ผลัวะ!
ประตูห้องกัปตันถูกกระแทกให้เปิดออกอย่างรุนแรงพร้อมร่างของพนักงานคนหนึ่งที่ถลันเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว สาวเท้าไม่กี่ก้าวก็เข้ามาถึงตัวของกัปตันก่อนจะยืดตัวเข้าไปกระซิบบางอย่างที่ข้างหู ไม่นานสีหน้าที่เคยเรียบเฉยก็แปรเปลี่ยนไป หลังจากนิ่งค้างด้วยความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กัปตันก็ตัดสินใจเดินตามพนักงานคนนั้นออกไปด้วยความรีบร้อนทันที
ที่หน้าประตูห้องอาบน้ำของสระว่ายน้ำมีกลุ่มต่างชาติมุงยืนอยู่เป็จำนวนมาก กลุ่มหนึ่งคือเหล่าคุณชายที่อาบน้ำไม่ทัน ส่วนอีกกลุ่มคือผู้ติดตามของพวกเขาที่ตามมารับใช้ นอกจากนี้ยังมีพวกพนักงานบนเรือที่เข้ามาสังเกตการณ์ยืนอยู่ไม่น้อย พวกคุณชายนั้นกัปตันไม่กล้าเอ่ยปากขับไล่พวกเขาออกไปโดยตรง จึงทำได้แค่เข้าไปพูดคุยด้วยทีละคนแล้วเชิญให้ออกไปโดยละม่อม เมื่อเคลียร์ผู้คนที่หน้าประตูเรียบร้อยแล้ว กัปตันก็ยืนจัดแจงเสื้อของตัวเองอีกเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปหยุดที่หน้าประตูเตรียมจะเข้าไปด้านใน แต่ก่อนที่จะได้เอื้อมมือไปเคาะที่บานประตูก็มีเสียงหนึ่งดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน
“กัปตันครับ?”
“ข้างในเป็ยังไงบ้าง?”
“คุณชายทั้งสองยังไม่ออกมากันเลยครับ ผมได้ยินเสียงเหมือนข้างในกำลังมีเื่กันอยู่”
กัปตันเริ่มลังเลอีกครั้งว่าควรจะเข้าไปดีหรือไม่ เฉินอันหลานนั้นคือคนที่เฉินหยิ่นหลินฝากฝังไว้กับเขา ถ้าน้องชายสุดที่รักของคนคนนั้นเป็อะไรขึ้นมา เฉินหยิ่มหลอนคงไม่เอาเขาไว้แน่ แต่ที่น่าหนักใจก็คือคนที่เฉินอันหลานไปมีเื่ด้วยดันเป็ถึงผู้นำตระกูลเอสเต บุคคลที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งด้วยอย่างถึงที่สุด ถ้าเขาเคาะประตูสุ่มสี่สุ่มห้า อาจเป็การล่วงเกินคนผู้นี้เข้าอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับเฉินอันหลาน ชีวิตเขาก็คงไม่เหลือเช่นกัน...
ครุ่นคิดได้พักหนึ่ง กัปตันก็ตัดสินใจได้ เขายกมือขึ้นอีกครั้งเพื่อเคาะลงไปที่ประตูบานนั้น
‘ก๊อก ก๊อก’
ไม่มีเสียงตอบรับรวมถึงเสียงการเคลื่อนไหวใด ๆ ดังลอดออกมาจากในห้องแม้แต่นิดเดียว
กัปตันไม่สนใจอีกแล้วว่าจะเผลอไปล่วงเกินใครเข้าหรือไม่ เขารีบนำกุญแจที่ลูกน้องส่งให้มาไขและเปิดประตูเข้าไปด้านในทันที
ด้านหลังบานประตูคือห้องอาบน้ำที่มีน้ำเจิ่งนองอยู่เต็มพื้น บนฝาผนังปรากฏหยดน้ำเกาะพราวอยู่ทั่วห้อง ไอน้ำร้อนที่ลอยฟุ้งอยู่ทำให้ผนังขึ้นฝ้าบดบังทัศนวิสัยบางส่วนของห้องไปพอสมควร
“กัปตันครับ?”
“พวกนายรออยู่ข้างนอก”
กัปตันสั่งให้ลูกน้องคนอื่น ๆ รออยู่ด้านนอก ส่วนตัวเองก็เดินเข้าไปสำรวจภายในห้องเพียงลำพัง น่าแปลกที่หลังม่านหมอกสีขาวที่ลอยฟุ้งอยู่ทั่วห้องไม่ปรากฏเงาของใครเลยแม้แต่คนเดียว
‘ผลัก!’
กัปตันหันขวับไปตามที่มาของเสียง เลื่อนสายตาไปเรื่อย ๆ จนมาหยุดอยู่ที่หน้าห้องซาวน่าห้องหนึ่งที่บานประตูถูกปิดสนิทเอาไว้ เขาพยายามเพ่งสายตามองผ่านม่านขมุกขมัวไปแต่ก็ยังไม่พบใครอยู่ตรงบริเวณนั้น
กัปตันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ก่อนจะกลั้นใจะโออกไป
“นายน้อยโอดินครับ?”
“คุณเฉินครับ?”
กัปตันลองหยั่งเชิงด้วยการก้าวเข้าไปในห้องอีกสองสามก้าว กระทั่งเดินมาจนเกือบถึงหน้าห้องซาวน่า ขณะที่กำลังตัดสินใจว่าจะลองเข้าไปสำรวจด้านในห้องนั้น ไหล่ของเขากลับถูกใครบางคนคว้าจับเอาไว้เสียก่อน กัปตันหันหลังกลับไปด้วยความใ ฉับพลันนั้นสายตาของเขาก็ได้ปะทะเข้ากับดวงตาคู่คมที่ไร้ความรู้สึกของิจวงเข้าพอดี
“คุณิ?”
“ออกไป”
“แต่คุณิครับ คุณชายเฉินเขา...”
“เขาไม่ได้อยู่ที่นี่”
“ออกไปแล้วเหรอครับ?”
ิจวงไม่ตอบคำ ทว่าสายตาที่จ้องมองมาสะท้านเยือกไปถึงขั้วหัวใจ กัปตันหุบปากฉับ เก็บไม้เก็บมือเตรียมหันหลังกลับออกไป แต่ยังไม่วายละล้าละลังหันหลังกลับมาจ้องมองไปยังประตูห้องซาวน่าที่ปิดสนิทอย่างไม่วางใจ
“ทำไม? อยากเข้าไปดูหรือไง?” ิจวงพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเ็า
“มะ..ไม่ ไม่ครับ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น” กัปตันไม่กล้าล่วงเกินิจวง อย่างไรอีกฝ่ายก็เป็ถึงคนสนิทของโอดิน
กัปตันยิ้มแหย ๆ ให้ิจวงครั้งหนึ่ง ก่อนจะโค้งตัวลงอย่างขอลุแก่โทษ จากนั้นจึงหมุนตัวเดินออกจากห้องอาบน้ำไป คล้อยหลังยังไม่ลืมหันกลับมาปิดประตูให้อย่างสุภาพอีกด้วย
ออกจากห้องนั้นมาได้ กัปตันก็รีบหันไปสั่งการกับลูกน้องที่รออยู่ด้านนอกทันที
“นายรีบไปที่ห้องของคุณเฉิน ลองไปดูว่าเขาอยู่ที่นั่นไหม”
พนักงานพยักหน้ารับคำสั่งอย่างว่องไวแล้วกุลีกุจอออกไปทันที
“กัปตันครับ ไม่มีใครเห็นคุณเฉินเลยครับ”
“ดูเหมือนในนี้จะเกิดการต่อสู้กันอย่างรุนแรงขึ้นด้วย ไม่แน่ว่าคุณชายเฉินอาจจะ...”
“หุบปากของแกไปเลยนะ!”
เสียงของกัปตันดังขัดขึ้นมาจนเกือบจะกลายเป็เสียงตะคอก แขนของเขาสั่นเล็กน้อย มือทั้งสองข้างเองก็ถูกกำไว้จนแน่น กัปตันจ้องเขม็งไปทางเหล่าพนักงานที่ส่งเสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่กันอยู่เมื่อครู่ ก่อนจะพูดด้วยโทนเสียงต่ำ ๆ แกมข่มขู่
“ห้ามใครพูดเื่วันนี้เด็ดขาด จำไว้ คุณชายเฉินเดินออกไปนานแล้ว ในห้องเหลือแค่นายน้อยโอดินเท่านั้น”
จบคำพูดของกัปตัน พนักงานทั่วบริเวณนั้นก็เงียบเสียงลงไปและไม่มีใครกล้าพูดอะไรขึ้นมาอีก
※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※※
ภายในห้องซาวน่า
เฉินอันหลานถูกกดลงกับผนังห้อง มือสองข้างถูกรวบไพล่หลัง และปากถูกมือใหญ่ปิดไว้สนิทจนไม่สามารถส่งเสียงใด ๆ ออกมาได้
ก่อนหน้านี้เขาเกือบจะหนีออกไปได้อยู่แล้วเชียว แต่ดันมีคนเปิดประตูเข้ามาพอดีจึงทำให้เขาเกิดความกังวลขึ้น เพราะเฉินอันหลานไม่อยากให้ใครเห็นร่างกายที่เปียกโชกของเขา ด้วยกลัวว่าถ้ามีคนเห็นเข้าอาจทำให้พวกเขาสังเกตเห็นบางอย่างบนร่างจนเดาเื่อะไร ๆ ขึ้นมาได้ สุดท้ายเฉินอันหลานก็พลาดท่าถูกลานเซลอตรวบตัวแล้วลากเข้าไปในห้องซาวน่าจนได้
เวลานี้คนทั้งสองต่างเปียกโชกด้วยกันทั้งคู่ แผ่นหลังของเฉินอันหลานแนบชิดกับหน้าอกของลานเซลอต ความร้อนที่ลอยตลบอบอวลอยู่รอบตัวยิ่งเป็เหมือนกับตาข่ายชื้น ๆ ที่รัดแน่นและสร้างความอึดอัดให้คนทั้งสองจนแทบหายใจไม่ออก
“ปล่อย...ปล่อยผม” ร่างกายที่ถูกห่อหุ้มด้วยความร้อนเริ่มกระหายอยากอย่างไม่อาจควบคุม เฉินอันหลานกัดฟันกรอดและเอ่ยเตือนคนที่อยู่ด้านหลัง
“ไม่ปล่อย” ลานเซลอตไม่ทำตาม มิหนำซ้ำยังยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างใบหูของเฉินอันหลานด้วยเสียงแหบพร่าทว่ายังคงทุ้มต่ำและราบเรียบเช่นเคย
น่าแปลกที่เมื่อเสียงนี้ดังเข้ามาในโสตประสาทของเฉินอันหลานกลับเหมือนเสียงขับขานด้วยความอ่อนโยนจนทำให้รู้สึกอบอุ่นไปทั้งหัวใจเสียอย่างนั้น ความสั่นสะท้านภายในหัวใจก่อเกิดขึ้นจนยากจะควบคุม เฉินอันหลานรู้สึกอยากจะเบียดตัวเข้าไปใกล้ แนบชิดกับอีกฝ่าย ััเขาด้วยร่างกายของตัวเอง หรือแม้กระทั่ง...
จินตนาการที่แสนน่าอายทำให้เฉินอันหลานต้องกัดริมฝีปากของตัวเองจนห้อเืเพื่อดึงสติของตนกลับมา ในเมื่อภาพในหัวทำจิตใจเขามืดมัวจนหลงทาง ก็คงมีแค่ความเ็ปนี่แหละที่จะทำให้เขาสามารถควบคุมสติของตัวเองเอาไว้ได้
เมื่อเห็นเืที่ริมฝีปากของเฉินอันหลาน ดวงตาคู่คมของลานเซลอตก็หรี่ลงเล็กน้อย
“ปล่อยวางเถอะ”
“นี่ไม่ใช่เื่ของคุณ!”
“ฉันไม่อยากจะพูดประโยคเดิมเป็รอบที่สองหรอกนะ”
เฉินอันหลานยกยิ้มเย้ยหยันก่อนจะหันไปมองคนที่กดเขาไว้แล้วเอ่ยขึ้น
“ผมไม่ชอบให้ใครมาออกคำสั่งกับผม และไม่มีใครกล้าทำแบบนั้น รวมทั้งคุณด้วย โอดิน!”
แววตาเ็าสะท้อนผ่านั์ตาสีดำสนิท ลานเซลอตบีบคอเฉินอันหลานแน่น
“นายน้อยครับ ได้เวลาแล้ว” น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้อารมณ์ของิจวงดังขึ้นจากด้านนอกห้องซาวน่า
ลานเซลอตปรายตามองเฉินอันหลานที่บัดนี้มีใบหน้าแดงก่ำด้วยความเงียบงัน ไม่นานมือข้างนั้นก็ปล่อยออกจากลำคอของเฉินอันหลาน ทันทีที่ถูกปล่อย แข้งขาเรียวยาวคู่นั้นก็อ่อนแรงจนไม่อาจยืนหยัด ร่างกายร่วงหล่นลงไปกองกับพื้นห้อง ลานเซลอตขมวดคิ้วแน่น สุดท้ายก็ทรุดตัวลงเพื่อช่วยพยุงอีกฝ่ายขึ้นมา
เฉินอันหลานใช้มือกำแพงไว้เพื่อพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น แล้วปฏิเสธความช่วยเหลือโดยการผลักลานเซลอตออกห่างจากตัว
ลานเซลอตหรี่ตาลงเล็กน้อย แต่ไม่พูดอะไรอีก ชายหนุ่มปรายตามองอีกคนเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
ิจวงที่ยืนรออยู่หน้าห้องยื่นผ้าขนหนูให้กับลานเซลอตอย่างรู้งาน เ้านายหนุ่มรับผ้าไปจากมือเขามาเช็ดหน้าเช็ดตาตัวเองก่อนจะส่งคืนและเดินออกไปจากห้องอาบน้ำ
ิจวงชำเลืองมองเข้าไปข้างในห้องซาวน่าเห็นร่างของเฉินอันหลานยืนหมดเรี่ยวแรงอยู่ข้างในก็นึกสมเพชอยู่ในใจ ิจวงขมวดคิ้วเล็กน้อย จากนั้นก็โยนผ้าขนหนูอีกผืนให้เฉินอันหลาน แล้วเดินตามเ้านายของตนออกไป
“นายน้อย เวลส์ตายแล้วครับ”
“ั้แ่เมื่อไหร่?”
“ไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้าครับ เขาถูกตำรวจที่ขึ้นมาตรวจสอบคดีฆาตกรรมพาตัวไป”
ลานเซลอตมีสีหน้าเคร่งขรึมลง แต่ไม่พูดอะไร
ิจวงหันกลับไปมองทางห้องอาบน้ำ จากนั้นจึงเดินเข้าไปหาลานเซลอตแล้วเอ่ยรายงาน
“ผมตรวจสอบประวัติของเฉินอันหลานได้แล้วครับ เขาเป็ลูกชายคนเล็กของตระกูลเฉิน ได้รับการปกป้องดูแลอย่างดีจากคนในตระกูลมาั้แ่เด็กจนโต เพราะอย่างนี้จึงไม่เคยมีใครได้รับรู้ถึงการดำรงอยู่ของเขา หรือก็คืองานเลี้ยงครั้งนี้ถือเป็การเปิดตัวต่อสาธารณชนครั้งแรกของเขาในฐานะ ‘สมาชิกของตระกูลเฉิน’ เลยก็ว่าได้ครับ”
เท้าที่ก้าวออกไปของลานเซลอตหยุดชะงักลงทันที หยุดเดินได้ครู่หนึ่งเขาก็หันหน้าไปมองิจวง ดวงตาสีดำทมิฬหรี่ลง
“เขาเป็อัลฟ่า?”
เมื่อเห็นนายน้อยจ้องมองมาอย่างกะทันหัน ิจวงก็อึ้งงันไป หลังได้สติกลับมาจึงได้รีบเอ่ยตอบกลับ
“ครับ ระบบวิเคราะห์ว่าเขาเป็อัลฟ่าครับ”
อัลฟ่า...
ลานเซลอตตกอยู่ในความเงียบในทันที
25K
![แล้วพบกันใหม่เมื่อถึงเวลา [到时候见] ภาคย้อน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576170841_23264199.webp)
![ภรรยาดีสามีขยัน เบื่อแล้วตบตีกัน มิสู้ขยันสร้างเนื้อสร้างตัว [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775667963_95042681.webp)
