"ราฟ..."
"ราฟาเอล"
"ราฟาเอล!!!!!!!"
เสียงสุดท้ายที่เรียกชื่อของชายหนุ่ม ทำให้เขาสะดุ้งตื่นจากภวังค์ เขาดีดตัวออกจากโซฟาสีน้ำตาลแก่ๆที่เต็มไปด้วยรอยแมวข่วนเผยให้เห็นฟองน้ำสีเขียวเก่าๆที่เคยห่อหุ้มมันอย่างนุ่มหนาในอดีต บัดนี้เป็เพียงแค่เศษซากอารยธรรมโบราณชิ้นหนึ่ง ถ้าโซฟาตัวนี้มันชีวิตจิตใจล่ะก็...พนันได้เลยว่ามันคงอ้อนวอนขอร้องให้เ้าของปลดประจำการมันได้แล้วแทนที่จะใช้มันเป็ที่ซุกหัวนอนในแต่ละคืนวันที่ผ่านไป
"ไม่ไปทำงานหรอ" แคดดี้ หญิงสาวร่างท้วมขยับก้นอ้วนๆของเธอย้ายไปยังเคาน์เตอร์ เธอหยิบข้าวแกงกะหรี่ที่ส่งกลิ่นหอมหวนไปทั่วทั้งครัวออกมาจากไมโครเวฟ
"นั่นมัน....ข้าวร้าน I แอม กะหรี่ นี่นา!!!!!!" ราฟาเอลกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เขาไม่ได้ลิ้มรสชาติอาหารดีๆมานานมากแล้ว และนี่ก็เป็หนึ่งในเมนูโปรดของเขาเลยล่ะ
"ใช่ แต่เสียใจด้วยนะ มันเป็ของฉันน่ะ" แคดดี้แสยะยิ้มและหยิบถ้วยซีเรียลชามใหญ่ออกมาใบหนึ่งพร้อมกับนมขวดใหญ่ในตู้เย็น เธอไม่เคยมีคำว่าพอในพจนานุกรมการกินอาหารของเธอหรอกนะ มิสซิสบัตเตอร์ เ้าแมวอ้วนขนฟูสีน้ำตาลก็ะโตามเธอขึ้นไปบนเคาน์เตอร์ด้วย มันร้องหมาวๆเรียกหญิงสาวคล้ายจะบอกว่าได้เวลาอาหารของมันแล้ว
"ไม่ไปหรอก พี่ก็รู้ว่าผมลาออกไปแล้ว ลืมแล้วรึไง"
"อย่างน้อยก็น่าจะไปช่วยพ่อที่บริษัทบ้างนะยะ"
ราฟาเอลถอนหายใจยาวๆ เขาลุกขึ้นเดินดุ่มๆไปที่เคาน์เตอร์แล้วคว้าขวดนมมาซดอึกใหญ่ๆด้วยความกระหาย
"ใช้แก้วสิ!!!!!!! เดี๋ยวเถอะแก ถ้ายังมักง่ายอยู่แบบนี้คอยดูเถอะฉันจะ!!!"
"จะอะไร?" ราฟาเอลทำหน้าเย้ยหยันอย่างท้าทาย
"เฮ้อ......."
เขารู้ดีว่าพี่สาวเขาไม่มีทางลงไม้ลงมือกับเขาหรอก แม้ว่าเธอจะเป็พี่สาวคนละแม่ แต่เธอก็เป็คนที่จิตใจดีและใจกว้างมากๆคนหนึ่งเลยทีเดียว เธอคงจะสงสารเขาเพราะลำพังแค่อยู่กับพ่อเขาก็ตกเป็เป้าสายตาแทบจะในทุกๆการกระทำ ทุกย่างก้าวที่เขาก้าวเดินแล้ว
ราฟาเอลเกลียดพ่อ........
เกลียดยิ่งกว่าอะไรในโลกใบนี้ เขาหวังแค่ว่าซักวันหนึ่งพ่อที่ทุบตีเขาวันละ 3 เวลา หลังอาหารเช้า กลางวัน เย็น จะตายไปจากเขาสักที แต่อย่างน้อยเขาก็ดีใจที่พ่อเขาไม่เคยมีปัญหาเื่การลงมือทำร้ายร่างกายกับคนอื่นเลย สงสัยว่าคงจะเก็บความรู้สึกนั้นมาลงที่ลูกชายตัวเองจนหมดแล้วล่ะมั้ง วันเวลาผ่านไปพ่อของเขาเริ่มแก่ตัวลง แม้จะไม่มองเขาเป็กระสอบทรายแล้ว แต่ก็มองเขาเป็เหมือนคนรับใช้ในบ้านคนหนึ่งอยู่ดี
พ่อคงผิดหวังในตัวเขามากหลังจากที่เขาเรียนจบมาได้งานทำในออฟฟิศ แต่เพียงเวลาไม่ถึงปีก็ต้องลาออกเพราะปัญหาสุขภาพการขับถ่ายของเขาไม่ค่อยสู้ดีนัก
ราฟาเอลใช้แพมเพิสผู้ใหญ่วันละ 2 ห่อเป็อย่างต่ำ เปลี่ยนแพสเพิสวันละ 6-8 ครั้งต่อวัน ทุกครั้งที่เขาออกไปทำงานนอกบ้าน
ปัญหาเื่การควบคุมการขับถ่ายของเขาเริ่มมาจากพ่อของเขานั่นแหละที่กระทืบเขา และซ้อมเขาซะจนหูรูดอักเสบ
ราฟาเอลควบคุมหูรูดตัวเองไม่ได้ แม้แต่หมอในเมืองเองก็ไม่สามารถรักษาเขาได้เช่นกัน เขาไม่รู้ว่าทำไม เขาไม่กล้าถาม...แต่เขาคิดในใจว่าคงเป็เพราะพ่อเขาพาไปหาหมอตำแยล่ะมั้ง......ยังไงก็ตาม ด้วยเหตุนี้เขาจึงไม่สามารถทำงานที่ต้องนั่งนานๆได้อย่างนั้นอีกต่อไป และต้องระมัดระวังอาหารการกินของเขาเป็พิเศษ
"เอ๊ะ ว่าแต่แกกินนมได้หรอ แกไม่รู้หรอว่ากินนมตอนท้องว่างน่ะมันจะทำให้..."
"แแแ........แแป๊ดดดด........ดดดดด.....ดดดด"
มิสซิสบัตเตอร์ที่ทำท่าจะเข้าไปคลอเคลียขาของราฟาเอลถึงกับหยุดชะงักและวิ่งหนีหายไปทางประตูหลังบ้านก่อนที่จะเหลือเพียงของเหลวของเหลวสีน้ำตาล ไหลรินรดต้นขาราฟาเอลลงมาอย่างช้าๆ ก่อนที่จะหยดแหมะลงบนพื้นกระเบื้องสีเขียวอ่อน
"..............."
"เอ่อ....คงไม่ทันแล้วล่ะมั้ง สู้ๆนะเก็บกวาดด้วยละกัน ฉันต้อง...เอ่อ.....ไปทำงานแล้วล่ะ"
เสียงประตูปิดดังปัง หญิงสาวร่างท้วมออกจากห้องไปแล้ว
เหลือเพียงหมอกจางๆและกลิ่นไอแดดยามเช้าที่ผสมปนเปไปกับกลิ่นขี้ของเขา
"เสร็จฉันล่ะ" ราฟาเอลขมิบหูรูดด้วยแรงทั้งหมดที่เขามี พร้อมกับเดินเขยกมุ่งหน้าไปยังเคาน์เตอร์ที่มีข้าวราดแกงกะหรี่ของโปรดของเขาตั้งอยู่
ใช่...แคดดี้ไปแล้ว และเธอไม่แตะข้าวแกงกะหรี่ของเธอแม้แต่คำเดียว
และนี่ก็เป็วิธีโปรดของราฟาเอลในการวางแผนแย่งของโปรดจากแคดดี้ในทุกๆครั้งที่เขาอยากได้และเขาก็รู้ว่ายัยนี่ใจกว้างกับทุกสิ่งก็แต่จริง
แต่หล่อนไม่มีทางใจกว้างกับอาหารสุดโปรดของหล่อนอย่างแน่นอน
ใครจะพูดอะไรก็พูดไป
"ก็มันได้ผลทุกครั้งนี่นา"
ราฟาเอลพูดกับตัวเอง เขาแสยะยิ้มพร้อมตักข้าวราดแกงกะหรี่คำโตโตเข้าปาก เคี้ยวหยับๆด้วยความสุขใจ
"แแแแป๊......ดดดดดดดดดดดดด"
"และฉันก็รู้ว่านี่เป็ของโปรดแกด้วย มาสิมิสซิสบัตเตอร์...มากินของโปรดแกเร็ว"
ราฟาเอลเรียกเหมียวๆ
ไม่นานนักมิสซิสบัตเตอร์ย่องออกมาจากซอกบันได มันเยื้องย่างเข้ามาด้วยท่าทีสง่างามพร้อมกับเลียริมฝีปากของมันราวกับว่ามันพอใจมากที่จะได้ลิ้มรสอาหารเปียกอันโอชะจากหน้าแข้งของราฟาเอล
******************************************************************
10K
