ตอนที่ 11 ถึงเขตดงพญาหมูป่า
ฉึบ ฉึบ ฉึบ!
อุก!
ตุบ!
“ไอ้บุญมึงเห็นไหมเป็ลูกธนูของกูที่ถึงตัวกวางป่าก่อนใคร!” ทันทีที่กวางล้มลงเสียงโอ้อวดของไอ้แดงก็ดังขึ้นพร้อมกับเชิดหน้าของมันขึ้นราวกับผู้ชนะ……..
“ของมึงห่าอันใดกัน เป็ลูกธนูของอ้ายผาต่างหากละที่ถึงก่อนแถมยังเข้าตรงหัว ไม่เหมือนกับมึงที่ยิงโดนแค่ขาของมันไม่ใช่กูคนเดียวดอกที่เห็นไอ้แดง มึงยังกล้าที่จะพูดอีกนะ!” ไอ้บุญรีบหันไปพูดขัดขาไอ้แดงทันทีหลังจากที่ไอ้แดงได้คุยโวโอ้อวดเสร็จ…….
“พวกมึงจักเถียงกันให้ได้กระไร! รีบไปเอากวางมาพวกข้าจักได้เดินทางกันต่อ”ผู้ใหญ่บ้านสั่งให้ไอ้แดงกับไอ้บุญหยุดเถียงกันก่อนจะบอกให้ไปแบกร่างของกวางกลับมา และเตรียมตัวออกเดินทางต่อไป……..
ขอรับพ่อผู้ใหญ่!
“ไอ้กล่ำ เอ็งไปตัดเอาไม้ยาวๆ มาสักแท่งเอาพอแค่พ้นตัวกวางไปสักหน่อยก็แล้วกัน จะได้นำไม้มาสอดระหว่างขาของมันแล้วเอาเถาวัลย์มัดที่ข้อเท้าเอาไว้กันมันหลุดและค่อยช่วยกันหาบจักได้ไม่หนัก!” หลังจากที่ผู้ใหญ่บ้านสั่งงานไอ้แดงกับไอ้บุญแล้วเขาก็หันไปสั่งให้ไอ้กล่ำไปตัดไม้เพื่อที่จะเอามาทำเป็ที่หาบกวาง…….
“ขอรับท่านผู้ใหญ่!” ไอ้กล่ำส่งเสียงตอบรับผู้ใหญ่บ้านทันทีก่อนจะเดินออกจากกลุ่มเพื่อไปหาตัดไม้ตามคำสั่งของผู้ใหญ่บ้าน…….
ห้านาทีผ่านไป……
หลังจากที่ผ่านไปห้านาทีไอ้กล่ำก็กลับมาพร้อมกับแท่งไม้ที่ยาวกว่ากวางเล็กน้อย ซึ่งในตอนที่เขากลับมาทุกคนก็ช่วยกันมัดขากวางด้วยเถาวัลย์เข้ากับแท่งไม้ที่ไอ้กล่ำได้เอากลับมาก่อนจะช่วยกันหาบขึ้นบ่าแล้วเดินทางกันต่อไป……..
“เอ้าทุกคนเดินทางกันต่อ!”
ขอรับพ่อผู้ใหญ่!
อีกหนึ่งชั่วโมงผ่านไป……….
เฮ้อ!
“วันนี้เราจักได้พบหมูป่าสักตัวไหมวะ?” ทันใดนั้นเสียงของไอ้แดงก็ดังถามขึ้นแบบลอยๆพร้อมกับสีหน้าที่ดูคาดหวังออกมา เพราะมันอยากได้เขี้ยวหมูป่าไปทำของขลัง“ถ้าเป็ไปได้ ขอให้เจอหมูป่าในตอนนี้ด้วยเถิดข้าน้อยจะยอมแก้ผ้าวิ่งรอบหมู่บ้านเลย”
อี๊ด อี๊ด อี๊ด!
อู้ด อู้ด อู้ด อู้ด!
หือ?
หลังจากที่ไอ้แดงกล่าวคำบนบานขอให้พบหมูป่าจบได้ไม่นาน ทันใดนั้นเสียงร้องของหมูป่าก็ดังขึ้นให้ทุกคนได้ยินอย่างชัดเจน…….
“นั่นเสียงของหมูป่านิดูเหมือนคำบนบานของไอ้แดงจะสัมฤทธิ์แล้วครั้งนี้คงได้เห็นหนอนน้อยของไอ้แดงวิ่งโชว์รอบหมู่บ้านกันละทีนี้”เสียงของไอ้บุญดังขึ้นอย่างมีความสุข ซึ่งมันสะใจมากที่จะได้เห็นไอ้แดงวิ่งแก้ผ้ารอบหมู่บ้าน…….
ไม่จริงใช่ไหม?!
ซึ่งในตอนนี้ สีหน้าของไอ้แดงนั้นดูแย่มากเพราะมันไม่คิดว่าหมูป่าจะโผล่มาหลังจากที่มันได้กล่าวคำบนบานเสร็จ…….
อู้ด อู้ด!
แกรบ แกรบ แกรบ
“นั่น! นั่นพ่อผู้ใหญ่ หมูป่ามีหมูป่าอยู่ตรงนั้นเป็สิบๆ ตัวเลยขอรับ!”ทันใดนั้นไอ้กล่ำได้เหลือบไปเห็นฝูงหมูป่าสิบกว่าตัวกลุ่มหนึ่งกำลังเดินหากินรากไม้กันอยู่ซึ่งอยู่ห่างจากพวกตนไปราวๆ สิบกว่าเมตรตรงหน้าพวกเขา…….
“พวกเอ็งเตรียมอาวุธให้พร้อม เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณปากให้ยิงได้ทันที ไอ้บุญ ไอ้แดง ไอ้กล่ำ พวกเอ็งอ้อมไปทางฝั่งซ้าย ไอ้ทิต ไอ้ยอดไอ้แสน พวงเอ็งจงอ้อมไปทางด้านขวา ที่เหลืออยู่กับข้า ไป!” ผู้ใหญ่บ้านหันหน้ามาสั่งให้ทุกๆคนกระจายกันออกไปเพื่อที่จะล้อมหมู่ป่าทั้งกลุ่มเอาไว้ซึ่งทุกคนก็พากันเดินย่องเข้าไปประจำจุดที่ผู้ใหญ่บ้านบอกโดยที่ไม่ให้หมูป่ารู้ตัว…….
“ขอรับผู้ใหญ่ พวกเราไป!”
แกรบ แกรบ แกรบ
เจ็ดนาทีผ่านไป……
หลังจากที่ทุกคนได้เดินย่องเข้าไปประจำจุดที่ผู้ใหญ่บ้านได้บอกเอาไว้แล้วทุกคนก็พากันนั่งลงแล้วเล็งหน้าไม้และธนูไปทางกลุ่มของหมูป่าอย่างเงียบเชียบพร้อมกับรอเสียงสัญญาณปากจากทางผู้ใหญ่บ้านให้โจมตี…….
อู้ด อู้ด!
แกรบ แกรบ แกรบ
ปิ้ด!
ฟิ่ว ฟิ่ว ฟิ่ว
ฉึบ ฉึบ ฉึบ!
อุก!
ตุบ!
หลังจากที่กลุ่มของหมู่ป่าได้เดินออกมาในตำแหน่งที่ผู้ใหญ่บ้านเห็นว่าน่าจะยิงได้แล้วเสียงสัญญาณผิวปากก็ดังขึ้น ก่อนที่ลูกธนูจะถูกยิงออกไปนับสิบๆ ลูก ซึ่งเป้าหมายคือหมูป่าตัวที่อยู่หน้าสุดและยิงเข้าอย่างจังจนมันล้มลงเมื่อตัวนั้นล้มลงหมูป่าที่เหลือต่างก็แตกตื่นวิ่งหนีกันไปตัวละทิตละทางแต่ทว่าหมูป่าตัวใหญ่ตัวหนึ่งมันได้วิ่งตรงเข้าไปทางกลุ่มของผู้ใหญ่บ้านและพันผาโดยไม่เกรงกลัวหรือใที่พวกของมันถูกฆ่า…….
อี้ด อี้ด อี้ด
ตึง ตึง ตึง
“เร็วเข้า รีบขึ้นลำแล้วยิง!”
ฟิ่ว ฟิ่ว ฟิ่ว!
ฟับ! ฉึบ!
อี้ดดดดดดดดด!
เมื่อเห็นแบบนั้นผู้ใหญ่บ้านก็สั่งให้ทุกคนขึ้นลำธนูใหม่แล้วช่วยกันยิงแต่ลูกของธนูก็หาได้ถูกตรงจุดสำคัญของหมูป่าตัวนี้ เพียงแค่ถูกที่ตามลำตัวและหลังของมันเท่านั้นมันจึงทำให้หมูป่าสามารถวิ่งต่อไปได้ และดูเหมือนจะโกรธเกรี้ยวมากกว่าเดิมด้วย……..
“ไม่ได้การแล้ว! มันยังไม่ตายทุกคนหลบแล้ว เดี๋ยวข้าจัดการต่อเอง!”
ฟิ้ววววววว!!
ฉึบ!
อี้ดดดดดดดดด!
ตุบ!
ซึ่งพันผาได้บอกให้ทุกคนหลบออกไป ก่อนจะวางหน้าไม้ในมือของเขาลงแล้วเอื้อมมือไปข้างหลังเพื่อดึงหอกออกมาจากนั้นก็พุ่งหอกออกไปด้วยมือข้างเดียวของเขาซึ่งหอกที่ถูกขว้างออกไปได้โดนที่บริเวณหน้าอกของหมูป่าและทะลุออกด้านหลังตัดขั้วหัวใจของมันก่อนจะทำให้หมูป่าตัวนั้นล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้นทันที……..
เยี่ยม!
“ฝีมือการขว้างหอกของเอ็งใช้ได้เลยทีเดียวไอ้ผา!”ผู้ใหญ่บ้านกล่าวชื่นชมพันผาเกี่ยวกับฝีมือการพุ่งหอกที่รุนแรงและแม่นยำด้วยมือเพียงข้างเดียวและยังอยู่ในท่วงท่าที่ลำบากอีก…….
ห้านาทีผ่านไป หลังจากที่เหตุการณ์สงบลง ทุกคนก็กลับมารวมตัวกัน……
ตุบ ตุบ ตุบ
อึบ อึบ
“หนักอะไรขนาดนี้ว่ะเนี่ย! ตัวมันก็ไม่ได้ใหญ่โตอะไรแต่ทำไมมันถึงได้หนักขนาดนี้ นี่หนักตัวหรือหนักไข่ของมันว่ะ ดูสิบวมเปล่งเลย”ไอ้แดงลากร่างหมูป่าตัวหนึ่งเข้ามาในกลุ่ม พร้อมกับปากที่ขยับบ่นพึมพำเกี่ยวกับขนาดและน้ำหนักของหมูป่าตัวที่เขาลากมานั้นมันไม่ใหญ่แต่ทำไมถึงได้หนักจนตนเองต้องเหนื่อยหอบเช่นนี้……
“คนยิงได้ก็ต้องหาบเองมิใช่รึ ไอ้แดง!” ไอ้บุญหันหน้าไปพูดกับได้แดงด้วยสีหน้าที่รำคาญในเสียงบ่นของไอ้แดงที่พูดไม่ยอมหยุด ไอ้บุญจึงพูดที่เหน็บแนมใส่ไอ้แดงไปด้วย…….
“มันแน่นอนอยู่แล้วไอ้บุญฝีมือเช่นข้ามันก็ต้องไม่พลาดเป็ธรรมดา มิหนำซ้ำข้ายังยิงเข้าที่อกตรงกับหัวใจของมันอย่างจังก่อนลูกธนูของทุกคนจะมาถึงเสียอีก!”ไอ้แดงพูดจาเสียงอย่างโอ้อวดว่าตนเป็คนที่ยิงหมูป่าตัวนี้ได้ก่อนใครเพื่อนพร้อมกับยืดอกขึ้นอย่างภูมิใจ…….
ถุย!
ถุย!
ถุย!
โห่ ไอ้ขี้คุย!
เสียงทุกคนที่อยู่ในกลุ่มพากันรุมส่งเสียงฮึดฮัดออกมาก่อนจะถุยน้ำลายลงพื้นเพราะสิ่งที่ไอ้แดงพูดออกมามันไม่ใช่ความจริงแม้แต่น้อยนอกจากคำโอ้อวดและขี้คุยทั้งนั้น……
“เอาละ เอาละ พวกเอ็งทุกคนอย่ามัวแต่เถียงกันไปตัดไม้และเถาวัลย์มาจะได้ช่วยกันมัดและหาบหมูป่าสองตัวนี้แล้วจะได้เดินทางกันต่อ!” ผู้ใหญ่บ้านได้สั่งให้ทุกคนในกลุ่มแยกย้ายกันไปตัดไม้และเถาวัลย์มาจะหาบหมูป่าแล้วเดินทางต่อ…….
ขอรับพ่อผู้ใหญ่!”
หลังจากที่ทุกคนได้รับคำสั่งให้ไปเตรียมของเพื่อมานำร่างของหมูป่าทั้งสองตัวที่พึ่งถูกฆ่าไปทั้งหมดก็แยกย้ายกันออกไปรอบข้าง แต่เพราะพื้นที่แถวนี้ไม่มีเถาวัลย์คนที่รับหน้าที่นี่จึงต้องเดินทางกันออกไปไกลกว่าเดิมเล็กน้อย…….
“ไอ้บุญ! มึงว่าพวกเราจะได้เจอกับพญาหมูป่าหรือเปล่าว่ะ?แล้วถ้าเจอพวกเราจะฆ่ามันได้ไหม? แล้วถ้าฆ่ามันไม่ได้พวกเราจะเป็อย่างใดว่ะ?”จู่ๆ ไอ้แดงก็เปิดปากถามไอ้บุญด้วยความอยากรู้อยากเห็นซึ่งมันคิดมาตลอดว่าจะได้พบเจอกับพญาหมูป่าหรือเปล่า……
“มึงจะพูดถึงทำไมวะ! มึงเองก็รู้ว่าพญาหมูป่านั้นแข็งแกร่งเพียงใดถ้าพวกเราเจอมันมีแต่ต้องหนีเท่านั้นแหละ มันคงเป็ไปไม่ได้ที่จะฆ่ามัน ดังนั้นมึงจงภาวนาไว้เลยว่าอย่าให้มันโผล่ออกมาในตัวที่พวกเราล่าหมูป่ากันอยู่!”นี่เป็ครั้งแรกที่ไอ้บุญทำหน้าตาเคร่งเครียดแบบนี้เมื่อพูดกับไอ้แดงซึ่งปกติแล้วเขามักจัพูดเล่นกับไอ้แดงตลอด…….
“กูจะพยายามคิดแบบนั้นแต่มึงก็รู้ดีว่ากูนั้นชอบพูดและคิดมาก มันห้ามไม่ได้ที่จะไม่ให้กูคิดอีกอย่างกูเองก็อยากเห็นมันด้วย จะได้เอาไปเล่าให้สาวๆ ฟัง” ไม่ใช่ว่าไอ้แดงไม่คิดแต่เพราะมันเองเลิกคิดไม่ได้ มันทั้งกลัวทั้งอยากที่จะเห็นเพราะหากมันได้เห็นมันก็จะเอาเื่นี้กลับไปพูดที่หมู่บ้านให้สาวๆ ฟังได้…….
“แต่กูคิดว่าถ้าหากมึงเจอกับพญาหมูป่าแล้วมึงจะรีบวิ่งเผ่นแนบไม่ทันได้มีเหตุอันใดที่จะให้เล่ากระมังไอ้แดง! อีกอย่างถ้ามึงไม่พลาดท่าเสียก่อนจนถูกมันฆ่าก่อนจะหนีมึงก็อาจจะยังพอมีเื่เล่าให้สาวๆ ฟัง ว่ามึงเจอพญาหมูป่าแล้ววิ่งหนี ฮ่า ฮ่าฮ่า” ไอ้บุญหันไปตอบกับไอ้แดงด้วยคำพูดที่กวนประสาทและเหน็บแนม…….
“มึงก็คอยดูเถอะไอ้บุญดูว่าใครจะวิ่งก่อนกันระหว่างมึงกับกู!”
“กูว่าพวกมึงควรที่จะพนันกันว่าใครจะวิ่งเร็วกว่ากันดีกว่าเพราะยังไงพวกมึงทั้งสองก็ต้องวิ่งหนีกันอยู่ดี” ทันใดนั้นเสียงของชายวัยกลางคนที่ชื่อทิตก็ได้ดังแทรกขึ้นมา…….
“โถ่พี่ทิต มิใช่แค่ข้าดอกที่วิ่ง ท่านและคนอื่นๆเองก็คงวิ่งหนีกันเหมือนกันนั้นแหละ!” ไอ้แดงรีบหันไปพูดตอบกลับพี่ทิตทันทีด้วยสีหน้าที่ดูมั่นใจและไม่อายในคำพูดของตนเลย……
“มึงไม่ต้องพูดมากดอก รีบๆตัดไม้ให้เสร็จโดยเร็วจะดีกว่า ป่านนี้พ่อผู้ใหญ่บ่นหากันแล้วกระมัง!” ไอ้ทิตหันหน้าไปบอกไอ้แดงให้หยุดพูดแล้วให้รีบตัดไม้และเถาวัลย์กันได้แล้วก่อนที่ผู้ใหญ่บ้านจะบ่นหา…
“ขอรับ คุณพี่ทิต เอ้าพวกเอ็งทุกคนรีบๆลงมือตัดไม้กันได้แล้ว เห็นไหมว่าคุณพี่ทิตทำหน้าไม่พอใจจนดำไปหมดทั้งหน้าแล้ว!”ไอ้แดงก็ได้ส่งเสียงะโบอกให้คนอื่นๆที่มีเพียงแค่ตนกับไปบุญสองคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นให้ลงมือตัดไม้ทันทีที่ซึ่งดูเหมือนว่าเขา้าพูดแหย่นายทิต…….
ไอ้แดง!
จ้ากกก!
หลังจากนั้นกลุ่มของทั้งสามก็เริ่มลงมือตัดไม้และหาเถาวัลย์กันต่อซึ่งเถาวัลย์ในบริเวณนี้ไม่มีให้เห็นพวกเขาจึงต้องเดินลึกเข้าไปในป่าอีกเพื่อหาเถาวัลย์ที่แข็งแรงและยาวสำหรับใช้ในอนาคตอันใกล้เพราะพวกเขาอาจจะได้สัตว์เพิ่มจะได้ไม่ต้องมาหากันอีก…….
สิบนาทีผ่านไป……..
ตุบ ตุบ ตุบ
โครม!
“แค่นี้ก็น่าจะพอได้แล้วกระมังกลับไปหาพ่อผู้ใหญ่กันดีกว่า ป่านนี้คงบ่นหาพวกเราแย่นี่พวกเราก็ออกมาตั้งนานแถมยังเข้ามาลึกเสียด้วย รีบกลับกันดีกว่า อยู่ตรงนี้นานๆข้ารู้สึกเสียวหลังอย่างไรก็ไม่รู้!” หลังจากที่ได้เถาวัลย์มาเพียงพอแล้วไอ้ทิตจึงบอกให้ทุกคนหยุดและกลับไปหาผู้ใหญ่บ้าน เพราะเขารู้สึกไม่ดีกับสถานที่ตรงนี้เท่าไรนัก……
“ข้าเองก็คิดเช่นเดียวกันพี่ทิตที่นี่ทั้งเย็นทั้งวังเวง ข้ารอพี่บอกคำนี้มานานแล้ว!” ไอ้แดงเองก็คิดเหมือนกันกับนายทิตด้วยตัวเขาที่มีสัญชาตญาณการเอาตัวรอดสูงในใจจึงบอกให้เขาได้รู้ว่าสถานที่แห่งนี้อาจจะมีบางอย่างที่อันตรายซ่อนอยู่ก็เป็ได้……..
“มึงพูดถูกว่ะไอ้แดงกูเองก็รู้สึกได้เหมือนกับว่ามีใครกำลังจ้องมองพวกเราอยู่เลย!” ไอ้บุญเองก็รู้สึกไม่ดีกับสถานที่ตรงนี้เหมือนกันเขารู้สึกเหมือนกับว่าถูกจ้องมองอยู่โดยตัวอันตรายที่มองไม่เห็นแต่ด้วยความเป็นักรบสัญชาตญาณไม่เคยโกหกเขา…….
“ถ้าเช่นนั้นก็กลับกันเถอะ!”
อ่า!!
ฟึ๊ด! ฟึ๊ด! ฟึ๊ด!
ซึ่งหลังจากที่กลุ่มทั้งสามเดินกลับไปแล้ว ณพุ่มไม้ใหญ่พุ่มหนึ่งตรงบริเวณนั้นก็ได้มีร่างขนาดใหญ่เดินออกมาพร้อมกับพ่นลมหายใจอย่างแรงจนทำให้ต้นหญ้าปลิวกระเด็นพร้อมดวงตาสีแดงที่จ้องมองตามกลุ่มทั้งสามคนเดินหายไปอย่างไม่ลดละก่อนจะเดินตามทั้งสามไป…..
278K
