"อื้ม"
เสียงครางเบาๆขณะที่หญิงสาวนางหนึ่งเริ่มขยับตัวรูปร่างบอบบางแต่สูงกว่าอีกคนกำลังตื่นขึ้นมาหน้าตาผิวพรรณก็ดีคุณหนูตระกูลใดกันนะอีกนางก็หาได้น้อยหน้าไม่แม้จะตัวเล็กกว่าแต่ความงามก็หยาดเยิ้มเท่าเทียมกันยิ่งพินิจดูในที่นี้ก็ไม่มีใครอาจเทียบเทียมทั้งสองนางได้เลย
จอมมารซีเหนียงกำลังนั่งดูพวกนางด้วยสายตาชื่นชมวันนี้นางทั้งใและประหลาดใจ ใที่บุตรชายของนางหายไปโดยไม่บอกกล่าวทั้งยังค้นหาทั่ววังปีศาจก็ไม่พบพอรุ่งเช้านางก็ต้องประหลาดใจอีกครั้งเพราะบุตรชายของนางกลับมาพร้อมสตรีถึงสองนาง
ซีซีลืมตาตื่นขึ้นก็รู้สึกไม่คุ้นกับสถานที่เท่าไหร่นางกวาดสายตามองรอบก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งยืนมองนางอยู่เช่นกัน
"ท่าน"ซีซีนางยันกายลุกขึ้นทันที
เมื่อขณะที่ซีเหนียงมองหญิงคนนี้อยู่ๆก็กลับเห็นเงาร่างอีกคนซ้อนทับกันกับนางเมื่อหันไม่มองอีกนางก็มีภาพซ้อนด้วยเช่นกันนี่คือสิ่งที่ทำให้เธอใ
"อ้าวกลับเป็ว่ามากลัวข้าเสียอย่างนั้น" เสียงที่เอ่ยออกช่างเรียบเฉยจนหัวคิ้วซีซีเริ่มมาจรดกัน
"ข้าน้อยขออภัยท่านหญิงไม่ทราบว่าที่นี่คือที่ไหนแล้วท่านคือใครกันเล่า"ซีซีเอ่ยถามอย่างระมัดระวังยิ่งเห็นซีเหมยนอนอยู่ด้านข้างนางยิ่งรู้สึกกดดันเป็อย่างมากเมื่อคืนนอนที่เตียงนอนในบ้านตอนเช้ากลับตื่นขึ้นที่อื่นเป็ใครก็ต้องระมัดระวังเช่นนางตอนนี้แน่นอน
"เมื่อเ้าอยากรู้ข้าก็จะบอก"นางลอบมองหญิงสาวความอยากแกล้งมีมากจนแทบปิดไม่อยู่
"ที่นี่คือดินแดนปีศาจและที่เ้าอยู่ตอนนี้ก็คือวังมาร"
"ห๊ะ......."
ซีซีร้องใจนสุดเสียงนี่มันเกินคาดไปแล้ว แล้วพวกนางมาที่นี่ได้อย่างไรหรือว่าคนจากวังมารลอบตลบหลังท่านพ่อของนางโดยการลักพาตัวพวกเธอมาเป็ตัวประกัน
"อิอิ...ท่านพี่ "
ซีเหมยละเมอออกมา ซีซีจึงได้สติเมื่อคุมจิตใจให้สงบได้แล้วก็กลับมาถามต่อเธอยังไม่อยากคาดเดาแบบไร้เหตุและผล
"หากที่นี่คือวังปีศาจแล้วท่านเป็ใครเหตุใดจึงลักตัวข้าและน้องมา"
ดูใจเด็ดยิ่งนักซีเหนียงเริ่มสนใจนางขึ้นกว่าเดิมแล้ว
"ข้าไม่ได้ลักพาพวกเ้ามา แต่เป็อู๋เซียนที่ช่วยพวกเ้าไว้จากชายหนุ่มคนหนึ่งคนผู้นั้นคือคนร้ายตัวจริงต่างหาก"
นางยังใช้เสียงพูดที่เรียบเฉยราวกับไม่ทุกข์ร้อนเื่ใดๆเลย
"ช่วยพวกข้าหรือ" นางชี้นิ้วมาที่ตัวเองเพื่อถามให้แน่ใจอีกครั้ง
หนิงเซียนพยักหน้าตอบไป
"อืม...ท่านพี่ท่านคุยกับใครอยู่หรือ"
เสียงคุยกันที่ข้ามหัวไปมาทำให้ซีเหมยไม่อาจนอนหลับตาต่อไปได้เธอจึงลุกขึ้นพลางขยี้ตาแถมยังหาวหวอดๆนางยังชอบทำตัวเยี่ยงเด็กเสียจริง
ซีเหนียงดูกริยานั้นพลางเอ็นดูยิ่ง เห็นคนตัวเล็กลืมตาตื่นขึ้นมานางยิ่งชอบใจ ข้าละอยากมีบุตรสาวน่ารักเยี่ยงนี้ไว้กอดจริงๆ
"โอ๊ะ.....ใครกันนี่ท่านพี่ สวยจังหรือเรามาพบท่านเซียนอีกแล้ว"
ซีเหมยหันมาเจอซีเหนียงก็นึกว่าพวกตนได้กลับมาเจอเทพเซียนอีกครั้งซีซีเลยรีบกระตุกแขนไว้ไม่งั้นคงหลุดคำพูดมากมายกว่านี้
"ข้าชอบที่เ้าชมว่าสวยแต่ข้าหาใช่เทพเซียนไม่ข้าคือจอมมารที่ยิ่งใหญ่แห่งวังมารแห่งนี้ต่างหาก"
ทั้งสองสาวต่างใที่รู้ว่าคนตรงหน้าคือใคร สิ่งที่ได้ยินมาก็เริ่มผุดขึ้นในสมองเื่ร้ายต่างที่เล่าขานกันมาทำเอาพวกเธอขนลุก
"ท่านคงไม่กินข้าหรอกใช่ไหมเนื้อข้าไม่อร่อยหรอก"
ท่าทางหวาดกลัวนั่นไม่น่าสนใจเท่าปากเล็กๆที่กำลังเจรจา
" 5555555 เ้าจะทำให้ข้าหัวเราะตายหรือ"
สองสาวต่างทำหน้างงเล็กน้อยเมื่อเห็นจอมมารที่ร่ำลือความโเี้กำลังหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง
"โอ๊ยๆๆพอเถอะ ข้าจะไม่แกล้งพวกเ้าแล้วพวกเ้าก็เลิกกลัวข้าได้แล้ว"ซีเหนียงไม่ได้หัวเราะอย่างนี้นานแล้วั้แ่ที่ตนได้เสียพวกนางไป
"แต่ข้าได้ฟังมาก็เยอะจะไม่ให้กลัวได้อย่างไร"
ปากเล็กยังพูดแย้งไม่หยุดจนคนเป็พี่ต้องออกมาพูดบ้างไม่งั้นคงไม่ได้ความอะไร
"ท่านจอมมารข้าขออภัยแทนน้องของข้าด้วย โปรดอย่าได้ถือสาเลยนางยังเด็กนัก"
ซีเหนียงพอใจกับคำพูดของซีซีมาก นับว่าเป็คนฉลาดพูดจายิ่งนัก
"ข้าไม่ถือสาหรอกเื่เล่ายังไงมันก็เป็เื่เล่าขึ้นอยู่ที่พวกเ้าจะเชื่อหรือไม่"
สองนางเข้าใจความหมายที่จอมมารสื่อออกมาทันทีดั่งสุภาษิตที่ว่าสิบปากว่าไม่เท่าตาเห็น ซินะ
"เด็กๆ แป๊ะ แป๊ะ "
ซีเหนียงตบมือเรียกสาวใช้ก่อนที่จะสั่งการให้ดูแลหญิงสาวทั้งสองทั้งยังสั่งการอีกมากมายจนคนที่ฟังยังทำหน้าไม่แน่ใจในคำสั่งแต่ก็หาได้ทักท้วงสิ่งใด
"เ้าค่ะจอมมาร"
สาวใช้ที่ดูมีอายุน่าจะเป็หัวหน้าสาวใช้นางรับคำเสร็จก็ไปทำตามทุกอย่างที่สั่งทันทีไม่นานสาวใช้อีกหกคนก็เข้ามารุมล้อมพวกเธอแล้วลากตัวไปอาบน้ำอีกด้านหนึ่ง
ซีเหนียงยังนั่งจิบชาอย่างสบายอารมณ์ ท่าทางของนางยังดูสวยงามและมีเสน่ห์แม้จะแค่หยิบจอกชามาจ่อที่ริมฝีปากก็ตาม
เมื่อทั้งสองผ่านการดูแลที่ทรหดแล้วก็ถูกดันให้มายืนอยู่ตรงหน้าของจอมมารอีกครั้ง
"ไหนเ้าทั้งสองลองหมุนตัวให้ข้าดูซิ"
ถึงแม้พวกนางจะไม่เข้าใจแต่ก็กระทำตามอย่างง่ายดาย
"อืม สวยหวานดูเข้ากับพวกเ้าหน่อยพอพวกเ้าแต่งตัวเหมือนสตรีที่อยู่ที่นี่ยิ่งสวยกว่าเดิมเสียอีก"
พวกนางก้มหน้าลงแม้จะชอบคำชมแต่ยังมีความหมายอย่างอื่นแฝงอีกอยู่
"พวกข้าขอขอบใจที่ช่วยเหลือแต่ตอนนี้ทางท่านพ่อและท่านแม่ของพวกข้าคงจะเป็ห่วงแล้วถ้าท่านไม่ว่าอะไรช่วยบอกทางที่จะออกไปได้หรือไม่พวกข้าจะไม่ลืมบุญคุณในครั้งนี้เลยเ้าค่ะ"
พลันสีหน้าของซีเหนียงก็มืดครึ้มลง
"ในเมื่อข้ายังไม่เอ่ยปากเ้าก็อย่าได้เพิ่งใจร้อนอย่างน้อยก็พักที่นี่สักสามสี่คืนให้หายเหนื่อยครั้นจะกลับข้าก็ไม่ว่า"
น้ำเสียงที่เ็าทั้งยังกดดันออกมาจากปากของจอมมารช่างน่าหวั่นเกรงนักพวกนางได้แต่คอตกอย่างจำยอม
"เ้าคะ"
"พวกเ้าเดินตามข้ามา"
ซีเหนียงลุกขึ้นก่อนที่จะเดินนำหน้าอย่างว่องไวพวกนางทั้งสองเดินตามแทบไม่ทันจึงออกแรงวิ่งตาม
"ผลัก!!! โอ๊ย"
ด้วยความไม่ระวังก็ถูกกลั่นแกล้งอีกจนได้
"พวกเ้านี้ช่างไม่ระวังนัก"
ซีเหนียงเอ่ยออกมาราวกับกำลังตำนิเด็กน้อย แต่สายตาที่มีแววขบขันนี่มันอะไร
"ท่านกำลังแกล้งพวกข้า เมื่อกี้ท่านจงใจหยุดกะทันหันใช่หรือไม่"
เป็ซีเหมยที่เริ่มทนไม่ไหว นางเริ่มโกรธแล้วนะ
"ใจเย็นๆเด็กน้อยข้าหาได้แกล้งพวกเ้า แต่ว่ามันถึงสถานที่ที่ข้าจะพาพวกเ้ามาแล้วต่างหาก"
รอยยิ้มที่เหมือนกำลังเอ็นดูเด็กน้อยถูกส่งมาให้ทั้งสองสาวใจจริงนางก็แกล้งนั่นแหละเป็เพราะคำที่พวกนางรีบขอจากไปเหมือนกับไม่อยากอยู่ที่แห่งนี้ นางก็แค่ยังอยากพูดคุยกับหญิงสาวทั้งสองต่ออีกสักหน่อยแม้จะเหมือนการกักขังก็ตาม ช่วยอยู่ตามใจคนอยากมีลูกสาวสักครั้งเถอะ
เมื่อซีเหนียงพาเข้ามาในห้องโถงใหญ่พวกนางก็ต้องอ้าปากค้างนี่มันอะไรกันเนี่ย
สิ่งที่อยู่ตรงหน้าพวกนางก็คือบรรดาสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าปีศาจทั้งหลายกำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะเล็กๆข้างหน้ามีอาหารที่มีหน้าตาแปลกประหลาดแต่ก็น่ากิน ทุกคนที่อยู่ในห้องโถงต่างก็หันมามองพวกนางทั้งสองเช่นกัน
"พวกเ้าจงให้เกียรติแขกของข้าด้วย"
น้ำเสียงที่ทรงอำนาจเอ่ยออกมา ปีศาจทุกตนเองก็ใแต่ก็เข้าใจในสถานการณ์รีบแปลงกายกลับเป็มนุษย์เหมือนเดิม
ซีเหนียงเดินนำหน้าพวกนางไปอย่างสง่างาม ท่วงท่านางพญาช่างน่าเกรงขามยิ่งนัก
"เ้าทั้งสองนั่งตรงนี้เถอะ"
"เ้าค่ะ"
ที่นั่งของทั้งสองสาวคือด้านข้างของจอมมาร พวกนางนั่งลงเบาะทันทีตอนนี้เข้าเมืองตาหลิ่วก็ต้องหลิ่วตาตาม
"ท่านเ้าปีศาจอู๋หลงและท่านเ้าปีศาจอู๋เซียนมาแล้ว"
เสียงพ่อบ้านปีศาจะโร้องบอก พลันทุกคนในที่นี้ก็ลุกขึ้นทันทีพวกนางเห็นจึงลุกตาม
"คารวะท่านเ้าปีศาจ"
เสียงที่แสดงความเคารพต่างออกมาพร้อมเพรียงกันดูแล้วก็เป็ภาพที่น่ามองดีเหมือนกันนะ
ข้างหน้ามีกายของทั้งสองเ้าปีศาจปรากฏออกมา ทำให้ผู้ที่ไม่เคยพบเห็นอย่างซีซีและซีเหมยตกตะลึงทันที
'นี่มันโอป้าชัดๆ'
เสียงในใจของซีเหมยนั่งเอง
'หล่อเหมือนเ้าชายที่หลุดออกมาจากการ์ตูนเลยแฮะ'
เสียงจากใจซีซีถึงจะแตกต่างบ้างก็มีส่วนที่ยืนยันเหมือนกันนั่นคือหล่อมากกกกกกก
"พวกเ้าจงสำรวมอาการเสียหน่อย อย่างน้อยหนึ่งในนั้นก็มีสามีของข้านะ"
เสียงที่หงุดหงิดดังมาจากซีเหนียง ถึงจะเอ็นดูแต่ถ้ามาจ้องสามีของนางขนาดนี้ก็ไม่ชอบใจเหมือนกันคนขี้หึงเริ่มออกอาการเสียแล้ว
สองสาวก้มหน้าลงทันทีหว๋าาาจะตายไหมล่ะคราวนี้ ผู้หญิงที่หึงหวงมักอารมณ์รุนแรงออกไปคงไม่โดนสั่งฆ่าหรอกนะ
เมื่อเห็นสองสาวทำตามอย่างว่าง่ายใบหน้าของนางก็มีรอยยินดีออกมายังดีที่พวกนางนั้นยังเชื่อฟัง
"ซีเหนียงเ้ามานั่งนี่เถอะ"
อู๋หลงเรียกชายาของเขาทันทีเขาไม่เห็นนางั้แ่เช้าก็นึกห่วงว่าแอบหนีไปอีกพอเห็นว่ามากับสองสาวที่อู๋เซียนพากลับมาก็เบาใจ ทำไมเขาจะไม่รู้ว่านางอยากได้บุตรีพอเห็นว่านางมนุษย์นั้นน่ารักน่าเอ็นดูชายาของเอาคงจะแอบไปเล่นด้วยนี่เอง
ซีเหนียงไม่อิดออดเธอเดินไปนั่งข้างๆสามีของเธอทันทีทั้งยังคอยปรนนิบัติเอาใจอย่างหวานชื่นเหมือนไม่มีใครอยู่ในที่นี้กับตนเอง
ข้าราชบริพารที่เห็นจนชินตาต่างไม่สนใจกลับมากินอาหารและพูดคุยกันอย่างครึกครื้นซีซีและซีเหมยก็นั่งลงกินอาหารอย่างเงียบๆ
"ข้านั่งด้วยซิ"
เป็เ้าปีศาจอู๋เซียนที่เดินมานั่งข้างๆหญิงสาวทั้งสองทั้งยังยิ้มให้พวกนาง
สองสาวที่ไม่ค่อยหวั่นไหวไปกับชายใดก็อดที่จะเขินไม่ได้เมื่ออยู่ต่อหน้าของเขาคนนี้
'ปีศาจนี่หน้าตาดีหมดเลยหรือไงกัน'
ทั้งสองสาวอยากกรีดร้องออกมามองไปทางไหนก็มีแต่บุรุษและสตรีที่หน้าตาดีไปหมดถึงจะเป็ร่างแปลงก็เถอะปีศาจหรือแหล่งชุมชนคนหน้าตาดีกัน
"ซีเหมยเ้าต้องตั้งสติในที่นี้มีแต่ร่างแปลงของปีศาจทั้งนั้นเ้าอย่าได้หวั่นไหวไปกับภาพลวงตาพวกนี้"
เป็ซีซีที่ดึงสติได้ก่อนจึงหันมาเตือนน้องสาวของตนเมื่อเห็นว่านางเริ่มคุมสติไม่ได้
"ไอ้หย๋าาาาา ข้าเกือบไปแล้วขอบใจท่านมาก"
เมื่อเห็นซีเหมยไม่เป็ไรแล้วก็หันมาทานอาหารกันต่อ
อู๋เซียนได้แต่ลอบยิ้มกับคำพูดของพวกนางทั้งสองพวกนางช่างน่าสนใจยิ่งนักถึงกับทำให้ท่านแม่สนใจได้ขนาดนี้
146
