ตอนที่ 10 เยี่ยมเยียน (5)
เว่ยเยียนหรานมองเงาตามแผ่นหลังที่ไกลออกไปของหวังเล่อซานนางรู้สึกว่าหวังเล่อซานในยามนี้กับหวังเล่อซานที่เจอกันในอารามดูแตกต่างกัน ทว่ามาถึงตอนนี้นางก็ไม่มีใจจะไปคิดถึงเื่เ่าั้อีกมันถูกกำหนดไว้แล้วว่านางจะต้องทำให้พวกเขาผิดหวัง เว่ยเยียนหรานตัวจริงตายไปแล้ว ส่วนนางที่เข้ามาร่างนี้ก็กำลังจะจากไปให้ทุกอย่างมันจบลงพร้อมการจากไปของนาง ชาติก่อนนางทุกข์ทรมานมามากแล้ว และไม่เคยคิดหวังให้มีชาติหน้าอีกในเมื่อนางที่มาเกิดในชาติใหม่ก็ยังต้องมีชีวิตอย่างยากลำบากกับความทุกข์เช่นเดิม
ผู้คุมหญิงเดินโคลงเคลงเข้ามาแล้วกล่าวกับเว่ยเยียนหรานว่า “คิดไม่ถึงเลยว่าเ้าที่ยามปกติมักเอาแต่ใจไม่สนใจใคร ทั้งยังไร้ความสามารถอย่างนั้นมาถึงขั้นนี้ก็ยังมีคนมาเยี่ยมเ้าอีก เ้ารู้หรือไม่ว่า คนที่ถูกขังอยู่ที่นี่น้อยคนนักจะออกไปได้ดังนั้นคนที่มาเยี่ยมจึงมีไม่กี่คน”
เว่ยเยียนหรานมองไปที่ผู้คุมหญิงแล้วกล่าวช้าๆว่า “จริงๆ แล้วผู้ที่ปกติมักเอาแต่ใจและไม่ใส่ใจใคร ใช่ว่าจิตใจนางจะเลวทรามต่ำช้าแค่นางถูกเลี้ยงจนเสียคนมาั้แ่ยังเล็ก ทำให้กลายเป็นิสัยเสียติดตัวผู้ที่ปกติเป็คนถ่อมตัวน่าคบหา ก็ไม่แน่ว่าจะมีจิตใจดีเพราะไม่มีใครรู้ว่าคนที่ดูผิวเผินใจดีมีเมตตานั้น ในใจเขาโเี้ร้ายกาจอย่างไร”
“เฮ้อ!” ผู้คุมหญิงมองมาที่เว่ยเยียนหราน คิดไม่ถึงว่านางจะกล่าวคำพูดเหล่านี้ออกมาจึงกล่าวต่อว่า “นั่นก็จริง คนหน้าเนื้อใจเสือมีอยู่มากมาย หัวใจคนมีิัห่อหุ้มแต่บนโลกนี้ใครจะมีดวงตาที่มองเห็นได้ว่าจริงๆ แล้วจิตใจของเขาเป็อย่างไร”
ใช่ใครจะมีดวงตาที่สามารถมองเห็นได้กัน ดังเช่นท่านหญิงอิ๋นจูผู้งดงามสูงศักดิ์คนนั้นกลับตกหลุมรักและเลือกบุรุษเช่นนั้นมาเป็สามี ทำให้ทั้งชีวิตของนางราวกับถูกคุมขังจนวาระสุดท้ายหากนางมีดวงตาที่มองเห็นได้ ตอนนั้นนางจะทำเื่ผิดพลาดเช่นนี้ได้อย่างไร
ผู้คุ้มหญิงเห็นเว่ยเยียนหรานเงียบทั้งยังก้มหน้าลงไม่รู้คิดว่าอะไรอยู่ แต่นางก็ไม่ได้ใส่ใจ กล่าวกับตนเองต่อไปว่า“เ้ารู้หรือไม่ นักโทษที่ถูกกำหนดโทษตายเมื่อเข้ามาในคุกหลวงแห่งนี้ ล้วนเป็พวกที่ทำความผิดมหันต์ทั้งนั้นผู้ที่สามารถออกไปได้มีเพียงไม่กี่คน ดังนั้นคนที่มาที่นี่จึงน้อยมากคนที่มาเยี่ยมเยียนยิ่งน้อยกว่า ใครจะยินดีเสียทรัพย์สินมากมายเพื่อมาเยี่ยมคนที่กำลังจะตายกัน”
“ถ้าให้ข้าพูดเขา...” ผู้คุมหญิงยังไม่ทันจะกล่าวจบก็หมดสติล้มลงบนพื้นเสียงดัง ‘ตุบ’
เว่ยเยียนหรานได้ยินเสียงก็หรี่ตาลงนางมองไปยังสองคนที่เดินออกมาจากความมืดอย่างสงบ เมื่อคนข้างหน้ามองเห็นผู้คุมหญิงที่ล้มลงบนพื้นก็ขมวดคิ้วแล้วมองไปยังคนข้างหลัง คนข้างหลังเข้าใจทันที เขายื่นมือออกมาแล้วไปจี้จุดลงไปบนตัวผู้คุมหญิงทำให้นางหลับลึกขึ้นอีก
“ท่านอ๋อง!” มู่เฟิงประสานมือไปทางเจียงอวิ่นจือพลางทำท่าเชื้อเชิญเจียงอวิ่นจือพยักหน้า แล้วเดินมายังหน้าประตูห้องขัง
เว่ยเยียนหรานยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นมองไปที่เจียงอวิ่นจือกับมู่เฟิงที่อยู่หน้าประตูห้องขังด้วยใบหน้าไร้อารมณ์นางคิดไม่ถึงว่าคืนนี้จะครึกครื้นได้ขนาดนี้
บุคคลที่สามที่มาเยี่ยมเยียนนางทำให้นางรู้สึกเหนือความคาดหมายอยู่บ้างในความทรงจำของเว่ยเยียนหราน นางกับหนิงอ๋องเจียงอวิ่นจือไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอันใดกันไม่เพียงเท่านั้น ความสัมพันธ์ในราชสำนักของเจียงอวิ่นจือและเว่ยเส่าชิงก็ยังเป็คนละฝ่ายอีกด้วยแล้วคืนนี้เขามาเยี่ยมนางได้อย่างไร
หรือเขาชอบพอเว่ยเยียนหรานไม่ เป็ไปไม่ได้!ท่าทางของเว่ยเยียนหรานที่แสดงออกว่าในโลกนี้มีเพียงข้าที่เป็ใหญ่อย่างนั้นจะมีบุรุษสักกี่คนที่ชอบนางอย่างจริงใจ
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/c296c31b0765291b1e1f03a511502655
43K
![ไม่มีใครน่ารักไปกว่าผม [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1650943475_54560456.webp)
