บทที่ 29 พวกเรามาเป็นสหายกันเถอะ
ซูจือจือมองไปทางกู้ชิงหนิง นางจำได้ในทันทีที่เห็น
นี่ก็คือพี่หญิงขี้แยที่นางเคยช่วยไว้ตอนจับอู๋เหล่าซานมิใช่หรือ
ซูจือจือจำได้ว่าพี่หญิงผู้นี้ราวกับร่างกายทำมาจากน้ำ
ดูเหมือนว่าแค่แตะตัวนางเบา ๆ น้ำในตัวก็จะกลายเป็นหยดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตา
"ชิงหนิง!" ซูจือจือนึกชื่อของนางออกแล้ว
อาจารย์ชิว "ซูจือจือ เจ้าไปนั่งข้าง ๆ กู้ชิงหนิงเถิด"
ภายในโรงเรียนมีพื้นที่ไม่ใหญ่นัก มีโต๊ะเล็ก ๆ วางอยู่สิบกว่าตัว ทั้งด้านหน้าและด้านหลังมีคนนั่งเต็ม
มีเพียงที่นั่งข้างกู้ชิงหนิงที่ยังว่างอยู่ ซูจือจือจึงเดินไปนั่งอย่างเป็นธรรมชาติ
เด็กหญิงทั้งสองนั่งอยู่ด้วยกัน จับมือกันอย่างมีความสุข
พอดีถึงเวลาเลิกเรียน อาจารย์ชิวก็หอบตำราเดินออกจากหอเถาหลี่
เพื่อนร่วมชั้นต่างพากันมามุงดูกู้ชิงหนิงและซูจือจือด้วยความสนใจ
"ซูจือจือ เจ้าอายุเพียงหกขวบหรือ? เจ้าอายุน้อยกว่าพวกเราทั้งหมด"
"เจ้าไม่ต้องเรียนที่หอฉินเสวียหรือ? มาที่หอเถาหลี่เลยเชียวหรือ?"
"เจ้าจับปลาเป็นหรือไม่? ล่าสัตว์เป็นหรือไม่?"
"..."
ทุกคนต่างผลัดกันถามคำถามอย่างคึกคัก
ซูจือจือนำตำรา พู่กัน และหมึกออกมาจากหีบตำราแล้วจัดวางให้เรียบร้อย
"ใช่แล้ว ข้าอายุหกขวบ ท่านอาจารย์ใหญ่ให้ข้าสอบ หลังจากสอบเสร็จก็ให้ข้ามาที่นี่ ที่เขาของพวกเราทุกคนล้วนจับปลาและล่าสัตว์เป็นทั้งนั้น"
เด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ กล่าวชมว่า
"เจ้างดงามยิ่งนัก ไม่เหมือนชาวเขาในชนบทเลยสักนิด เจ้ากับกู้ชิงหนิงล้วนมาจากชนบทแต่พวกเจ้าทั้งสองล้วนงดงาม"
กู้ชิงหนิงเขินอายจนใบหน้าแดงเรื่อ
ซูจือจือกลับดูสงบนิ่ง ตอบอย่างจริงจัง
"ท่านลุงท่านป้าในหมู่บ้านของข้าก็ล้วนชมว่าข้างดงาม"
"สายตาของคนชนบทน่ะหรือ?"
ท่ามกลางความวุ่นวาย เสียงของหลี่เสาเอ้อร์ดังแหลมคมอย่างชัดเจน
ทุกคนมองไปตามเสียงของหลี่เสาเอ้อร์ แล้วก็ค่อย ๆ สลายตัวไปอย่างรวดเร็ว
ผู้ที่มาเรียนที่สำนักศึกษาหมิงเต๋อล้วนมาจากครอบครัวที่ร่ำรวย ครอบครัวของหลี่เสาเอ้อร์นั้นไม่เพียงแค่ร่ำรวย แต่บิดาของนางยังเป็นขุนนางอีกด้วย
บิดาของนางดำรงตำแหน่งหัวหน้าเสมียนเมืองสวินโจว ขุนนางขั้นหกอย่างเต็มตัว
เพื่อนร่วมสำนักศึกษาต่างไม่กล้าหาเรื่องหลี่เสาเอ้อร์
บางคนถึงกับคอยติดตามรับใช้หลี่เสาเอ้อร์อย่างกระตือรือร้น
ตามหลักแล้วหลี่เสาเอ้อร์ควรจะมีความสุขที่ทุกอย่างในสำนักศึกษาราบรื่นเช่นนี้
แต่นางกลับโกรธง่าย โดยเฉพาะยามนี้ที่เห็นกู้ชิงหนิงนั่งอยู่กับซูจือจือ
กู้ชิงหนิงมีดวงตาดั่งสายน้ำฤดูใบไม้ร่วง คิ้วเรียวดั่งใบหลิว ราวกับดอกท้อน้อย ๆ ในสายฝนต้นฤดูใบไม้ผลิ
ตั้งแต่เข้าเรียนวันแรก ทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่านางงดงาม
หลี่เสาเอ้อร์มองแล้วรู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างยิ่ง
บุตรสาวเศรษฐีบ้านนอกคนหนึ่ง มีสิทธิ์อะไรมาเด่นดัง?
และตอนนี้ยังมีซูจือจือที่มาจากชนบทอีกคน แต่กลับมีรูปโฉมงดงามสดใสยิ่งกว่ากู้ชิงหนิงเสียอีก
หลายคนคิดว่าเด็กอายุเจ็ดแปดขวบยังเล็กนัก ไม่รู้จักความกว้างใหญ่ของโลก ไม่รู้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า
แต่ที่จริงแล้วเด็กอายุเจ็ดแปดขวบก็โตพอที่จะรู้จักการโกหก อิจฉาและรังแก
หลี่เสาเอ๋อร์เตะชายกระโปรงสีรากบัวของตนเบา ๆ มองไปทางซูจือจืออย่างหยิ่งผยอง
"เจ้าชื่อซูจือจือหรือ? มานี่"
ซูจือจือยังคงจัดของบนโต๊ะต่อไป
"ข้ากำลังยุ่ง หากเจ้าอยากพบข้า เจ้าก็เดินมาหาข้าเองได้"
หลี่เสาเอ๋อร์เอามือฟาดโต๊ะ ขมวดคิ้วอย่างเย่อหยิ่ง
"เจ้าเป็นแค่คนชนบท มีสิทธิอะไรมาสั่งให้ข้าเดินไปหา? เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านพ่อข้าเป็นใคร?"
เพื่อนร่วมชั้นหญิงใบหน้าแหลมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เสริมขึ้น
"ใช่แล้ว เจ้ารู้จักหัวหน้าเสมียนเมืองสวินโจวหรือไม่?"
ซูจือจือได้ยินน้ำเสียงไม่เป็นมิตรของหลี่เสาเอ๋อร์ นางขมวดคิ้วมองกลับไป
"ข้าไม่รู้จักบิดาเจ้า ไม่รู้ว่าเสมียนคืออะไร"
พรืด!
เหล่าเพื่อนนักเรียนที่อยู่รอบข้างและกำลังดูเหตุการณ์อยู่ก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้
"ซูจือจือ เจ้ากล้าหัวเราะท่านพ่อของข้าหรือ!"
หลี่เสาเอ๋อร์โกรธหนักกว่าเดิม เดินตรงไปหาซูจือจือ แต่ในตอนนั้นเองอาจารย์จวงผู้สอนวิชาคณิตศาสตร์ก็เดินเข้ามาพอดี
อาจารย์จวงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเข้มงวด "เข้าเรียนแล้ว ทุกคนนั่งลง"
หลี่เสาเอ๋อร์จำต้องหยุดไว้ก่อน แต่ก็ยังจ้องมองซูจือจือด้วยสายตาขุ่นเคืองก่อนจะกลับไปนั่งที่ของตน
กู้ชิงหนิงที่ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ตื่นเต้นจนมือเหงื่อออก
นางดึงแขนซูจือจือหมายจะกระซิบบอกอะไรบางอย่าง
ซูจือจือหันหน้ามา ยกนิ้วขึ้นแตะที่ริมฝีปาก
"ต้องตั้งใจฟังอาจารย์สอน ห้ามพูดคุย"
กู้ชิงหนิง "..."
หลังจากเรียนจบวันนี้ ซูจือจือต้องไปดูห้องพักของตนที่หอพัก
กู้ชิงหนิงไปเป็นเพื่อนซูจือจือและพบว่าทั้งสองคนต้องอยู่ห้องเดียวกัน
สาเหตุก็ไม่มีอะไรมาก เพราะห้องอื่น ๆ ล้วนมีคนอยู่สองคน มีเพียงกู้ชิงหนิงที่อยู่คนเดียว พอซูจือจือมาจึงได้เติมเต็มที่ว่างนี้พอดี
กู้ชิงหนิงช่วยซูจือจือปูเตียง ทั้งสองคนพูดคุยกันไปมา
คืนนี้กู้ชิงหนิงคงจะยิ้มจนหลับไปเป็นแน่
ได้ทั้งเพื่อนร่วมโต๊ะและเพื่อนร่วมห้อง ที่สำคัญคือคนผู้นั้นก็คือซูจือจือ
ซูจือจือถามกู้ชิงหนิงว่า "ชิงหนิง เมื่อครู่ตอนเรียนเจ้าจะบอกอะไรข้าหรือ?"
กู้ชิงหนิงหุบยิ้มทันที คิ้วเรียวดั่งใบหลิวขมวดเข้าหากัน
นางบิดนิ้วมือไปมา พูดเสียงเบาว่า
"ข้าอยากเตือนเจ้า อย่าไปเถียงกับหลี่เสาเอ๋อร์และพวกพ้องของนางเลย ข้าไม่อยากให้เจ้าถูกพวกนางรังแกเหมือนกัน"
ซูจือจือจับประเด็นสำคัญได้ "เหมือนกัน?"
กู้ชิงหนิงก้มหน้าลง นิ้วมือทั้งสองข้างบิดเข้าหากันแรงขึ้น
หลี่เสาเอ๋อร์รังแกและกีดกันนางมานานแล้ว
เรื่องราวเป็นเช่นนี้ตั้งแต่นางเข้าเรียนเมื่อปีที่แล้ว
ตอนแรกเมื่อหลี่เสาเอ๋อร์รังแกนาง นางยังเคยโต้เถียงกลับไปครั้งหนึ่ง
หลังจากนั้นหลี่เสาเอ๋อร์ก็ไม่เคยปล่อยนางไปเลย
ความโหดร้ายระหว่างเด็ก ๆ ไม่จำเป็นต้องปิดบังอำพราง
หลี่เสาเอ๋อร์สั่งให้คนเอาแมลงตัวเล็ก ๆ และนกตายไปวางบนที่นั่งของนาง
สาดน้ำหมึกใส่เสื้อผ้าของนาง แล้วเยาะเย้ยว่านางดำเหมือนอีกา
แอบเอาตำราเรียนของนางไป ทำให้นางถูกอาจารย์ตำหนิและลงโทษให้คัดลอกตัวอักษร
และยังห้ามไม่ให้เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นเล่นกับนางอีกด้วย...
ด้วยเหตุนี้ กู้ชิงหนิงถึงได้อยู่คนเดียว นอนคนเดียว
เมื่อปีที่แล้วก็มีเพื่อนร่วมชั้นบางคนที่ทนดูไม่ได้ออกมาพูดแทนกู้ชิงหนิง แต่พวกเขาก็ถูกรังแกไปด้วยอย่างรวดเร็ว
เพื่อนร่วมชั้นที่เคยถูกหลี่เสาเอ๋อร์รังแกกลับไปบอกบิดามารดา แต่บิดามารดาของพวกเขาก็ไม่กล้าไปเรียกร้องความเป็นธรรมที่จวนหัวหน้าเสมียน
ท้ายที่สุดก็แค่เรื่องเด็ก ๆ ทะเลาะกัน ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ผู้ใหญ่จึงบอกให้เด็ก ๆ อดทนและหลีกเลี่ยงหลี่เสาเอ๋อร์เสีย
กู้ชิงหนิงเคยพยายามบอกอาจารย์ว่าหลี่เสาเอ๋อร์รังแกนางตลอด
แต่ทุกครั้งที่อาจารย์พบหลี่เสาเอ๋อร์ อีกฝ่ายกลับกลับกล่าวหากู้ชิงหนิงว่าใส่ร้ายนาง
พวกลูกสมุนของหลี่เสาเอ๋อร์ก็พากันพูดว่ากู้ชิงหนิงจงใจก่อเรื่อง
กู้ชิงหนิงแก้ต่างไม่ได้ เมื่อหันไปมองก็ไม่มีเพื่อนร่วมชั้นคนใดกล้าออกมาเป็นพยานให้นาง
ภายหลังนางถูกอู๋เหล่าซานลักพาตัวไป ก็เพราะถูกหลี่เสาเอ๋อร์และพวกแกล้งหลอกให้ไปที่ชานเมือง จนถูกพวกค้ามนุษย์ฉวยโอกาสพาตัวไป
แม้ว่าครอบครัวของนางจะร่ำรวยมีที่นาอุดมสมบูรณ์มากมาย แต่ก็เป็นเพียงเจ้าของที่ดินในชนบท เทียบกับตระกูลหลี่ที่รับราชการไม่ได้เลย จึงได้แต่อดทนต่อการรังแกของหลี่เสาเอ๋อร์
"จือจือ เจ้าเคยช่วยข้าไว้ ข้าไม่อยากให้เจ้าถูกรังแกเช่นกัน"
"เพราะการถูกรังแกเป็นเรื่องที่ทุกข์ทรมานนัก..."
"...แต่ข้าก็อยากเล่นกับเจ้า อยากเป็นสหายกับเจ้า..."
ขณะที่กู้ชิงหนิงพูด หัวใจของนางราวกับถูกบีบรัดแน่น ความเจ็บปวดแผ่ซ่านออกมาเป็นความสิ้นหวังอ้างว้าง
น้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นจากหางตาอีกครั้ง
แป๊ะ
แต่หยดน้ำตานั้นมิได้ตกลงพื้น
ซูจือจือยื่นมือน้อย ๆ ออกไปรับหยดน้ำตานั้นไว้
ราวกับได้รับอัญมณีอำพันที่อุ่นร้อนไว้ในมือ
ซูจือจือจับมือกู้ชิงหนิงเอาไว้ พูดทีละคำอย่างชัดเจน
"ถ้าเช่นนั้นพวกเราก็มาเป็นสหายกันเถอะ"
ในดวงตาอันใสกระจ่างของนางลุกโชนด้วยเปลวไฟสองกองอันเร่าร้อน
"ใครรังแกพวกเรา พวกเราก็จะรังแกกลับไป ใครอยากให้พวกเราร้องไห้ พวกเราก็จะทำให้มันร้องไห้"
373
