“เป็ไปไม่ได้ของน่า” ลายเสือยืนยันหนักแน่น .
“ใครๆ ก็ดูออกทั้งนั้นแหละ ยกเว้นเสือ”
“แต่ถ้าเสือไม่เชื่อก็ลองพิสูจน์ดูสิ”
กลับมาที่ปัจจุบัน….
“ไม่มี” ลายเสือเปลี่ยนใจ
“เข้าห้องไปเถอะ” และบอกเธอ
“ค่ะ” ดารินพยักหน้างงๆ แต่ก็ไม่อยากซักไซร้อะไรมากเพราะวันนี้หญิงสาวก็เจอเื่หนักๆ มาพอสมควรแล้วเหมือนกัน
ดารินใช้คีย์การ์ดสแกนเปิดประตู แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ก้าวเข้าไปในห้อง จู่ๆก็ถูกลายเสือที่เปลี่ยนใจอีกครั้งดึงตัวกลับมาพร้อมกับดึงแว่นตาหนาๆ จากใบหน้าของเธอออกและทำให้หญิงสาวต้องเบิกตาโพลงด้วยความใในเวลาต่อมา….
“อื้ออออออ” จู่ๆ เขาก็ดึงเธอมาจูบ ดารินใมากและพยายามเบี่ยงหน้าหลบอยู่พักหนึ่ง แต่เพียงครู่เดียวเท่านั้นเธอก็เริ่มจูบเขาตอบด้วยจูบที่ไม่ประสีประสานักจนกระทั่งเขาปล่อยให้เธอเป็อิสระ .
“พี่เสือ….” ดารินอึ้งจนทำอะไรไม่ถูก แต่ที่แน่ๆ เธอดันจูบตอบเขาไปแล้ว ในขณะที่สายตาคมจับจ้องใบหน้าที่แดงจัดของคนตัวเล็กอยู่ตลอดเวลา
“เข้าห้องเถอะ” เขาบอกพร้อมกับแง้มประตูให้
นี่เขาจะไม่พูดอะไรกับสิ่งที่ทำไปเมื่อครู่กับเราสักหน่อยหรอ….? ดารินได้แต่คิดท้วงในใจกับท่าทีนิ่งเฉยนั้นของเขา
“ค่ะ….”
แต่สุดท้ายเธอก็ยอมก้าวเข้าไปในห้องโดยที่ยังค้างคาอยู่ แล้วเขาก็ปิดประตูให้ท่ามกลางความสับสนของคนทั้งคู่ โดยเฉพาะลายเสือหลังปิดประตูให้ดารินแล้วชายหนุ่มก็ยืนนิ่งหน้าห้องเธออยู่พักหนึ่ง ยัยลูกเป็ดจูบเขากลับมา….
“เชี่ยแล้ว….”
.
เช้าวันต่อมา….
ครืนนนน ครืนนนนน
เสียงนาฬิกาปลุกเป็ครั้งที่สาม มือเล็กๆ ควานหาโทรศัพท์อีกรอบอย่างงัวเงียพร้อมกับปรือตามองเวลาอีกครั้ง
“แปดโมง!” และคราวนี้หญิงสาวก็ต้องดีดตัวขึ้นนั่ง เมื่อคืนเธอนอนพลิกไปพลิกมาอยู่ตลอดทั้งคืนเพราะนอนไม่หลับ แล้วก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเผลอหลับไปั้แ่ตอนไหน เธอรู้เพียงว่าได้นอนแค่นิดเดียวเท่านั้น นอนไม่หลับเพราะถูกลายเสือขโมยจูบแรกไปเมื่อคืน
แล้วรอยยิ้มน้อยๆ ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอย่างห้ามไม่ได้ ก็เธอชอบเขาอยู่ก่อนแล้วนี่นา สำหรับดารินแล้วการจูบคือการแสดงความรักในอีกรูปแบบหนึ่ง นี่แสดงว่าพี่เสือก็รู้สึกดีกับเธออยู่เหมือนกันรึเปล่านะ…ดารินอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้
“ป่านนี้พี่เสือคงรอแล้ว”
.
ด้านลายเสือ
“ท่านรอง!” สุชาดาที่เดินออกมาเจอเมื่อเห็นหน้าเ้านายก็ถึงกับต้องอุทาน
“ทำไมขอบตาดำคล้ำขนาดนั้น?” เพียงแค่ข้ามคืนขอบตาของลายเสือก็คล้ำซะอย่างกับคนไม่ได้หลับไม่ได้นอน
“ยังไม่ได้นอนหรอคะ?” สุชาดาถามต่อ จะว่าเพราะไปนั่งดื่มกับตนจนดึกมากก็ไม่น่าใช่เพราะทั้งคู่แยกย้ายกันไปก่อนเที่ยงคืนด้วยซ้ำ .
“ก็ประมาณนั้น” ลายเสือตอบพร้อมกับผายมือให้
“นั่งด้วยกันสิ” สุชาดาจึงนั่งลงตรงข้ามเ้านายหนุ่ม เวลานี้เป็เวลาทำงาน การวางตัวถือเป็เื่สำคัญ.
“นี่อย่าบอกนะว่านอนไม่หลับเพราะคุณดาริน?”
“ไร้สาระน่า” ลายเสือรีบปฏิเสธ
“อ่าว แล้วเมื่อคืนคุณดารินว่าไงบ้างล่ะคะ?” สุชาดาถามต่อเพราะก่อนกลับหล่อนจำได้ ลายเสือเปรยอยู่ว่าจะไปถามเื่นั้นกับดารินดู
“ก็คงใช่” จากประสบการณ์ที่ผ่านผู้หญิงมามากมาย ลายเสือค่อนข้างมั่นใจว่าดารินน่าจะมีใจให้ตนจริงๆ
“นั่นไง” สุชาดาแปะมือตัวเองอย่างลืมตัว แล้วถามลายเสือกลับ
“แล้วท่านรองล่ะคะ ชอบคุณดารินตอบรึเปล่า”
“ไม่ใช่สเป็ค” ลายเสือก็ตอบกลับมาทันทีเช่นกัน
“ไม่ใช่สเป็ค แต่ก็ทำให้ท่านรองขอบตาดำได้ขนาดนี้…ก็ไม่ธรรมดาอยู่นะคะ” สุชาดาแสร้งเย้า เอาจริงๆ สาวน้อยดารินคนนั้นก็ดูจิ้มลิ้มอยู่ไม่ใช่น้อย เพียงแค่รสนิยมการแต่งตัวของเธอมันดูขัดๆ ตาไปก็เท่านั้น.
แล้วในเวลาเดียวกันดารินก็เดินมาเห็นคนทั้งคู่นั่งด้วยกันอยู่พอดี รอยยิ้มอมสุขที่มีอยู่ในตอนแรกก็ค่อยๆหายไป เธอจำได้ว่าลายเสือออกไปกับผู้จัดการสาวสวยคนนั้นเมื่อคืน อีกทั้งยังเคยได้ยินพนักงานซุบซิบเื่ความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาของทั้งคู่อีก….แล้วในตอนนี้ผู้จัดการที่กำลังนั่งหัวเราะกระซิกอย่างมีความสุขอยู่กับลายเสือก็เห็นเธอที่กำลังยืนมองอยู่เงียบๆ พอดี จะเดินกลับก็คงไม่ได้อีก ดารินจึงสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วเดินหน้าไป
.
กลับมาที่ลายเสือ
“พูดถึง คุณดารินก็มาพอดีเลย” สุชาดาบอก แต่ลายเสือที่นั่งหันหลังให้อีกฝ่ายอยู่ก็ยังคงนิ่งจนกระทั่งดารินเดินมาถึง
“สวัสดีตอนเช้าค่ะคุณดาริน” สุชาดาลุกขึ้นทักทายดาริน
“เมื่อคืนนอนหลับสบายมั้ยคะ” หล่อนถามเธอและมั่นใจว่าเมื่อคืนคงมีเื่อะไรดีๆ เกิดขึ้นกับสองคนนี้แน่นอน
“ค่ะ” ดารินพยักหน้า แต่สุชาดาก็สังเกตเห็นรอยคล้ำใต้ตาของเธอเหมือนกัน แสดงว่าสองคนนี้ต้องมีอะไรกันแน่ๆ
“งั้นฉันขอตัวไปดูแลลูกค้าด้านโน้นก่อนนะคะ” ว่าแล้วสุชาดาก็ขอตัวเลี่ยงมา ปล่อยให้คนทั้งสองได้มีเวลาอยู่ด้วยกัน
“นี่มันกี่โมงแล้ว” ลายเสือเอ่ยขึ้นเมื่อดารินนั่งลง
“ขอโทษค่ะ” ดารินจึงขอโทษ วันนี้เธอตื่นสายมากจริงๆ
“เมนู” เลื่อนเมนูให้หญิงสาวเลือก จากนั้นก็มีพนักงานมารับออเดอร์ของเธอ
“………..” แล้วทุกอย่างก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ลายเสือเปิดไอแพดเลื่อนดูนั่นดูนี่ ทำไมเขาถึงทำเหมือนเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลยนะ….
ครืนนนนน ครืนนนนนน
แล้วโทรศัพท์ของลายเสือก็มีคนส่งข้อความเข้ามา ชายหนุ่มจึงเปิดอ่านดู แล้วก็พบว่ามันเป็ข้อความจากสุชาดา
‘เธอกำลังหึงเราสองคนอยู่ เคลียร์กันดีๆนะ”
“ไร้สาระจริงๆ” ลายสิงห์พูดขึ้นเบาๆ พร้อมกับปิดโทรศัพท์ ในขณะที่ดารินได้แต่ขมวดคิ้วเพราะได้ยินไม่ถนัด
“เมื่อกี้พี่เสือว่าอะไรนะคะ?” เธอจึงถามเขา.
“เปล่านี่” ชายหนุ่มปฏิเสธ
“ข้อความจากคุณสุชาดาน่ะ” และบอกเธอในเวลาต่อมา ดารินจึงหันไปมองสุชาดาที่ยืนเอาใจช่วยอยู่ห่างๆ แต่มันกลับทำให้หญิงสาวยิ่งเข้าใจผิดว่าพวกเขาทั้งสองคงจะนัดแนะกันอีกครั้ง
“พี่เสือกับผู้จัดการสุชาดามีความสัมพันธ์ยังไงกันหรอคะ?” ดารินตัดสินใจถามเขาและนั่นก็ทำให้คนที่ทำเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นในตอนแรกเงยหน้าขึ้นมาสนใจเธอบ้าง.
“เื่เมื่อคืนน่ะ พี่ดื่มเยอะไปหน่อยเลยตาลาย” เขากล่าวหลังเงียบไปครู่หนึ่ง.
“ขอโทษนะ” แล้วก็ขอโทษเธอ
“ตาลาย?” เธอทวนคำพูดนั้นของเขา
“ตาลายยังไงคะ คิดว่าดาเป็คุณสุชาดาหรอ?” ที่จูบเธอเพราะเมา มองเห็นเป็คนอื่นงั้นหรอ?
“ใช่” และคนใจร้ายก็ไม่ได้ปฏิเสธ.
“เธอก็อย่าเอาไปคิดอะไรมากล่ะ” ชายหนุ่มพูดต่อและมันก็ทำให้คนฟังเสียใจอยู่ไม่น้อย เขาเอาจูบแรกของเธอไปแล้ว แล้วบอกเป็นัยๆ ว่าอย่าเอาไปคิดอะไรต่ออีก….นั่นก็หมายความว่าเขาไม่ได้คิดอะไรเลยจริงๆสินะ
“เธอโอเครึเปล่า?” ลายเสือถามเมื่ออีกฝ่ายเงียบไป.
“ก็ในเมื่อพี่เสือแค่เมา ไม่มีสติ….” เขาจะคิดถึงความรู้สึกของเธอบ้างรึเปล่าว่าจะเสียใจแค่ไหน
“ดาก็จะคิดซะว่าเมื่อคืนดารินจูบกับน้องหมาที่ดาเลี้ยงไว้ก็ได้ค่ะ” แต่ก็ไม่อยากแสดงความผิดหวังใดๆ ให้เขาได้เห็นทั้งนั้น
“นี่เธอ….!” และนั่นก็ทำให้คนฟังต้องร้อนขึ้นมาเมื่อถูกยัยตัวแสบไปเทียบกับหมาเข้า แต่ก็นั่นแหละถือว่าสมน้ำสมเนื้อกันไป ดารินจึงทำเมินไม่สนใจกับท่าทีของคนที่กำลังนั่งหัวเสียอยู่เพราะคนเริ่มก่อนไม่ใช่เธอสักหน่อย .
“เราต้องออกจากที่นี่กี่โมงคะ?” เธอเปลี่ยนเื่ถามเขาราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นกัน ทั้งคู่ต้องเดินทางไปภูเก็ตต่อเพราะลายเสือนัดกับลูกค้าไว้ที่นั่น .
“เที่ยง” เขาบอกห้วนๆ
“รีบเก็บของด้วยล่ะ อย่าพิรี้พิไรเหมือนเมื่อเช้าอีก” เขาเหน็บดารินนิดหน่อยอย่างไม่มีใครยอมใคร
“เก็บของเรียบร้อยแล้วค่ะ พร้อมไป”
“ก็ดี งั้นกินเสร็จแล้วก็ไปกันเลย”
หลังจากนั้นทั้งคู่ก็มุ่งหน้าไปยังภูเก็ต ย่านแหล่งท่องเที่ยวหลักๆ ของเมืองไทยและครอบครัวของเขาก็เปิดโรงแรมไว้ที่นี่เช่นกัน แล้วก็หลายสาขาด้วย แต่ที่ที่ดูสงบที่สุดสำหรับดารินก็คงจะเป็หาดราไวย์แห่งนี้แหละ เธอไม่ชอบผู้คนพลุกพล่าน
“Hey เพื่อน” แล้วเสียงทักทายของพฤกษ์ก็ดังขึ้นทันทีที่ทั้งคู่มาถึง ดารินก็เพิ่งทราบมาว่าพี่พฤกษ์ก็ถือหุ้นในเครือธรรมโชติไว้ส่วนนึง ถึงทั้งคู่จะทำธุรกิจประเภทเดียวกัน แต่ก็เป็โรงแรมคนละสไตล์กับเครือธรรมโชติ แต่นั่นไม่ใช่ธุรกิจหลักของบ้านพี่พฤกษ์ ที่บ้านของเขาทำธุรกิจเกี่ยวกับพวกอสังหาริมทรัพย์เป็หลักมากกว่า เอาเป็ว่าเขารวยมากๆ ปลูกบ้านในโซนยุโรปก็หลายหลัง
“เจอกันอีกแล้วนะดาริน” แล้วพฤกษ์ก็หันมาทักทายเธอ
“ค่ะ” ดารินส่งยิ้มให้ แต่มันกลับสร้างความไม่พอใจให้กับลายเสือโดยไม่รู้ตัว .
“เดินทางมาหลายชั่วโมง เหนื่อยรึเปล่า” พฤกษ์ถามเธอ
“ก็ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ” ดารินบอก ซึ่งก็แน่นอนล่ะเพราะเธอไม่ใช่คนขับนี่นา
“ดูมึงจะสนใจผู้ช่วยของกูออกนอกหน้าไปหน่อยนะไอ้พฤกษ์” ลายเสือขัดคอขึ้น
“ก็กูกำลังตามจีบผู้ช่วยของมึงอยู่ ดูไม่ออกเหรอ?”
………
ฝากช่วยกดติดตามและกดถูกใจนิยายเป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ
223
![ทะลุมิติมาเป็นสะใภ้สาวชาวสวน ผู้ที่(กำลังจะ?)มั่งคั่ง [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731470801_97558787.webp)
