เขาพูดห้วนๆอำพรางความรู้สึกแท้จริงของตัวเองไว้ “ผมว่าถ้าจะต้องใช้เวลาสักหกปีก่อนการตัดสินใจเื่นี้มันยังไม่ช้าเลยสำหรับผม”
“อาจจะจริงในทรรศนะของคุณ “ลีโอนี่พูดเสียงหนัก “ลอร่าอาจจะเต็มใจยอมรับในกำหนดเวลาที่คุณตั้งขึ้นแต่อย่าลืมนะคะว่าฮอลน่ะเขามีแผนการสำหรับตัวเขาเองอยู่และเขาเป็คนที่คุณพูดอยู่ตลอดเวลาว่าสิ่งที่คุณกำลังทำอยู่ในขณะนี้จะเป็ผลดีสำหรับตัวเขาเองด้วย”
สาวน้อยคนนี้พูดถูกอีกนั่นแหละ ฮอลเป็ลูกชายของเขาก็จริงแต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมรับให้คนที่เป็พ่อเข้ามายุ่งเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวเช่นนี้ง่ายๆแต่เขาจะไม่ยอมให้ลีโอนี่รู้เป็อันขาดว่าเขายินดีที่จะประนีประนอมด้วย
“ผมจะพูดเื่นี้กับลูกชายผมเองคุณแบรนดอน “เขาเอ่ยออกไปด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกความมั่นใจอย่างที่สุด “และเมื่อถึงเวลาผมก็จะพูดเื่นี้กับน้องสาวคุณด้วย “พูดจบเขาก็หันหลังเดินออกจากห้อง
“ฉันเกรงว่า...ฉันยังไม่แนะนำตัวเองกับคุณอย่างถูกต้องนะคะ“เธอยักไหล่เบาๆ เมื่อดวงตาของเขาคมปลาบขึ้น “นามสกุลฉันไม่ใช่แบรนดอนหรอกค่ะ สเปนเซอร์ ต่างหาก”
ถ้าเช่นนั้นก็หมายความว่าเธอแต่งงานแล้วนั่นเองสาวน้อยตัวเล็กๆ คนนี้น่ะหรือแต่งงานแล้วเขาเหลือบตามองนิ้วนางข้างซ้ายและเพิ่งจะสังเกตเห็นแหวนทองเกลี้ยงที่สวมอยู่ในนิ้วนั้นซึ่งเขาไม่ทันเห็นก่อนหน้านี้ และเขาพอจะรู้ถึงเหตุผลที่ไม่เห็นนั้นอยู่ว่าเป็เพราะเขามัวครุ่นคำนึงถึงฝ่ามือเล็กๆ ที่ลูบไล้อยู่บนเรือนร่างของตัวเองมากเกินไป...
บ้าที่สุดเขาจะปล่อยให้จิตใจของตัวเองตื่นเตลิดไปกับผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เขาจะไม่ยอมให้ตัวเองเข้าไปพัวพันกับผู้หญิงที่แต่งงานแล้วเป็อันขาด
“ผมไม่เห็นมันจะสำคัญตรงไหนนี่ “นั่นคือสิ่งที่เขาพูดออกมาดังๆ “และสำหรับความคิดของผมคุณก็เป็เพียงพี่สาวของผู้หญิงคนที่กำลังหลอกล่อลูกชายผมให้แต่งงานกับเขาอยู่เท่านั้น”
ลีโอนี่ยืนส่ายหน้าอยู่ตรงหน้าประตูขณะทอดสายตามองตามร่างที่เดินจากไปเธอรู้ว่าลอร่ากับฮอลมีความรักในกันและกันอย่างแท้จริงแต่การที่พ่อของฮอลแสดงความไม่เห็นด้วยออกมาเช่นนี้มันย่อมเป็อุปสรรคต่อความรักของคนทั้งสองอย่างแน่นอน
เธอยอมรับกับตัวเองอยู่ว่าอันที่จริงแล้วเธอก็ไม่เห็นด้วยเมื่อลอร่ากลับจากงานวันนั้นและเล่าเื่รักแรกพบระหว่างเธอกับฮอลให้ฟัง
“แต่เขาเด็กกว่าฉันมากทีเดียวนะลีโอนี่ “ลอร่าพูดอย่างเสียดาย “เป็เด็กแต่ต้องทำงานในหน้าที่เหมือนผู้ใหญ่คนหนึ่ง”
“ไหน...ลองเล่าเื่เกี่ยวกับเขาให้ฉันฟังหน่อยสิ“ลีโอนี่ว่า
“เขาเป็คนร่างสูงนะแล้วก็หน้าตาหล่อมากทีเดียวละ“ลอร่าหน้าแดงก่ำขึ้นรูปร่างหน้าตาของเธอนั้นเป็ประหนึ่งภาพสะท้อนในกระจกเงาของพี่สาวไม่มีผิด นอกเสียจากแววในดวงตาที่บางครั้งจะซึมเศร้าอย่างประหลาด“เขาเป็ผู้จัดการโรงแรมที่เราไปประชุมกันนั่นแหละ แล้วก็...”
“ถ้าอย่างนั้นเขาก็ไม่ใช่เด็กแล้วสิ “ลีโอนี่รู้สึกคลายใจลงบ้าง
“ครอบครัวเขาเป็เ้าของโรงแรมนั่น “ลอร่าพูดเสียงเบา มันเป็คำตอบที่ทำให้ลีโอนี่ต้องนิ่งขึงไป
“ถ้าอย่างนั้นเขาก็เป็ลูกชายของซินแคลร์น่ะสิ “ใครๆ ย่อมจะต้องรู้จักมหาเศรษฐีเ้าของโรงแรมใหญ่นั่นอยู่แล้ว
“ใช่ เขาเป็ลูกชายของซินแคลร์นั่นแหละ “น้องสาวพยักหน้ารับ ความไม่พอใจฉายแสงอยู่ในดวงตาคู่สีเขียวน้ำทะเล “โอ ลีโอนี่ แต่เขาเด็กนะ เด็กกว่าฉันมากจริงๆแต่พอเขามองมาฉันก็รู้ได้ทันทีว่าฉันรักเขาเข้าแล้วแล้วเขาก็บอกฉันด้วยว่าเขาเองก็รู้สึกอย่างเดียวกัน”
“ถ้าอย่างนั้นเธอก็ได้พูดจากับเขาแล้วสินะเออ...จริงด้วยสิ เธอต้องคุยกับเขามาแล้วแน่ไม่อย่างนั้นจะรู้จักชื่อเสียงเรียงนามเขาได้ยังไงจริงไหม”
“เขาบอกว่าพรุ่งนี้เขาจะมาเยี่ยมฉันและเราก็จะได้พูดจาเื่การแต่งงานกันเสียเลย”
“เขาพูดขนาดนั้นเชียวเรอะ “ลีโอนี่อ้าปากค้างนึกไม่ถึงว่าความรักของน้องสาวจะรุดหน้าไปรวดเร็วถึงเพียงนี้ก่อนหน้าที่ลอร่าจะออกจากบ้านไปเมื่อตอนเช้าวันนั้น หัวใจของหล่อนยังเป็อิสระอยู่แต่พอกลับมาก็เต็มเปี่ยมมาด้วยความรักแล้ว
“ใช่ “ใบหน้าน้องสาวแดงก่ำขึ้นมาอีก“โอ ลีโอนี่...เขาขอให้ฉันแต่งงานกับเขาจริงๆ นะ”
และแม้เวลาจะผ่านไปถึงสามอาทิตย์ครึ่งแต่ฮอลก็ยังร่ำร้องที่จะแต่งงานกับลอร่าอยู่นั่นเอง
โดยความเป็จริงแล้วลีโอนี่เองก็ชอบฮอลนับแต่ครั้งแรกที่ได้เห็นเขาเธอได้พบว่าฮอลไม่ใช่เด็กอย่างที่ลอร่าพยายามจะชี้ชวนให้เธอเห็นแต่เขามีความเป็ผู้ใหญ่ในตัวมากมีความมั่นใจในตัวเองราวกับมันเป็ธรรมชาติที่เกิดมาคู่กับตัวและเขาก็มีความรักใคร่ในตัวลอร่าอย่างจริงจังพยายามใช้เวลาว่างทุกขณะอยู่ใกล้ชิดหล่อนให้มากที่สุด
ลีโอนี่พอจะมองเห็นอยู่ว่ามันไม่ใช่เื่ง่ายเสียแล้วสำหรับการที่ฮ็อค ซินแคลร์ จะเจรจาเื่นี้กับลูกชาย
อารมณ์ของฮ็อค ซินแคลร์ มิได้ดีขึ้นเลยแม้เมื่อเขากลับไปถึงห้องชุดส่วนตัวในโรงแรมที่พัก
153
