เสี่ยวเป่าสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาเปลี่ยนเป็จริงจังในพริบตา นี่ไม่ใช่แค่การขายของธรรมดาแล้ว แต่มันคือการเดิมพันด้วยชีวิต! มือของเขารวมถึงความเร็วในการหมุนพวงมาลัยัหยกเพิ่มขึ้นจนเห็นเป็ภาพติดตา
ซ่าส์... ซ่าส์... ซ่าส์... ซ่าส์...
เกล็ดน้ำแข็งที่ไสออกมาในคราวนี้ละเอียดอ่อนราวกับปุยเมฆบน์ เสี่ยวเป่าตักผงมัจฉะเกรดพรีเมียมเข้มข้นที่ระบบจัดเตรียมไว้ (ซึ่งส่งกลิ่นหอมขมละมุนของใบชาแท้ๆ) ละลายกับน้ำเชื่อมอุ่นสูตรพิเศษจนเนียนเป็เนื้อเดียวกัน จากนั้นราดลงบนูเาน้ำแข็งขาวโพลนอย่างทั่วถึง น้ำหวานสีเขียวเข้มค่อยๆ ซึมซาบลงไปดูน่าทานอย่างยิ่ง ยังไม่พอ เสี่ยวเป่าตักถั่วแดงหลวงโปะไว้ด้านหนึ่ง และเพิ่ม "วุ้นมะพร้าวสะท้านิญญา" ไว้户外อีกด้านหนึ่งเพื่อความสมดุล
"น้ำแข็งไสรสชาติ ‘มัจฉะาาปีศาจสะท้านภพ’ เสร็จสิ้น! เชิญท่านจอมยุทธ์ลิ้มลองครับ" เสี่ยวเป่าส่งถ้วยตราไก่พร้อมช้อนไม้ขนาดเล็กให้ด้วยท่าทางนอบน้อมแต่ไม่ขลาดกลัว
จอมมารชุดดำมองดูถ้วยของหวานสีเขียวสลับแดงขาวในมือด้วยสายตาคลางแคลงใจ กลิ่นหอมขมของชาเขียวโชยเข้าจมูก มันช่างแตกต่างจากกลิ่นคาวเืหรือกลิ่นอายอัคคีที่เขาคุ้นเคย เขายกช้อนไม้ตักเกล็ดน้ำแข็งสีเขียวเข้มพร้อมถั่วแดงและวุ้นมะพร้าวเข้าปากคำใหญ่
ทันทีที่น้ำแข็งไสละลายบนลิ้น ร่างของจอมมารสั่นสะท้านอย่างรุนแรง หมวกสานปีกกว้างหลุดลอยออกจากศีรษะ เผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาแต่ซีดขาวและมีรอยสักอักขระมารสีดำที่แก้ม
ความขมอมหวานของมัจฉะแทรกซึมเข้าสู่ระบบประสาท ความเย็นสุดขั้ววิ่งตรงเข้าสู่จุดตันเถียนที่ซึ่งจิตมารกำลังคลุ้มคลั่งและแผดเผาร่างกายของเขาอยู่ ภาพหลอนของศัตรูและการฆ่าฟันที่เคยหลอกหลอนในหัวพลันสลายหายไปราวกับหมอกควันถูกลมพัด
"นี่มัน... นี่มันไม่ใช่แค่ของหวาน!" จอมมารอุทาน เสียงที่เคยแหบพร่ากลับมานุ่มนวลและแจ่มชัด "รสขมของใบชานี้เตือนสติให้ข้าหลุดพ้นจากความโลภและความโกรธ ความหวานของถั่วแดงช่วยเติมเต็มส่วนที่สึกหรอในจิตใจ และความเหนียวหนึบของเ้าก้อนใสๆ นี่... มันทำให้ข้า รู้สึกสนุกจนลืมความแค้นไปชั่วขณะ!"
เสี่ยวเป่าแอบขำในใจ ‘แหงล่ะลุง วุ้นมะพร้าวเคี้ยวหนึบหนับ ใครเคี้ยวก็เพลินทั้งนั้นแหละ ขนาดจอมมารยังติดใจเลย!’
จอมมารตักกินน้ำแข็งไสชาเขียวอย่างรวดเร็ว ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากบึ้งตึงน่ากลัวกลายเป็ความสงบ อักขระมารสีดำบนแก้มค่อยๆ จางลงจนเกือบหายไป พลังปราณสายมารที่เคยปั่นป่วนบ้าคลั่งถูกสยบและจัดระเบียบใหม่จนบริสุทธิ์หนาแน่นขึ้น
เมื่อกินหมดถ้วย จอมมารผู้น่าเกรงขามถอนหายใจยาว พ่นไอสีขาวออกมาเกือบศอก เขามองเสี่ยวเป่าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง จากที่มองเหมือนมดปลวก กลายเป็มองดูปรมาจารย์ผู้ซ่อนเร้นกาย
"ข้า... เยี่ยอู๋ฉิง รองประมุขพรรคมารโลกันตร์ ฝึกวิชามารอัคคีทมิฬจนจิตใจร้อนรุ่มแทบบ้าคลั่งมานานกว่าสิบปี ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้รับการรักษาจากน้ำแข็งไสถ้วยเดียวของเ้า" จอมมารเยี่ยอู๋ฉิงเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงความเคารพ "เ้า้าสิ่งใดตอบแทน? เงินทอง? เคล็ดวิชา? หรืออยากให้ข้าไปฆ่าใครให้?"
เสี่ยวเป่ารีบโบกมือพัลวัน "ไม่ๆๆ ไม่ต้องฆ่าใครทั้งนั้นครับท่านเยี่ย! ข้าเป็แค่พ่อค้าผู้รักสงบ คิดเงินแค่ค่าของก็พอ หนึ่งตำลึงเงินครับผม!"
เยี่ยอู๋ฉิงขมวดคิ้ว "สมบัติวิเศษที่ช่วยสยบจิตมารได้ขนาดนี้ เ้าคิดแค่หนึ่งตำลึงเงิน? ช่างเป็ปรมาจารย์ที่ปล่อยวางในโลกีย์แท้ๆ" เขาคว้าหยกพกสีดำสนิทชิ้นหนึ่งโยนให้เสี่ยวเป่า "เงินทองข้าไม่ได้พกมา มีเพียงหยกพกประจำตัวชิ้นนี้ หากใครในเมืองนี้หรือในยุทธภพกล้ารังแกเ้า จงแสดงหยกชิ้นนี้ พรรคมารโลกันตร์จะส่งคนไปล้างบางมันทันที!"
พูดจบ ร่างของจอมมารเยี่ยอู๋ฉิงก็วับหายไปกับตา เหลือทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายชาเขียวจางๆ และหยกพกสีดำในมือของเสี่ยวเป่า
[ติ๊ง! รองประมุขพรรคมาร ‘เยี่ยอู๋ฉิง’ เกิดความซาบซึ้งในรสชาติและหลุดพ้นจากจิตมารชั่วคราว!] [โฮสต์ได้รับแต้มระบบ 200 แต้ม!] [ระบบทำการอัปเกรดร้านค้าระดับ 2: ปลดล็อกโต๊ะเก้าอี้ไม้ไผ่เย็น 3 ชุด และเมนูใหม่ ‘น้ำแข็งไสส้มสายน้ำผึ้งดับจิติญญาปั่นป่วน’]
เสี่ยวเป่ามองหยกพกสลับกับข้อความระบบ พลันหัวเราะร่าออกมา "ฮ่าๆๆ มีทั้งสำนักธรรมะอย่างคุณชายมู่หรง และพรรคมารอย่างท่านเยี่ยหนุนหลัง ทีนี้ใครจะกล้ามาเก็บค่าคุ้มครองร้านน้ำแข็งไสของข้าอีกล่ะ!"
56K
