ตอนที่ 8 ปะทะผีเ้าป่า
"เ้านายผีพวกนี้มันน่ากลัวจริงๆนะครับ มันมีเืมีเนื้อแต่ทำไมมันจ้องกินเื มันเป็ประเภทผีดิบใช่ไหมครับ!!!?"
"ใช้แล้วจ่าดำผีพวกนี้คือค่างที่อายุมากๆ มากจนมันฉลาดเหมือนคน!! พวกนี้พออายุมากๆแล้วมันจะทำตัวลึกลับหลบซ่อนอยู่คอยจ้องจะกินเืสัตว์แล้วมนุษย์ มันจะย่องมายามค่ำคืนดูดเืที่นิ้วเท้าคนตายโดยไม่รู้ตัวเืหมดแห้งไป"
"อ่ะ!!? พรานสินเป็ยังไงบ้าง!!?"
จ่าดำพึ่งนึกออกเพื่อนร่วมทางโดนผีโป่งค่างดูดกินเื
"พรานสิน!!!พรานสิน!!! ป็นยังไงบ้าง!ลุกเร็ว!!!ลุกเร็ว!!!?"
จ่าดำพยายามเขย่าตัวพรานสินค่อยๆทรงตัวลุกขึ้นสะบัดศีรษะไปมา
"เ้านายครับผมเป็อะไรนี่!!!?"
เขางงงวย!!!? กับอาการที่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"นายพรานโดนผีป่าที่มีอาคมเล่นงาน!!สะกดพวกนายพรานให้ผีโปร่งค่างดูดกินเื!!"
เขื่อนเพชรตอบด้วยสีหน้าครุ่นคิด
"แถบนี้ธรรมดาผีร้ายพวกนี้ ไม่ค่อยเข้ามารบกวนมันต้องมีจุดประสงค์อะไรครับเ้านาย!!?"
พรานสินพูดอย่างสงสัย
"ฮึๆ"
เขื่อนเพชรยิ้มที่มุมปากเขารู้แล้วว่าอะไรเกิดขึ้น
แต่เขาไม่อยากให้พูดหลายคนกังวล
หลังจากที่ช่วยให้ทั้งสามฟื้นคืนสติทั้งหมดก็มานั่งรวมกัน
ไม่มีใครสักคนกล้านอนลงได้ต่างนั่งเฝ้าระวังในความเงียบ
เอ้กกกก...อีเอ้ก...เอ้กกกกก...
เสียงไก่ป่าดังมาแต่ไกลแสงอรุณรุ่งค่อยๆขึ้นเหนือทิวไม้ใหญ่
เขื่อนเพชรค่อยๆลุกขึ้นเดินบนกิ่งไม้ออกไปสูดอากาศหายใจอากาศที่สดชื่นยามเช้า
ทำให้หน้าตาชายหนึ่งแจ่มใสขึ้นเสียงซุบซิบของพรานป่าดังมาเบาๆ
"นายครับพวกนายพราน!ที่มากับผมพวกเขาจะขอกลับก่อนครับ!"
พรานสินพูดกับเขื่อนเพชรด้วยเสียงต่ำสีหน้าเป็กังวล
"ทำไมล่ะ...!!!?"
เขื่อนเพชรถามอย่างแปลกใจ
"คือว่าพวกมันกลัวครับ!เพราะมันเป็นายพรานมาไม่เคยเจอแบบนี้ที่ถูกสะกดได้!!
พวกเขาถือว่าตนมีของดี!!! แต่กลับมาพลาดท่า!ไม่กล้าจะเดินทางต่อไปครับ..!!!"
"อื้อ.....!เอาค่าจ้างของนายไปผมอนุญาต!!!"
เขื่อนเพชรตอบสั้นๆเพราะเข้าใจความรู้สึกของทั้งสามดี
"ผมไม่กลับครับเ้านาย!!ผมจะไปกับเ้านายด้วย!!
เ้านายช่วยชีวิตผมไว้เมื่อคืน!!!ผมไม่ทิ้งเ้านายแน่นอน!!!?"
นายพรานสินพูดขึ้นอย่างจริงใจ
"อื้อม์.!!!"
เขื่อนเพชรการตอบพร้อมกับยื่นเงินให้นายพรานสินเพื่อให้ลูกน้อง
หลังจากที่พรานป่าทั้งสองได้จากไปเขื่อนเพชร
และกลุ่มก็เดินทางต่อไปสู่ป่าพญาโขมดเบื้องหน้าที่เป็เงาทะมึนอยู่เบื้องหน้า
ยิ่งเดินฝนยิ่งตกแรงขึ้นเรื่อยๆทั้งสามเปียกปอน
เขื่อนเพชรไม่ย่อท้อเขาก้าวไปสู่ข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยวมั่นใจ
สิ่งที่เขา้ามันคือขวานฟ้าในตำนานที่ร้อยปีจะมีสักครั้งหนึ่ง
มันไม่เหมือนขวานฟ้าทั่วไปมันจะรวมธาตุศักดิ์สิทธิ์ทั้งห้าในรอบร้อยปี
ที่ดึงดูดกันมาในที่เดียวบันทึกลึกลับของบรรพบุรุษของเขาที่ตกทอดมาถึงรุ่นสู่รุ่น
ให้ลูกหลานทุกรุ่นหาทางนำขวานฟ้าเล่มนี้กลับมาให้ได้
เพื่อไปปลดปล่อยิญญาของบรรพบุรุษ
ที่ถูกกักขังไว้สักที่หนึ่งในลายแทงบันทึกลึกลับที่ตกทอดสืบมา
ฟ้าคะนองฝนตกอย่างหนักเสียงฟ้าผ่าฟ้าร้องดังอยู่ข้างหน้า
เขื่อนเพชรมั่นใจว่าจุดหมายปลายทางของเขาใกล้มาถึงแล้ว
"ว้าย....!!!ช่วยด้วยยยย.....!!!!!!!!โอยย!!"
เสียงผู้หญิงแหลมเล็กดังมาแต่ไกลเขื่อนเพชรมกำมีดลืมงอ
วิ่งถลาออกไปอย่างรวดเร็วตามด้วยจ่าดำและพรานสินผ่านสายฝนมันตกหนัก
เขาวิ่งมาถึงต้นเสียงที่ได้ยินภาพที่เขาเห็นคือผู้หญิงคนหนึ่ง
ดิ้นทุรนทุรายโดยมีเ้าลิงั์สูงประมาณเจ็ดฟุต
จับแขนด้านซ้ายของเธอมือด้านซ้ายของมันกำลำคอของหญิงสาวไว้แน่น
ในม่านน้ำสายฝนอันมืดครึ้มเขาเห็นดวงตาแดงก่ำของมัน
กลมโตเกือบเท่าไข่ห่านเขาจำดวงตาไม่ได้
"ไอ้ผีป่า!!!!!......เมื่อคืน!!ทุกคน...ระวังตัวววว.......!!!"
!!!!!!!!!พรวด!!!!!!!!
เขื่อนเพชรกระโจนเข้าหามือแทงพรวด
เ้าสัตว์ร้ายไม่ทันระวัง มันโดนแทงตรงกลางหลัง
!!!!!!!!ฉึก!!!!!!!.........
ขนเ้าสัตว์ร้ายขาดกระจุยเป็ทางยาวเขื่อนเพชรฉงน!!!?
ในใจั้แ่เขาได้มหานิลแก้วดำมาใส่ในด้ามมีดลืมงอฟาดฟันสิ่งใด
ไม่ว่าผีปีศาจหรือสัตว์ร้ายผีดิบไม่เคยสักครั้งที่ไม่สัมฤทธิ์ผล
แต่กลับไอ้สัตว์ร้ายไม่สามารถระคายผิวมันเลย
"อ้าาาาาาาาาา..เค่อๆๆ.....!!!!?"
เสียงแหลมเล็กกังวานร้องอย่างใเพราะมันไม่คิดว่าใคร
จะเข้ามาทำร้ายมันได้ มันคลายมือจากลำคอของหญิงสาว
แล้วเอียงตัว ใช้ศอกอันใหญ่โต ตวัดกลับ
ข้อศอกกระแทกกับศีรษะของเขื่อนเพชรดังสนั่น
เขากระเด็นไถลไปกับดินโคลน
"โอ๊ยย..เจ็บชิบ!!!"
ชายหนุ่มใช้มือดันพื้น ม้วนตัวตีลังกา เท้าทั้งสองข้างถีบโคนต้นไม้
พุ่งเข้าหาเ้าปีศาจร้ายลอดหว่างขามันไป
ในจังหวะที่มันหันหลังกลับยืนจังก้าหันมาทางเขา
!!!!!!!ฉับ!!!!!!!
เสียงดังฉับมีดในมือเขาตวัดผ่าพวง์ของมันอย่างจัง
ขนของมันขาดเป็ทาง เหมือนเคยมีดลืมงอไม่อาจระคายผิวมันได้
"ว้าย....!!!...."
มันกระชากหญิงสาวหันหลังกลับมาหาเขื่อนเพชร
แล้วใช้ตีนอันทรงพลังของมัน
ถีบไปที่ท่อนแขนของชายหนุ่มที่ยกบังอย่างจัง
ควับ!ปั๊ก!
"อื้อ.....!!!!"
เขื่อนเพชรกัดกรามร้องเสียงต่ำในลำคอ
สะกดความเ็ป ร่างเขาไถลลื่นน้ำฝน
ดินโคลนแต่กระจายบิดหงายหลัง
**!!!!!!เปรี้ยง....!!!!!!เปรี้ยง!!!!**
!!!!!!เปรี้ยง....!!!!!!เปรี้ยง!!!!****!!!!!!เปรี้ยง....!!!!!!เปรี้ยงๆๆๆๆๆๆ!!!!
เสียงปืนยิงเปรี้ยงเปรี้ยงดังสนั่นแข่งกับเสียงฟ้าร้องฟ้าฟาด
ปืนลูกซองแฝดของจ่าดำพ่นไฟออกจากลำกล้อง
เห็นได้อย่างชัดเจน พรานสินก็ไม่น้อยหน้า
กดด้วยปืนคาร์บินเอ็มสองหมดแม็ก
"ค๊อก!!!!!!....ค๊อก!!!!!
เ้าผีร้ายหันหลังกลับมาสนใจคนทั้งสอง
ร่างกายของมันไม่ได้รับความเสียหายใดๆ
จากะุปืนเลยทำให้คนยิงทั้งสองตกตะลึง
"สัตว์..เอ๊ย..!!!!!?"
เสียงจ่าดำสบถเพ่งมองไปที่หน้าตา
อันน่าเกลียดน่ากลัวเหี่ยวย่นเหมือนคนแก่สักร้อยปี
มีขนสีขาวขึ้นเต็มใบหน้ามันไม่เหมือนลิงค่าง
แต่เหมือนหน้าคนหน้าคนแก่แก่มากกว่า
!!!!!!!!ฉึก!!!!!!!
เขื่อนเพชรไถลไปกับพื้นสองขายันตัวกึ่งนั่งกึ่งยืน
ดินโคลนแหวกไปตามแรงถีบของเ้าสัตว์ร้าย
ในขณะที่เขาถูกถีบลอยไปเขื่อนเพชร ถลกแขนเสื้อตั้งบารมีสมาธิ
รอยสักรูปธนูเปล่งประกายขึ้น ลูกธนูสีทองพุ่งออกจากแหล่งด้วยอำนาจจิต
เข้าหากลางหลังเ้าสัตว์ร้ายผีป่าทันที
"อ้าาาาาาาาาาาาาาาาา.........!!!!!!!!!?"
ผีร้ายมันสะบัดสาวหญิงสาวกระเด็นไป
มือกุมอกทะยานเข้าป่าดงดิบไปอย่างรวดเร็ว
เสียงร้องโหยหวนกรีดแหลมเล็กยาวไกลออกไป
เขื่อนเพชรหน้าซีดเผือก ยันกายลุกขึ้น
เดินเข้าไปหาหญิงสาวที่นอนขด
ตัวด้วยความหวาดกลัวสั่นเทาหญิงสาวค่อยๆลุกขึ้น
"ค่า-ข้า....รู็สึกขอบคุณท่านชายยิ่งนัก.....!!"
หญิงสาวพูดพร้อมกับน้ำตาไหลอาบหน้า
ดวงตาของเธอเป็สีเหล็กดำจางจาง
ชายหนุ่มมองดูรู้สึกว่าดวงตาของเธอมีเสน่ห์ยิ่งนัก
เธอแต่งตัวแปลกๆเกล้าผมขึ้นเหนือศีรษะ
สวมสร้อยสังวาลย์กำไลรัดต้นแขนรูปพญานาค
เสื้อผ้าบางๆรัดรูปเห็นเนินอกรำไรปทุม
จึงเต่งตึงคล้ายกับว่าไม่ใส่เสื้อใน
กระโปรงบางบางถูกถลกเหนือต้นขา
มันเปื้อนไปด้วยดินโคลนผ้าแพรปกไหล่ตกอยู่ข้างๆตัว
"คุณชื่ออะไรครับ!!!?"
ชายหนุ่มถามหญิงสาวด้วยเสียงแ่เบา
"ข้ามีนามว่าโกฏิปิ!!!!!"
หญิงสาวตอบด้วยเสียงแ่เบา
"ฮ่าๆ..ฮ่าาาาาาา.....เราก็พบเ้าจนได้.....!!!?
เขื่อนเพชรหัวเราะด้วยความดีใจก้องทั่วป่า
(((((โปรดติดตามตอนต่อไป)))))
5K
