เสียงหัวใจของเชนดังรัวกระหน่ำราวกับกลองศึก!
ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!
เขาหอบหายใจหนักหน่วง ดวงตาจับจ้องไปยังภาพเบื้องหน้าด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่อาจเชื่อสายตาตนเอง
ในพริบตาเดียว…นักล่าห้าชีวิตที่มีระดับเฉลี่ยสามสิบถูกพรากิญญาไปอย่างไร้ปราณี! นี่คือความแข็งแกร่งของจุดสูงสุดขั้นสามัญ!
กิ้งก่าทมิฬยังคงยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางร่างไร้ิญญา เืสีแดงฉานไหลอาบย้อมพื้นถ้ำ ขณะที่ร่างมหึมาของมันตระหง่านอยู่เบื้องหน้าของชายที่กำลังสั่นสะท้าน...เจมส์
เจมส์หยุดวิ่งยืนตัวแข็งอยู่ที่นั่น ขาทั้งสองข้างของเขาสั่นสะท้านรุนแรงจนแทบจะพยุงร่างของตนเองไว้ไม่ไหว
“ยะ…อย่า…ขะ…เขะ…”
ริมฝีปากของเขาขยับพะงาบพะงาบ แต่เสียงที่เปล่งออกมากลับตะกุกตะกักจนแทบไม่เป็คำพูด
ทว่า…สัตว์ร้ายตรงหน้าไม่มีความสนใจในคำขอร้องของเขาแม้แต่น้อย—
มันเคลื่อนกายช้าๆ ตรงเข้าหาเจมส์ ก้าวแล้วก้าวเล่า ราวกับผู้ล่าที่กำลังลิ้มละเลียดความหวาดกลัวของเหยื่อ…ย่ำยีจิตใจของอีกฝ่ายให้แหลกสลายก่อนจะพรากชีวิต
ยิ่งระยะห่างแคบลง…ขาของเจมส์ก็ยิ่งไร้เรี่ยวแรง
และในที่สุด…
มันก็คุกเข่าลงกับพื้น
หากสังเกตให้ดี จะเห็นว่าเป้ากางเกงของเขาเปียกชุ่มไปด้วยของเหลวที่ไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจควบคุม เป็ภาพที่สะท้อนให้เห็นถึงความสิ้นหวังอย่างที่สุด
ทว่า…นี่ไม่ใช่จุดจบของความสิ้นหวัง
กิ้งก่าทมิฬชะลอฝีเท้าหยุดอยู่ตรงหน้าเจมส์ ก่อนจะอ้าปากกว้างอย่างช้าๆ…
เผยให้เห็นฟันแหลมคมเป็แถวซ้อนเรียงตัวอย่างยุ่งเหยิง!
แล้วทันใดนั้น—
ฉึก!!
กร้วม! กร้วม! กร๊อบ! กร๊อบ!
เสียงขากรรไกรบดเคี้ยวกระดูกดังขึ้นอย่างสยดสยอง พร้อมกับร่างของเจมส์ที่ถูกงับติดขึ้นไปกลางอากาศ!
เสียงกรีดร้องโหยหวนของมันดังก้อง
“อ้าก!! ช่วยด้วย!! เจ็บ อ้าก!!”
แต่แล้วเพียงชั่วพริบตา…เสียงนั้นก็เงียบไป
ไม่มีเสียงใดเล็ดรอดออกมาอีก
มีเพียงเสียงขบฟันเคี้ยวกระดูกดัง กร้วม! กร๊อบ! อย่างน่าสยดสยอง…
เชนมองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้างสุดขีด
อึก—!
ชายหนุ่มเผลอกลืนน้ำลายลงคอโดยไม่รู้ตัว เสียงกรีดร้องสุดท้ายของเจมส์ยังคงก้องสะท้อนในหัวเขา
แล้วจู่ๆ กิ้งก่าทมิฬก็หยุดเคี้ยว…
มันเงยศีรษะขึ้นเล็กน้อย…ก่อนจะกลืนก้อนเนื้อลงคอด้วยเสียงดัง “อึก!”
จากนั้นร่างมหึมาของมันก็ยืนนิ่งอยู่ชั่วขณะ ค่อยๆ ลดศีรษะลงมา
และ…มันขยับอีกครั้ง
แต่เป้าหมายของมันในตอนนี้
คือเขา!
เชนเบิกตากว้าง รู้สึกได้ถึงแรงสั่นะเืเบาๆ จากพื้นถ้ำขณะที่สัตว์ร้ายก้าวตรงมาหาเขาช้าๆ
หัวสมองของเขาหมุนเร็วจี๋!
“แย่แล้ว…ต้องหนี!”
นั่นคือความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในหัวของเขาโดยสัญชาตญาณ
แต่แล้วขณะที่กำลังจะหมุนตัวเพื่อวิ่งหนี…
สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นร่างของมายที่หมดสติอยู่เื้ั!
หัวใจของเขาหล่นวูบ—
หนีไปได้ก็จริง…แต่ถ้าทิ้งเธอไว้ที่นี่…เธอต้องตายแน่นอน!
แต่ถ้าไม่หนี...ตาย...ตายแน่ๆ...ฉันยังตายไม่ได้!!
ความรักตัวกลัวตายและความถูกต้องทุบตีใส่กันอย่างบ้าคลั่ง
จนสุดท้าย...
เขาหลับตาลงเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะลืมตาขึ้นใหม่…
ในแววตาคู่นั้นมีเพียง ความแน่วแน่
เขาอาจทนมองเห็นนักล่าคนอื่นตายไปได้…
แต่ มายเป็คนที่ดีกับเขามาตลอด
เขา จะไม่มีวันหันหลังให้เธอเด็ดขาด!
เขาเป็คนเช่นนี้ ไม่ว่าใครจะดูถูกเหยียดหยามอะไร เขาไม่เคยเก็บมาสนใจ แต่กับคนรอบข้างที่ดีต่อเขานั้น เขาไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเด็ดขาด! และถึงแม้ตอนนี้เขาคิดอยากจะหนีก็ไม่มีทางเป็ไปได้ เห็นสภาพของเหล่านักล่าที่ตายจากการพยายามหนีนั้นแล้วก็แสดงว่ากิ้งก่าทมิฬตนนี้ไม่คิดให้ใครหนีไปแน่นอน
ชายหนุ่มกำหมัดแน่น…ขาทั้งสองข้างสั่นสะท้านจากความหวาดกลัวสุดขีดเท่าที่มนุษย์ผู้หนึ่งจะเผชิญได้
แต่ในที่สุด…เขาก็พยุงร่างของตนขึ้นยืนอย่างช้าๆ
“สู้เท่านั้น…ถึงจะรอด!!”
ตึกตัก! ตึกตัก! ตึกตัก!
เสียงหัวใจของเขารัวเร็วขึ้นจนแทบจะะเิออกมา!
ร่างกายของเขา…ร้อนขึ้น ร้อนจนแทบมีไอร้อนระเหยออกจากผิว!
แต่วินาทีนั้น เขาไม่ได้สนใจอาการของร่างกายตนเองอีกต่อไป
เพราะในชั่วขณะหนึ่ง สายตาของเขาประสานเข้ากับดวงตาสีโลหิตของสัตว์ร้าย!
แล้วมันก็…หายไปจากสายตาของเขา!
วินาทีนั้น โลหิตในกายของเชนเดือดพล่านราวกับเปลวเพลิง!
และทันใดนั้นเอง
เพล้ง!!
คล้ายมีเสียงบางอย่าง แตกออก ภายในศีรษะของเขา!
ในชั่วขณะนั้น…
โลกของเชนเปลี่ยนไป
ภาพเบื้องหน้าของเขา…เคลื่อนที่ช้าลง!
เขาเห็นมัน—
กิ้งก่าทมิฬ…กำลังยกขาซ้ายขึ้นเตะมาที่คอของเขา!
แม้จะเป็เพียงเสี้ยววินาที…
แต่สำหรับเชน…ทุกอย่างดูเหมือนช้าลงจนเขาสามารถมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน!
ขาของสัตว์ร้ายใกล้เข้ามา—
ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ก่อนจะก้มตัวลงอย่างฉับพลัน!
ฟึบ!
ขาของกิ้งก่าทมิฬพุ่งผ่านเหนือศีรษะของเขาไปอย่างเฉียดฉิว! สายลมอันรุนแรงพัดเส้นผมของเขาจนฟูฟ่อง!
ทันทีที่เชนหลบได้…โลกของเขาก็กลับมาเคลื่อนไหวตามปกติอีกครั้ง
แต่เขาไม่มีเวลาจะตกตะลึงกับสิ่งที่เกิดขึ้น…
เขากลิ้งตัวไปด้านขวาทันทีเพื่อเพิ่มระยะห่างจากสัตว์ร้าย!
เขาพลิกตัวขึ้นมาคุกเข่า…สายตาจับจ้องไปยังศัตรูเบื้องหน้า
รอด...รอดแล้ว…เขาหลบการโจมตีของมันได้!?
แต่ในเสี้ยววินาทีแห่งความดีใจนั้นเอง…
กิ้งก่าทมิฬหันกลับมาอีกครั้ง…
สายตาของมัน…หรี่ลงอย่างเยือกเย็น
จากนั้น…
มันหายไปจากสายตาของเขาอีกครั้ง!!
ในเสี้ยววินาทีที่กิ้งก่าทมิฬหายไปจากสายตา
โลกของเชนก็...ช้าลงอีกครั้ง!
ภาพตรงหน้าถูกยืดขยายออกราวกับสายน้ำที่ไหลเอื่อย…
และครั้งนี้…เขาเห็นมันชัดเจนยิ่งกว่าเดิม!
กิ้งก่าทมิฬ มันกำลังพุ่งเข้ามา พร้อมเหวี่ยงขาขวาเตะใส่ลำตัวด้านซ้ายของเขา!
ไม่มีเวลาให้คิด!
เชนรีบะโถอยหลังสุดกำลัง!
ฟึบ!!
ร่างของเขากลิ้งตลบกลับหลังไปไกลเกือบสิบเมตร พ้นรัศมีการโจมตีของสัตว์ร้ายไปได้ฉิวเฉียด!
นี่มัน…บ้าไปแล้ว!!
ต่อให้เขาสามารถมองเห็นการโจมตีได้…แต่นี่เป็การเคลื่อนที่ของสิ่งมีชีวิตระดับร้อย!
ด้วยระดับของเขา ต่อให้มองทัน…ก็ไม่มีทางหลบทันได้!
แต่ตอนนี้…เขาหลบมันได้ถึงสองครั้ง!!?
เชนหอบหายใจหนักหน่วง ลมหายใจของเขาร้อนผ่าว ราวกับกำลังสูบฉีดเปลวไฟเข้าไปในปอด!
เหงื่อไหลพรากลงมาตามกรอบใบหน้า ก่อนที่เขาจะต้องกัดฟันแน่น
ร่างกายของเขา…ร้อนขึ้นเรื่อยๆ ร้อนจนเหมือนจะแตกออกเป็เสี่ยงๆ!
“อึก…! บ้าเอ๊ย…”
เชนคำรามในลำคอ ขณะที่มือของเขาไปกระทบเข้ากับอะไรบางอย่าง…
เขาก้มมองลงไป และสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขาคือ…
ดาบของนักล่าแนวหน้า
ดาบเล่มเดียวกับที่ถูกทิ้งลงไปพร้อมกับโล่ หลังจากเ้าของถูกสังหาร!
“เราจะไม่ไหวแล้ว…คงหลบได้อีกแค่...ครั้งเดียว”
สัญชาตญาณของเขาะโเตือน
ร่างกายของเขาแทบไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแล้ว แต่ในวินาทีต่อมา...
เขากัดฟันกำด้ามดาบแน่น!
“ถ้ามันจะจบ…ก็ขอสู้จนถึงที่สุด!!”
เชนพยุงร่างของตนเองขึ้นยืนอีกครั้ง
เขาเงยหน้าขึ้นสบตากับกิ้งก่าทมิฬที่กำลังหันขวับมาทางเขา!
“แน่จริงก็เข้ามาเลย ไอ้กิ้งก่าเวร!!”
เสียงคำรามของเขาดังก้องสะท้อนทั่วทั้งโถงถ้ำ!
และทันทีที่สิ้นเสียง—
กิ้งก่าทมิฬพุ่งเข้าใส่เขาทันที!
และภาพทุกอย่าง…ก็ช้าลงอีกครั้ง!
คราวนี้…
มันกำลังง้างหมัดขวาขึ้น พร้อมต่อยตรงมายังใบหน้าของเขา!
ดวงตาของเชนหดแคบลง
"นี่แหละ! โอกาสของเรา!!”
เขากัดฟันแน่น…และเคลื่อนตัว!
เชน ก้มหลบหมัดของมัน พร้อมกับโฉบออกไปทางด้านซ้ายของตนเอง!
ฟึบ!!
หมัดของมันแหวกอากาศเฉียดศีรษะของเขาไปเพียงคืบ!
และวินาทีนั้นเอง…
สายตาของชายหนุ่มผู้สมัครมารับจ้างแบกของก็จับจ้องไปยัง ต้นคอด้านขวาที่เปิดโล่งของมัน!
‘จังหวะเดียว…ที่จะลงมือได้!’
เขากัดฟันแน่นพร้อมกระชับดาบในมือ…
แล้วเหวี่ยงออกไปเต็มแรง!!
"ฮ่า!!"
และในชั่วขณะนั้นเอง อย่างที่เชนเองก็ไม่รู้ตัว...
ในวินาทีที่เขาฟาดดาบออกไป...
ดาบของเขากลับถูกปกคลุมไปด้วยปราณลึกลับ!
เชนยังไม่เคยฝึกปราณมาก่อน น่าประหลาดที่อยู่ๆ ก็มีปราณไหลทะลักออกมาจากร่างของเขาประหนึ่งน้ำหลาก!
แต่ที่แปลกที่สุดก็คือ…
มันไม่ใช่ปราณสีฟ้าธรรมดาที่พบเห็นโดยทั่วไป
แต่มันเป็…ปราณสีแดงเข้ม!
และดาบของเขา…ก็ขยายใหญ่ขึ้นกว่าสามเท่าในพริบตานั้น! ถ้าวีได้มาเห็นคงต้องตาถลนออกจากเบ้า เพราะนี่คือท่า “ขวานพิฆาต” ของอีกฝ่าย!!?
นี่มัน…อะไรกัน!?!
แม้จะปรากฏเื่อันน่าตกตะลึงไม่คาดฟัน แต่ดาบก็ฟันออกไปอย่างไม่อาจหยุดยั้ง เสียงตัดเฉือนเืเนื้อดัง “ฉัวะ!” หวีดสะท้านขวัญ!
ก่อนที่บางสิ่งบางอย่าง จะหลุดกระเด็นลงบนพื้น…
แขนขวาของกิ้งก่าทมิฬ!!?
ในชั่วขณะที่ดาบกำลังจะตัดคอจนขาดสะบั้น กิ้งก่าทมิฬได้ทำการยกแขนขึ้นมาป้องกันแทน!
เสียงกรีดร้องของมันดังกึกก้อง!
“กรี๊ซ!!!”
ถ้ำทั้งถ้ำสั่นะเืด้วยเสียงคำรามเ็ปของสัตว์ร้าย!
แม้แต่ผู้แข็งแกร่งระดับสี่สิบแปดอย่างวี โจมตีสุดกำลังยังไม่สามารถสร้างรอยแผลได้ แต่เขากลับตัดแขนมันจนขาดสะบั้น!!
แต่อย่างไรก็ดี เชน…
“อึก…!”
ร่างกายของเขา…ไม่เหลือเรี่ยวแรงอีกต่อไปแล้ว
เพล้ง!
ดาบในมือร่วงลงพื้น แตกร้าวกลายเป็เศษเสี้ยวเล็กๆ เต็มพื้น เห็นชัดว่าไม่อาจทนแบกรับปราณสีแดงเข้มนั้นได้ที่ปกคลุมมันได้...
การตวัดฟันหนึ่งครั้งคือขีดจำกัดของมันแล้ว...
"แฮ่ก… แฮ่ก…!"
ชายหนุ่มทรุดลงคุกเข่า ก่อนที่ร่างกายของเขาจะล้มฟุบลงไปกับพื้นในที่สุด…
“...มิ้นท์…พี่ขอโทษ...พี่คงกลับไปหา...ไม่ได้แล้ว…”
ก่อนที่สติจะดับวูบ…
ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือ…
กิ้งก่าทมิฬ…กำลังกุมาแที่แขนของมัน และกู่ร้องขึ้นฟ้าด้วยความเ็ป
แล้วทุกอย่างก็ดับวูบไปในความมืดมิด...
262
