"งู...กะปะ" ผมพูดชื่อของเ้าตัวที่เพิ่งโดนยิงไปเมื่อกี้
"ตัวนายที่ไม่มีความรู้อะไรเกี่ยวกับป่าเลยแล้วยังดึงดันจะมาที่นี่มันก็เหมือนกับการเอาชีวิตมาทิ้งนั่นแหละ"
ยัยผมบ๊อบพูดพร้อมกับดึงลูกธนูกลับเข้าซองหลังจากที่เ้างูสลายไปแล้ว
"แต่ว่า... ชั้นจำเป็ที่จะต้องเก่งขึ้น" ผมตอบกลับไป
"อยากเก่งขึ้นมันก็เื่ของนาย ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับชั้น สิ่งที่ชั้นอยากได้ก็มีแค่รางวัลจากภารกิจก็เท่านั้น อะไรที่จะทำให้ภารกิจของชั้นมีโอกาสสำเร็จต่ำลงชั้นก็จำเป็จะต้องตัดทิ้งให้หมด" ยัยผมบ๊อบหมายถึงผมที่เป็เพื่อนร่วมภารกิจ
"เธอจะบอกว่าชั้นถ่วงแข้งถ่วงขาเธองั้นสินะ" ผมเถียงกลับ
"ก็ใช่น่ะสิ" ยัยผมบ๊อบพูดพร้อมทั้งเดินไปด้วย
"ชั้นจะไม่กลับ เพราะชั้นตัดสินใจแล้วว่าจะเก่งขึ้น" ผมพูดพร้อมเดินตามหลังไป
"นั่นมันก็เื่ของนาย" ยัยผมบ๊อบตอบ
"บ้านเกิดของเธออยู่แถวนี้สินะ คุณเ้าของร้านบอกมาน่ะ" ผมชวนยัยผมบ๊อบคุย
"ถ้าใช่แล้วจะทำไม ?" ยัยผมบ๊อบตอบ
"ก็แค่คิดว่าทำไมเธอถึงไม่ไปอยู่ในเมืองทั้งที่ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงครึ่งวันก็ถึงแล้วน่ะ" ผมถามต่อ
"ผู้คนที่นี่อาศัยอยู่มาั้แ่ก่อนที่จะมีเมืองซะอีก พวกเค้าปรับตัวเพื่อใช้ชีวิตร่วมกับป่า อยู่กับธรรมชาติ" ยัยผมบ๊อบตอบ
"ยังงี้นี่เอง..." ผมพึมพำ
...
ซักพักหลังจากเดินเข้ามาในป่า
"นี่ ... เราเดินมากันซักพักแล้วนะ นี่เราจะไปที่ไหนกันน่ะ" ผมเอ่ยถาม
"หมู่บ้านของชั้น" ยัยผมบ๊อบตอบ
"หมู่บ้าน !!!" ผมอุทาน
"ใกล้จะถึงแล้วล่ะ ข้างหน้านี่เอง" ยัยผมบ๊อบพูด
...
"ถึงแล้วล่ะ นี่คือหมู่บ้านของชั้น" ยัยผมบ๊อบที่เดินนำหน้ามาก่อนพูดขึ้น
"โห... "
ผมตาเบิกกว้าง มองเห็นหมู่บ้านจริงๆอย่างที่ยัยผมบ๊อบพูด จากที่ประเมินด้วยสายตาคร่าวๆคงมีราวๆ 10 ครอบครัว ไม่ใช่หมู่บ้านที่ใหญ่โตอะไร บ้านทำจากไม้ยืนต้นที่นำมาผ่านการแปรรูปโดยช่างฝีมือทั้งสิ้น ภาพเด็กๆที่วิ่งเล่นกัน แถมยังมีคอกสัตว์ แปลงผักอีกด้วย
ยัยผมบ๊อบรีบเดินลิ่วเข้าไปในหมู่บ้านโดยไม่สนใจผม
"เห้ รอด้วยสิ" ผมะโตาม
หล่อนเดินมาเรื่อยๆจนถึงบ้านหลังสุดท้ายแล้วเปิดประตูเดินเข้าไป
"เข้ามาสิ" ยัยผมบ๊อบเรียกผม
"อะ อืม" ผมรีบเดินตามเข้าไป
ภาพที่ผมเห็นตรงหน้าคือ ผู้หญิงคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงพร้อมกับห่มผ้าอยู่
"แม่ ... หนูกลับมาแล้ว" ยัยผมบ๊อบนั่งลงข้างๆเตียงผู้หญิงคนนั้นพร้อมเอ่ยออกมา
"แม่..." ผมพึมพำ
"กลับมาแล้วเหรอ เหนื่อยหน่อยนะ" แม่ยัยผมบ๊อบพูด
"ไม่หรอก ไม่เหนื่อยอะไรเลย" ยัยผมบ๊อบตอบ
"แล้วนั่นพาใครมาด้วยน่ะ" แม่ยัยผมบ๊อบหันมาเห็นผม
"เพื่อนร่วมภารกิจน่ะ ถึงจะดูไม่มีประโยชน์ก็เถอะ" ยัยผมบ๊อบตอบ
"สวัสดีครับ ผมถูกวานให้มาทำภารกิจที่นี่น่ะ" ผมตอบแม่ของยัยนั่น
"รบกวนด้วยนะคะ ขอโทษด้วยที่ชั้นคงลุกไปชงชาให้ไม่ได้น่ะ" แม่ของยัยนั่นตอบ
"ไม่เป็ไรครับ ไม่ต้องคิดมากหรอกครับ" ผมพูดตอบ
"นี่ยาที่ซื้อมาจากในเมืองวันนี้ แม่ลุกขึ้นมากินหน่อยนะ" ยัยผมบ๊อบหยิบยาออกมาจากกระเป๋าแล้วโชว์ให้คุณแม่ดู
แม่ของยัยผมบ๊อบลุกขึ้นมาพิงเตียงพร้อมกับเปิดยาแล้วกระดกเข้าปาก
"อึก อึก อึก เห้ออออออ" แม่ของยัยผมบ๊อบถอนหายใจออกมา
"ขอโทษด้วยนะ เป็เพราะแม่แท้ๆ" แม่ยัยผมบ๊อบพูดกับลูกสาว
"ก็บอกแล้วไงว่ามันไม่ใช่ความผิดของแม่ซักหน่อย" ยัยผมบ๊อบตอบ
ผมที่ยืนดูอยู่จึงเข้าใจถึงเหตุุผลที่ยัยนั่น้ารางวัลจากภารกิจ เพราะแม่ของหล่อนป่วยเลยจำเป็ต้องใช้เงินในการรักษาสินะ
"งั้น ... ชั้นออกไปรอข้างนอกนะ" ผมพูดกับยัยผมบ๊อบก่อนจะเปิดประตูเดินออกไป
...
"ไงพี่ชาย เป็แฟนของพี่สาวเหรอคะ" เด็กผู้หญิงหัวส้มที่ดักรออยู่หน้าบ้านปรี่เข้ามาทักผม
"ห๊ะ !!!" ผมสตั้นเล็กน้อยกับคำถาม
"ไม่ๆๆๆๆๆ ชั้นแค่มาทำภารกิจกับยัยนั่นเท่านั้นแหละ" ผมปฏิเสธอย่างไว
"ไม่ต้องเขิลหรอกหน่า เค้ารู้กันทั้งหมู่บ้านแล้ว" เด็กหัวส้มพูดพร้อมเอาศอกทิ่มเอวผม
"เดี๋ยวนะ !!! แล้วทำไมเค้ารู้กันทั้งหมู่บ้านล่ะ" ผมใพร้อมพูดออกมา
"ก็หนูเป็คนวิ่งไปบอกรอบหมู่บ้านเอง" เด็กหัวส้มยกมือขึ้นตอบ
"งั้นไปวิ่งบอกอีกรอบนะ ชั้นกับยัยนั่นไม่ได้เป็อะไรกัน" ผมทำหน้าปลาตายพูด
"ไม่เอาอะ เหนื่อย แล้วแบบนี้ดูสนุกกว่าด้วย" เด็กหัวส้มพูดพร้อมยิ้มไร้เดียงสา
"หาาาาาาาาาา !!!" ผมตอบกลับ
"เอ้า ไปกันเถอะ" ยัยผมบ๊อบเปิดประตูออกมา
"อ๊ะ พี่สาวออกมาแล้ว ทุกโคนนนนนนนน 2 คนนี้เค้าเป็แฟนกันล่ะ" เด็กหัวส้มวิ่งไปป่าวประกาศ
"เดี๊ยวววววววววว ก็บอกว่าไม่ได้เป็ไงเล่าาาาาาาา" ผมวิ่งตามแล้วรีบแก้หน้า
"นี่มันเื่อะไรกันล่ะเนี่ย" ยัยผมบ๊อบพึมพำ
"เห้อออออออออ" ผมเดินกลับมาพร้อมถอนหายใจ
"ก่อนจะออกจากหมู่บ้าน ยังไงก็ไปบอกหัวหน้าหมู่บ้านกันก่อน" ยัยผมบ๊อบพูดกับผม
"อ่า" ผมตอบ
หล่อนพาผมไปกลางหมู่บ้านขณะที่เดินไปชาวบ้าน 2 ข้างทางก็ซุบซิบ ซุบซิบกันตลอดจนในที่สุดก็ถึงบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน
"ชั้น้าพบหัวหน้าหมู่บ้าน" ยัยผมบ๊อบพูดกับยามเฝ้าประตู
"หัวหน้าหมู่บ้านกำลังรออยู่ข้างใน ... เข้าไปสิ" ยามเฝ้าประตูพูด
1K
