ผมไม่มีวันลืมความรู้สึกที่เย็นะเืนั้นได้เลยเมื่อผมวิ่งโผเข้าไปในห้องฉุกเฉินราวกับจะล้มลง ไม่มีบุคลากรทางการแพทย์คนไหนที่กล้าสบตาผมเลย
มันเป็ลางร้าย
“คนไข้อยู่ไหนครับ คนไข้ล่ะ!”
ผมคว้าตัวแพทย์ฝึกหัดคนหนึ่งแล้วะโออกไปเขาจึงนำทางผมไปยังห้องมุมหนึ่งของห้องฉุกเฉิน
ภายในห้องนั้นมีเตียงสองเตียงที่ถูกคลุมด้วยผ้าขาววางเรียงกันอยู่
“เสียเืมากครับ มาถึงโรงพยาบาลก็สายเกินไปแล้ว…”
ผมทรุดตัวลงนั่งตรงนั้นทันที
หลังจากจัดการงานศพเสร็จสิ้น ผมก็กลับมาที่บ้านน้ำตาไหลทะลักออกมาเหมือนท่อน้ำแตก
ฮึก ฮือ…
ความเงียบงันในบ้านทำให้แม้แต่เสียงสะอื้นของผมก็ดังจนน่าอับอาย
ทันใดนั้น ผมก็นึกถึงครั้งที่กาอึลโกรธจัดถึงขั้นปาผ้าขี้ริ้วที่กำลังถืออยู่ใส่ผมหลังจากที่ผมกลับบ้านมาหลังโต้รุ่งมาหนึ่งสัปดาห์แล้วนอนอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ทั้งวัน
“นี่! ซงกีอุน !คุณเป็ผู้ชายที่เจ๋งมากนะ ถ้าคุณไม่ใช่สามีของฉัน!”
ผมค่อนข้างประหลาดใจกับการกระทำที่กะทันหันของภรรยาซึ่งปกติไม่เคยพูดจาด้วยสรรพนามที่ไม่สุภาพ แต่ผมก็ไม่ได้แสดงออกไป
นี่เป็ครั้งแรกที่ผมอยู่บ้านคนเดียว
โดยเฉพาะห้องของฮาริมลูกสาว ผมถึงกับน้ำตาไหลจนไม่สามารถเปิดประตูเข้าไปได้ทำได้แค่จับลูกบิดประตูยืนอยู่เท่านั้น
‘พ่อขอโทษนะ…เพราะพ่อแท้ๆ… ขอโทษนะ’
บนชั้นวางของในห้องนั่งเล่นมีถ้วยรางวัลมากมายระยิบระยับ ทั้งรางวัลพีดีแห่งปี รางวัลศิลปะแพ็กซัง และอื่นๆ
ผมจัดการโยนถ้วยรางวัลทั้งหมดนั่นทิ้งลงในถุงขยะ
หลังจากนำถ้วยรางวัลกว่าสิบใบออกไปแล้วบนชั้นวางก็เหลือเพียงถ้วยรางวัลเดียวที่ฮาริมเคยได้จากการประกวดเปียโนสมัยอนุบาล ผมกอดถ้วยรางวัลนั้นไว้แล้วก็ร้องไห้ออกมาอีกยกใหญ่
จนกระทั่งหมดแรง ผมก็ล้มตัวลงบนโซฟา
เพื่อหลีกหนีความเงียบที่กดดันอากาศ ผมจึงเปิดทีวี
[ด่วน!]
ตลอดสามวันที่จัดงานศพการตายของภรรยาและฮาริมปกคลุมหน้าข่าวทั้งหมดในเกาหลีใต้ มันไม่ใช่เื่แปลกเพราะการกระทำอันโเี้ของ KKH ถูกเปิดเผยผ่านการถ่ายทอดสดทางYouTube สู่สายตาชาวโลก
สาธารณชนโกรธแค้นต่อความไร้มนุษยธรรมของพวกเขาและอัยการที่เคยลังเลต่อข้อกล่าวหาอาชญากรรมทั้งหมดก็ถูกกดดันจากสาธารณชนจนต้องออกมาประกาศว่าจะจับกุมและสอบสวนศาสดาควอนกีฮุนทันที
แต่แล้ว…
[อีดงกีซอล นักแสดงระดับพันล้านวิว ถูกตำรวจเรียกตัวสอบสวนในข้อหาใช้ยาเสพติด]
ยาเสพติด?
เป็ลางร้าย
แม้จะไม่มีหลักฐาน แต่ผมก็ตระหนักได้จากการเป็พีดีสารคดีเชิงวิเคราะห์มา17 ปีว่าทุกครั้งที่เกิดปัญหาการละเมิดกฎหมายของผู้มีอำนาจ เช่น รัฐบาลหรือกลุ่มบริษัทใหญ่มักจะมีเหตุการณ์คู่ขนานปรากฏขึ้นมาเสมอ
มิสไซล์เกาหลีเหนือ, ความลับการออกเดทของดาราเบอร์ต้น, และเื่อื้อฉาวเกี่ยวกับยาเสพติด…
ความผิดพลาดของผู้มีอำนาจจะถูกกลบด้วยข่าวซุบซิบนินทาที่คนส่วนใหญ่ให้ความสนใจ
[นายคิมผู้บริหารสถานบันเทิงในกังนัม เป็คนจำหน่ายยาเสพติดให้กับนักแสดงอีดง กีซอลและมีรายงานว่าทั้งสองอาจมีความสัมพันธ์เชิงชู้สาว]
ราวกับจับปลาตัวใหญ่ได้สื่อมวลชนต่างขุดคุ้ยแม้แต่เื่ส่วนตัวที่ไม่ควรเปิดเผยและเผยแพร่รายงานที่เต็มไปด้วยการคาดเดา สำหรับพวกเขาเื่ยาเสพติดและการนอกใจของดาราคือข่าวที่สามารถทำเงินได้
เมื่อผมเปิดอินเทอร์เน็ตหน้าหลักของพอร์ทัลที่เคยเต็มไปด้วย ‘คดีฆาตกรรมครอบครัวพีดีสารคดี’ ก็ถูกแทนที่ด้วย ‘เื่อื้อฉาวยาเสพติดของนักแสดงพันล้านวิว’อย่างรวดเร็ว
ตอนนี้การที่สาธารณชนจะลืมการตายของกาอึลและฮาริมไปตามกาลเวลา
สัญชาตญาณของผมะโออกมาว่า
‘นี่มันชัดเจนว่าKKH จงใจก่อเื่นี้ขึ้นมาเพื่อปกปิดความผิดของตัวเอง’
เป็ความลับที่รู้กันทั่วไปว่าเื้ัของลัทธิKKH ได้ยื่นไปถึงวงการการเมือง กฎหมายตำรวจ และแม้แต่สื่อมวลชนด้วย
นี่คือเหตุผลที่อัยการไม่สามารถจับกุมศาสดาควอนกีฮุนได้แม้จะมีข้อกล่าวหาทางอาญามากมายก็ตาม
‘ผมจะปล่อยให้คดีนี้เงียบหายไปไม่ได้การตายของกาอึลและฮาริมจะต้องไม่สูญเปล่า’
ผมโทรหาผู้อำนวยการศูนย์อียองฮุน
- ว่าไง?
เสียงที่ดังมาตามสายนั้นเ็า
- คุณได้ดูข่าวไหม?
- ข่าวอะไร?
- เื่อื้อฉาวยาเสพติดของนักแสดงอีดงกีซอลครับ
- แล้วไง?
ความโกรธพุ่งสูงขึ้น
- คุณก็รู้ไม่ใช่เหรอ? ว่าพวกมันมีนิสัยชอบใช้ข่าวที่ใหญ่กว่ามากลบข่าว ถ้าปล่อยไว้แบบนี้คดีนี้ก็จะถูกกลบหายไปอย่างเงียบๆ
- แล้วจะให้ทำยังไงโดยไม่มีหลักฐาน?
น้ำเสียงของอียองฮุนเต็มไปด้วยความรำคาญ
- ถ้าคุณไม่โกหกผมในวันนั้น… KKHก็กำลังอ้างว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่นี้
- หุบปาก! เพราะแกทำให้ฉันถูกตัดชื่อออกจากตำแหน่งที่ปรึกษาสื่อมวลชนด้วยถ้าแกสร้างปัญหาอีก ฉันจะไม่สนใจแกอีก
มีคนตายเพราะเขา แต่ใน่เวลาแบบนี้อียองฮุนยังคงคิดถึงแต่ผลประโยชน์ส่วนตัวของตัวเอง
- ถ้าคุณไม่อนุมัติการออกอากาศผมจะเปิดเผยว่าทุกอย่างเป็ฝีมือของคุณ
- ลองทำดูสิ จะพิสูจน์ได้ยังไงว่าผมจงใจหลอกนาย?ผมแค่พูดตามที่ตำรวจบอกเท่านั้น
- อียองฮุน ไอ้สารเลว!แกยังมีความเป็มนุษย์อยู่ไหม?
- ฉันจะให้แกไปพักร้อนเป็เวลา 1ปี เงียบๆ ไปซะเลิกเสแสร้งทำตัวเป็คนเที่ยงธรรม แล้วไปซ่อนตัวใช้ชีวิตเหมือนคนตายซะไม่อย่างนั้นนายจะตกอยู่ในอันตรายด้วย
โทรศัพท์ถูกตัดสาย
ตลอด 17 ปีที่ผมเป็พีดีสารคดีเชิงวิเคราะห์ ผมต่อสู้กับความไม่ชอบมาพากลและอาชญากรรมทุกรูปแบบในสังคมแต่กลับทำอะไรไม่ได้เลยเพื่อครอบครัวของตัวเอง
**********
หลังจากนั้นหนึ่งปี ผมทุ่มเทให้กับการต่อสู้ในศาลอย่างบ้าคลั่งมีเป้าหมายเดียวเท่านั้น คือการส่งควอนกีฮุน ผู้นำลัทธิเถื่อน KKH เข้าคุกให้ได้ และวันนี้คือวันตัดสิน
ผมนั่งอยู่แถวหน้าสุดของที่นั่งผู้ชมในห้องพิจารณาคดี
เมื่อควอนกีฮุนปรากฎตัวบนรถเข็นคนป่วยความโกรธแค้นที่อัดอั้นไว้ก็พุ่งสูงขึ้นมา ผมเกือบจะวิ่งเข้าไปชกหน้ามันให้สาสม
ผมพยายามอย่างยิ่งที่จะระงับความโกรธและเฝ้าดูการพิจารณาคดี
สาวกที่คลั่งไคล้ของ KKH เต็มห้องพิจารณาคดีและการพิจารณาคดีต้องหยุดลงหลายครั้งเนื่องจากการก่อกวนจากพวกนั้น
ข้อกล่าวหาคือ ‘จ้างวานฆ่า’
แม้ว่าควอนกีฮุนจะอยู่เื้ัการตายของภรรยาและลูกสาวของผมอย่างชัดเจนแต่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์กลับตัดสินว่าเป็การกระทำของผู้คลั่งไคล้ KKH ที่ชื่อยุนเซกวังเพียงคนเดียวเท่านั้น ผมจึงยื่นอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ผมทุ่มเทเงินทั้งหมดของผมเพื่อรวบรวมหลักฐานที่ไม่มีทางหลุดรอดและยื่นให้แก่อัยการ และในที่สุดก็มาถึงวันตัดสินสุดท้ายของศาลฎีกา แต่การพิจารณาคดีกลับดำเนินไปไม่เหมือนอย่างที่ผมคิด
เราเกลี้ยกล่อมนายอีฮยอนโดผู้ที่ร่วมมือในการฆ่าลูกเมียของผมกับยุนเซกวังโดยมีเงื่อนไขว่าจะลดหย่อนโทษถ้าเขาสารภาพความจริงทั้งหมดแต่เมื่อนายอีฮยอนโดขึ้นให้การเป็พยาน เขากลับพูดโกหก
“ผมถูกพีดีซงกีอุน ข่มขู่ จึงจำเป็ต้องสารภาพเท็จผมกำลังเดินทางไปห้ามยุนเซกวังตามคำสั่งของท่านผู้นำครับท่านไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเื่นี้เลยเป็การกระทำของยุนเซกวังเพียงคนเดียวที่โกรธแค้นเขาจากการทำข่าว”
มันเป็เื่ที่น่าใจนพูดไม่ออก
หลักฐานและพยานที่ผมรวบรวมมาตลอดหนึ่งปีแม้กระทั่งการซุ่มติดตาม ก็สูญเปล่าในพริบตาจากคำโกหกของอีฮยอนโดที่อ้างว่าถูกข่มขู่ ผมรู้สึกว่างเปล่าจนกรีดร้องออกมาไม่ได้ด้วยซ้ำ
สิ่งที่น่าใยิ่งกว่าคือผู้พิพากษา
ผู้พิพากษาเลือกที่จะใช้คำให้การของอีฮยอนโดซึ่งมีส่วนร่วมในการฆาตกรรมและถูกตำรวจจับกุมในที่เกิดเหตุ โดยไม่มีการสอบสวนเพิ่มเติม
คำตัดสินสุดท้ายคือ หลักฐานไม่เพียงพอ และตัดสินยืนเช่นเดียวกับศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์
“หลักฐานที่อัยการนำเสนอส่วนใหญ่ขึ้นอยู่กับการอนุมานถึงความเป็ไปได้และไม่สามารถถือได้ว่าข้อกล่าวหานั้นได้รับการพิสูจน์อย่างเพียงพอจนปราศจากข้อสงสัย จึงขอตัดสินให้ควอนกีฮุนพ้นผิดจากข้อหาจ้างวานทำร้ายร่างกายที่นำไปสู่ความตาย”
ทันทีที่คำตัดสินถูกประกาศห้องพิจารณาคดีก็กลายเป็เทศกาลเฉลิมฉลอง สาวกที่คลั่งไคล้ต่างพากันโห่ร้องชื่อควอนกีฮุนและออกจากห้องไป ผมนั่งอยู่คนเดียวในศาลอย่างใจลอยด้วยความอัดอั้นตันใจ ผมเดินออกจากศาลอย่างไร้จุดหมาย
เมื่อเดินไปเรื่อยๆ ตามความเคยชิน ผมก็มาอยู่หน้าสถานีโทรทัศน์สถานที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้นและจบลง
มันช่างน่าสมเพช!!
เหตุการณ์นี้คงไม่เกิดขึ้นเลย ถ้าผมไม่หลงกลอียองฮุนผมตำหนิตัวเองนับครั้งไม่ถ้วน และรอคอยวันนี้มาโดยตลอด
ผมเคยคิดว่าจะตามภรรยาและลูกสาวไปถ้าผมชนะคดีและควอนกีฮุนถูกตัดสินปะาชีวิต
ตอนนี้ผมควรจะไปที่ไหนดี?
ผมเห็นร้านสะดวกซื้ออยู่ฝั่งตรงข้าม ผมซื้อโซจูและยกมันขึ้นดื่มหลังจากดื่มไปหลายขวดอย่างรวดเร็ว ผมก็ได้ยินเสียงสนทนาจากด้านข้าง
“ได้ยินข่าวยังควอนกีฮุนถูกตัดสินว่าไม่มีความผิดแล้ว”
เป็ใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย แต่ผมเห็นบัตรพนักงานKBN ห้อยอยู่ตรงหน้าอกแม้จะทำงานที่สถานีเดียวกัน แต่มีตำแหน่งที่หลากหลายมากดังนั้นการที่ไม่รู้จักกันจึงเป็เื่ปกติ
“คนที่ตายไปแล้วก็น่าสงสารนะ”
“นั่นสิ ได้ยินมาว่าพีดีซงกีอุน คนนั้นตาบอดเพราะอยากได้เลื่อนตำแหน่ง ถึงขนาดออกอากาศต่อไปทั้งที่ครอบครัวตัวเองกำลังตกอยู่ในอันตราย”
“จริงเหรอเนี่ย”
“ไม่รู้เหรอ? ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วสถานีแล้ว หัวหน้าของผมบอกว่าผู้อำนวยการศูนย์ผลิตรายการทีวีอียองฮุนพยายามห้ามแล้ว แต่เขาก็ยังดึงดันทำต่อ”
“แทนที่จะแขวนคอครอบครัวน่าจะแขวนคอคนอย่างนั้นแทนนะ กล้าดียังไงถึงคิดจะออกอากาศในขณะที่ลูกเมียกำลังจะตาย!คนแบบนี้มีชีวิตอยู่ต่อได้ยังไง”
“ได้ยินว่าตอนนี้อยู่ระหว่างการพักร้อนและซ่อนตัวอยู่แต่ก็น่าจะใกล้กลับมาทำงานแล้วล่ะ”
“โอ้โหน่ากลัวจัง แล้วเราจะทำงานที่สถานีเดียวกันกับคนแบบนั้นได้ยังไง”
ผมรู้ทันทีโดยไม่ต้องมองเห็น
ตลอดหนึ่งปีที่ผมไม่อยู่ อียองฮุนสร้างเื่ใส่ร้ายผมให้กลายเป็คนไร้ยางอายที่ทำให้ครอบครัวต้องตายเพราะความโลภในตำแหน่งหมอนั่นต้องทำให้แน่ใจว่าไม่มีใครจะเชื่อคำพูดของผมอีกต่อไป
“ไอ้สารเลว!”
ผมผลักประตูร้านสะดวกซื้อและวิ่งออกมาผมรู้สึกว่าผมจะไม่ยอมตายเด็ดขาดถ้าไม่ได้แก้แค้นอียองฮุน
ขณะที่ผมกำลังจะข้ามถนนแปดเลนไปยังสถานีโทรทัศน์ผมก็เห็นหญิงสูงอายุคนหนึ่งกำลังเข็นรถเข็นข้ามถนนโดยไม่ดูสัญญาณไฟ
แต่แล้ว...
“แม่?”
รูปลักษณ์ภายนอกของเธอเป็เพียงผู้สูงอายุที่เก็บกล่องกระดาษแต่ใบหน้าของเธอกลับเหมือนแม่ของผม
นี่มันเื่บ้าบออะไรกัน
แม่ของผมเสียชีวิตด้วยโรคกล้ามเนื้อหัวใจตายจากการทำงานหนักเกินไปตอนที่ผมเพิ่งได้เป็พีดีหลัก และนี่คือใบหน้าของคนที่ผมโหยหาอยากให้มาปรากฏตัวในความฝันแต่ทำไมถึงมาปรากฏตัวที่นี่อย่างกะทันหันแบบนี้
ในเวลาเดียวกัน ผมก็เห็นรถบรรทุกคันหนึ่งกำลังเร่งความเร็วมุ่งตรงไปที่รถเข็นของหญิงสูงอายุ
“ระวัง!”
ผมะโเข้าใส่ร่างของหญิงสูงอายุคนนั้นเพราะผมปล่อยให้คนที่หน้าตาเหมือนแม่ของผมตายไม่ได้
ปรี๊น! ปรี๊นนนนนนน!!!
เอี๊ยด... โครม!
พร้อมกับเสียงแตรที่ดังลั่น ร่างของผมก็ลอยขึ้นกลางอากศในขณะที่ถูกรถบรรทุกดัมพ์ 15 ตันชน ผมกลับคิดว่ามันเป็เื่ดีแล้ว
‘ดีแล้วขอแค่คุณยายคนนี้รอดก็พอ’
หลังจากนั้นไม่นาน ร่างของผมก็ตกลงบนพื้นยางมะตอยสีดำ
**********
มันคือความมืดมิดที่มองไม่เห็นแม้แต่คืบเดียวผมเดินไปตามถนนที่ไม่มีจุดเริ่มต้นและไม่มีจุดสิ้นสุดอย่างไม่ตั้งใจ
ผมจำได้ว่าถูกรถบรรทุกดัมพ์ชนขณะพยายามช่วยหญิงสูงอายุที่หน้าตาเหมือนแม่แต่หลังจากนั้นทุกอย่างก็มืดมิดไปหมด
ที่นี่คือที่ไหน และทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่?
ทันใดนั้นความเ็ปที่หนักอึ้งเมื่อถูกรถบรรทุกชนก็ผุดขึ้นมาในความทรงจำ
ความเ็ปเหมือนกระดูกทั่วร่างแตกละเอียด!
แต่น่าแปลกที่ตอนนี้ผมไม่รู้สึกเ็ปใดๆเลย แม้แต่ร่องรอยของการาเ็ก็ไม่มี ตรงกันข้าม ฝีเท้าของผมกลับเบาอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
‘อ่า!นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากความตายงั้นเหรอ!’
ผมนึกถึงฉากที่เคยเห็นในภาพยนตร์ิญญาที่แยกจากร่างและมองดูศพของตัวเองอย่างสิ้นหวังก่อนจะถูกยมทูตนำพาข้ามแม่น้ำแห่งการลืมเลือนที่อยู่ระหว่างโลกมนุษย์กับปรโลก
‘ผมจะต้องไปนรกคงจะไม่ได้พบกับภรรยาและลูกสาวแล้วสินะการพบพวกเขาหลังความตายเป็ความหวังเดียวของผม… ที่รัก ฮาริมพ่อขอให้ลูกยกโทษให้สามีและพ่อที่ไม่ได้เื่คนนี้ด้วย’
น้ำตาหยดลงบนพื้นใต้เท้าของผม
ทันใดนั้นก็มีแสงสว่างสาดส่องลงมาจากที่ไกลๆ
ในขณะที่ผมคิดว่าในที่สุดก็มาถึงนรกแล้วก็มีเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมา
แต่ว่านี่คือ?
เสียงนี้เป็เสียงที่ผมเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน... แม่ที่เสียชีวิตไปแล้วอย่างแน่นอน
“ต้องมาทางนี้นะ ไม่ใช่ทางนั้นทางนี้ต่างหาก! อย่าหันหลังกลับนะ”
“แม่! แม่!”
ผมยื่นมือออกไปทางปลายทางที่แสงสว่างส่องมาซึ่งเป็ทางที่เสียงนั้นกำลังนำทางอยู่ ทันใดนั้นผมก็รู้สึกถึงมือของใครบางคนที่จับมือผมไว้
ผมก็ลืมตาโพลงขึ้นมา
1K
