รักอบอุ่น : หนุ่มวิศวกรโยธา กับ สาวสถาปนิก

  บนรถไฟฟ้าสายสีม่วงในเวลาเช้าตรู่ของวันจันทร์อันเต็มไปด้วยผู้โดยสารหลากหลายวัยที่ค่อนข้างหนาแน่น

  *ตะวัน* ซึ่งเป็๲วิศวกรโยธาหนุ่มกำลังโดยสารรถไฟฟ้าสายสีม่วงเพื่อไปทำงานที่โครงการก่อสร้างหมู่บ้านจัดสรรแห่งหนึ่งบนถนนรัตนาธิเบศร์

  เช้านี้..ตะวันยืนอยู่ในตู้โดยสารของรถไฟฟ้าบริเวณใกล้ๆกับประตูทางเข้า-ออกไปตามปรกติธรรมดาของเขา

  แล้วเมื่อรถไฟฟ้าจอดที่สถานีแครายก็มีผู้โดยสารชายคนหนึ่งได้ลุกขึ้นจากที่นั่งทำให้ที่นั่งว่างขึ้น 1 ที่นั่ง

  ผู้หญิงสาวสวย..ซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆกับที่นั่งที่ว่างนั้นจึงรีบนั่งลงไปแทนที่ผู้ชายคนที่ลุกขึ้นในทันที

  ผู้หญิงสาวสวยคนนั้น หลังจากได้นั่งลงเรียบร้อยแล้ว เธอก็ก้มหน้างุด..ดูข้อความในโทรศัพย์มือถือของเธออย่างตั้งอกตั้งใจ

  ทำเอาผู้โดยสารหลายๆคนภายในตู้โดยสารของรถไฟฟ้าในบริเวณนั้นต่างก็แสดงอาการงุนงง รวมถึงผู้โดยสารชายคนที่ลุกขึ้นจากที่นั่งคนนั้นด้วย

  ตะวันซึ่งยืนอยู่ใกล้กับผู้หญิงสาวสวยคนนั้นจึงใช้ปลายโทรศัพย์มือถือของเขา สะกิดไปที่ต้นแขนของเธอเบาๆอย่างสุภาพ

  เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมามอง ตะวันก็ทำสายตามองส่งไปยังทิศทางหนึ่ง

  ผู้หญิงสาวสวยคนนั้น ถึงกับต้องรีบลุกพรวดขึ้นจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว

  เนื่องจากใกล้ๆประตูเข้า-ออกนั้นมีประกายออร่ารัศมีแสงสีเหลืองอร่ามส่องออกมาเต็มๆ ในตอนนี้กำลังมีพระภิกษุรูปหนึ่งกำลังยืนยิ้มน้อยๆอยู่ใกล้ๆ

  ใช่แล้ว..เธอกำลังนั่งลงบนที่นั่งซึ่งจัดไว้ให้สำหรับพระภิกษุสงฆ์โดยเฉพาะ

  ถ้าไม่มีพระภิกษุสงฆ์ขึ้นมาก็ไปเป็๲ไร ทั้งเธอและผู้โดยสารคนอื่นๆก็สามารถนั่งลงบนที่นั่งนี้ได้ แต่เมื่อเธอเห็นชายคนที่ลุกขึ้นจากที่นั่งเองก็กำลังยืนถือราวจับแล้วมองมาทางตัวเธอด้วยสีหน้างงๆ

  เธอจึงลุกพรวดขึ้นจากที่นั่ง พร้อมกับใบหน้าที่กลายเป็๞สีแดงอมชมพูด้วยความเขินอาย

  เธอรีบพูดอ้อมๆแอ้มๆในลำคอเบาๆว่า "ขอโทษค่ะหลวงพ่อ" แล้วเธอก็รีบหลบทางให้พระรูปนั้นได้นั่งลงที่นั่งสำหรับพระภิกษุสงฆ์ในทันที

  พระรูปนั้นจึงกล่าวอย่างมีเมตตาว่า "อาตมาขอบใจมากนะ สีกา"

  *นับดาว* เธอมีชื่อว่า นับดาว..

  นับดาวอายจนทำตัวไม่ถูก เธอรีบแทรกผู้คนไปยังตู้โดยสารตู้ถัดไปในทันที

  นี่คือการพบเจอกันครั้งแรกของตะวันกับนับดาว

  ตะวัน..เป็๞วิศวกรโยธา เขาจบปริญญาตรี จากคณะวิศวกรรมศาสตร์ สาขาวิศวกรรมโยธา มาได้ 5 ปีแล้ว

ตะวันทำงานอยู่ในตำแหน่ง วิศวกรสนาม ของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ขนาดกลางแห่งหนึ่ง ชื่อบริษัท กรีรดา พร็อพเพอร์ตี้

  เมื่อตะวันเดินลงมาจากสถานีรถไฟฟ้าที่อยู่ใกล้ๆปากซอยของโครงการก่อสร้างหมู่บ้านจัดสรรแล้ว เขาก็เดินไปซื้อของกินง่ายๆในร้าน 7-11 หน้าปากซอยเพื่อกินเป็๞อาหารเช้า

  แล้วตอนที่ตะวันกำลังเดินออกมาจากร้าน 7-11 สายตาของตะวันก็เหลือบไปเห็นผู้หญิงสาวสวยคนที่เขาทักเ๱ื่๵๹ที่นั่งของพระภิกษุสงฆ์บนรถไฟฟ้าเมื่อสักครู่นี้ กำลังยืนถกเถียงกับพี่วินมอเตอร์ไซค์ในเ๱ื่๵๹ของชื่อโครงการหมู่บ้านจัดสรรที่กำลังก่อสร้างอยู่ในซอยนี้

  ผู้หญิงสาวสวยคนนั้นบอกว่าเธอจะไปที่หมู่บ้านกรีรดา

  แต่พี่วินมอไซค์ก็บอกว่ามีแต่หมู่บ้านปลายฟ้ากับหมู่บ้านรัตนามั่นคงแค่ 2 โครงการเท่านั้น ที่กำลังมีการก่อสร้างอยู่ในซอยนี้ โดยที่ไม่มีหมู่บ้านที่ชื่อกรีรดาอยู่แต่อย่างใด

  เมื่อได้ยินดังนั้น ตะวันจึงเดินไปหาทั้ง 2 คน แล้วพูดกับหญิงสาวสวยคนนั้นว่า "คุณครับ หมู่บ้านกรีรดาไม่มีในซอยนี้ครับ กรีรดา คือชื่อของบริษัทครับ"

  "ส่วนโครงการก่อสร้างหมู่บ้านจัดสรรในซอยนี้ของบริษัทกรีรดา เราใช้ชื่อว่าโครงการหมู่บ้านปลายฟ้าครับ"

  นับดาว..อาย..อ๊าย..อาย..ไปอีกหลายม้วน

  ตะวันจึงพูดต่อว่า "คุณจะมาติดต่อประสานงานในโครงการปลายฟ้านี้หรือครับ"

  "ผมเป็๞พนักงานคนหนึ่งของบริษัทกรีรดาที่ทำงานอยู่ในโครงการก่อสร้างหมู่บ้านปลายฟ้านี้ครับ"

  "เดี๋ยวคุณนั่งวินมอเตอร์ไซค์ ตามผมมาก็ได้ครับ" ตะวันกล่าวบอกกับนับดาว

  "ขอบคุณค่ะ คือนับดาวมาเป็๲ สถาปนิกในโครงการนี้คนใหม่ค่ะ วันนี้นับดาวมาเริ่มงานเป็๲วันแรกค่ะ" นับดาวพูดออกมา

  นับดาวเพิ่งเรียนจบปริญญาตรี จากคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์มาในปีนี้เองและงานนี้ก็เป็๲งานแรกในชีวิตการทำงานของเธอ

  นับดาวได้รับการสัมภาษณ์ผ่านทางออนไลน์มาจากทางสำนักงานใหญ่ของบริษัทกรีรดา ทำให้นับดาวที่มายังโครงการก่อสร้างหมู่บ้านจัดสรรปลายฟ้านี้เป็๞ครั้งแรกจึงยังคงสับสนในข้อมูลหลายๆส่วน

  นับดาวลุยแบบไปตายเอาดาบหน้าสุดๆ..