ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ฮูหยินจงตกอยู่ในอาการหวาดผวาหลังจากผ่านฉากความเป็นความตายเมื่อสักครู่

        ฉะนั้น หลินเมิ้งหยาที่อยากรู้เหตุการณ์จึงต้องปลอบโยนนางก่อนเป็นอันดับแรก

        มองใบหน้างดงามของชายาอวี้ อีกทั้งรอยยิ้มอ่อนโยนไร้ซึ่งเจตนาร้ายฮูหยินจงละล่ำละลักเล่าให้เหตุการณ์เมื่อครู่ให้ฟัง

        “ตอนแรกหม่อมฉันกับท่านพี่นั่งคุยเรื่องเรื่อยเปื่อยกันอยู่ข้างในรถม้าอยู่ ๆ ท่านพี่ก็เบิกตากว้าง ต่อมาข้าได้เห็นเลือดสีแดงสดพวยพุ่งออกจากคอของเขาสุดท้ายเหตุการณ์ก็เป็นไปอย่างที่พวกท่านได้เห็น”

        เหตุการณ์ในครั้งนี้ประหลาดนัก

        มิเช่นนั้น ฮูหยินจงคงมิมีท่าทางตื่นกลัวจนตัวสั่นเช่นนี้

        หลินเมิ้งหยาลูบบ่าของนางด้วยความอ่อนโยนก่อนจะรับผ้าห่มจากสาวใช้ของฮูหยินจงมาโอบรอบกายของนางไว้

        “พวกเจ้ายังมีรถม้าอีกหรือไม่? สั่งให้รถม้าอีกคันมารับฮูหยินจงไปนั่งที่นั่น”

        ฮูหยินจงตกอยู่ในอาการหวาดผวา หลินเมิ้งหยาออกคำสั่งเสร็จรถม้าคันหนึ่งวิ่งเข้ามาหยุดลง

        แม้จะไม่กว้างเท่ารถม้าคันนี้ แต่กระนั้นก็มิได้น่าเกลียดนัก

        “คอยปรนนิบัติรับใช้ฮูหยินของพวกเจ้าให้ดี ส่วนศพของใต้เท้ารอกลับถึงเมืองหลวงก่อนค่อยทำตามประเพณี”

        สาวใช้ของสกุลจงรีบพยักหน้าลงเป็นการตอบรับ การที่ชายาอวี้ปรากฏตัวเพื่อช่วยเหลือจัดการเช่นนี้ทำให้พวกนางวางใจมากขึ้น

        “เอาล่ะ พวกเราไปกันเถอะ”

        ป๋ายซูพยุงร่างหลินเมิ้งหยาลงจากรถม้าของสกุลจงเหลือบมองศพของใต้เท้าจงเล็กน้อย สุดท้ายนางแอบส่ายหน้าในความมืด

        กลับมายังรถม้าของตนเอง สาวใช้อีกสามคนรีบวิ่งเข้ามาห้อมล้อม

        “นายหญิง ตกลงเกิดเรื่องอันใดขึ้นกับใต้เท้าจงหรือเจ้าคะ?”

        ป๋ายจื่อหดคอเอ่ยถาม การถูกบั่นคอจนขาดสะบั้นเช่นนี้เป็นเรื่องที่น่ากลัวยิ่งนัก

        “ป๋ายซู เจ้ามาดูนี่หน่อยว่ามันคือสิ่งใด?”

        หลินเมิ้งหยามิได้ตอบคำถามของป๋ายจื่อ กลับกันนางคลายกำปั้นที่มือขวาออก

        ภายในมีเส้นไหมบางๆ จนแทบจะมองไม่เห็นวางอยู่

        “นี่มัน...ไหมหิมะที่มีความเหนียวหนืดมากเป็นพิเศษราคาสูงดั่งทองเจ้าค่ะ”

        ป๋ายซูจับเส้นไหมในมือของหลินเมิ้งหยาขึ้นมาไหมหิมะมีความอ่อนนุ่มจนแทบจะไม่รู้สึกเลยว่ากำลังสัมผัสมันอยู่

        “เหนียวหนืด? หากขึงให้แน่นมันจะสามารถบั่นคอคนได้หรือไม่?”

        อยู่ๆ หลินเมิ้งหยานึกถึงข่าวที่เคยเห็นในโลกปัจจุบันขึ้นมาได้

        มีคนขี่จักรยานโดยไม่ระวังแล้วไปชนเข้ากับเบ็ดตกปลาที่ถูกขึงตึงอยู่ศีรษะของคนคนนั้นขาดสะบั้น”

        หรือใต้เท้าจงจะตายเพราะวิธีนี้?

        “เป็นไปได้เจ้าค่ะ แต่คนร้ายจะต้องมีความสามารถมากเป็นพิเศษทว่าในรถม้ามีเพียงใต้เท้าจงและฮูหยินจงเท่านั้น หรือว่านายหญิงกำลังสงสัย...”

        ป๋ายซูเหลือกตาโตหรือคนที่น่าสงสัยที่สุดจะเป็นผู้หญิงรูปร่างอ่อนแอบอบบางคนนั้น

        “ไม่ใช่นางหรอกคนผู้นั้นจะต้องใช้วิธีที่พวกเราคิดไม่ถึงอย่างแน่นอน เมื่อกลับไปยังจวนแล้วพวกเราจะต้องตรวจสอบเรื่องนี้ให้ละเอียด ข้าคิดว่าเรื่องนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับเถาฮวาอู๋อย่างแน่นอน”

        เหตุการณ์ทั้งหมดเสมือนถูกวางแผนเอาไว้แล้ว

        สายตาทอดยาวไปทางเขาหลิงจู หัวใจของนางมิอาจคลายความกังวลไปได้

        ชิงหูเคยบอกว่านักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋ทุกคนสามารถพรางตาได้

        หากมีคนแปลกหน้าแฝงตัวเข้ามาท่ามกลางสถานการณ์วุ่นวายเช่นนี้ก็คงมิมีใครรู้ได้

        “ป๋ายจี จงออกคำสั่งกับทหารองครักษ์ นับตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไปห้ามมิให้คนที่ไม่รู้จักเข้าใกล้รถม้าของพวกเราหากมีเรื่องอันใดให้แจ้งผ่านองครักษ์ หากมีทหารองครักษ์ที่ไม่คุ้นหน้าโผล่มาจงถามตัวตนของเขาออกมาให้ชัดเจน อีกทั้งยังต้องมีคนของพวกเราเป็นพยานด้วย”

        เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์คับขันคงทำได้เพียงใช้กฎระเบียบที่เข้มงวดเท่านั้น

        ขอเพียงพวกนางสามารถกลับไปยังเมืองหลวงอย่างปลอดภัยได้ก็พอ

        ป๋ายจีออกไปส่งสาร ไม่นานก็กลับเข้ามาภายใน

        ทว่า คิ้วของนางขมวดเข้าหากันแน่นแววตาเผยให้เห็นร่องรอยของความหวาดกลัว

        “คนข้างนอกพูดกันว่านอกจากใต้เท้าจงแล้วยังมีใต้เท้าอีกหลายคนถูกฆ่าเจ้าค่ะ”

        “อะไรนะ?”

        เหตุใดจึงเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ได้? หลินเมิ้งหยาตกตะลึง

        แย่แล้ว นางเพิ่งรู้สึกตัว

        อันที่จริง พวกองครักษ์ที่คุ้มกันรอบรถม้าล้วนเป็นคนที่แฝงตัวมา

        พวกเขาใช้แผนการล่อเสือออกจากถ้ำเพื่อดึงดูดทหารหลวงและองครักษ์ออกไปจากนั้นพวกเขาจึงเริ่มแผนสังหารเป้าหมายของตนเอง

        “ตั้งสติให้ดี อย่าได้หลงกลอีกฝ่ายเป็นอันขาด”

        หลินเมิ้งหยาเข้าไปอยู่รวมกับสาวใช้ทั้งสี่ตอนนี้คนที่นางเชื่อใจได้มีเพียงสาวใช้เหล่านี้เท่านั้น

        ทุกคนกลับไปยังเมืองหลวงด้วยความรู้สึกหวาดผวา

        ระหว่างทางเสียงร้องไห้คร่ำครวญของผู้ที่สูญเสียผู้นำตระกูลไปดังระงม

        หลินเมิ้งหยามองดูคนเหล่านั้นด้วยความสงสาร

        ตอนนี้ยังมิใช่เวลาที่จะเข้าไปแสดงความเสียอกเสียใจ

        การตายของพวกเขาจะต้องมิใช่เกิดจากน้ำมือของคนคนเดียวอย่างแน่นอน

        บางที นักฆ่าปริศนาเหล่านั้นอาจจะกำลังจับตามองดูหลินเมิ้งหยาอยู่หากนางออกจากรถม้าเมื่อไหร่ ชีวิตของนางคงจบสิ้น

        “นายหญิง คนพวกนั้นตายแล้วจริงๆ หรือเจ้าคะ?”

        ป๋ายจื่ออยู่เคียงข้างหลินเมิ้งหยามานาน นางจึงได้เห็นการเกิด แก่เจ็บ ตายอยู่เป็นนิจ

        แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะได้เห็นคนถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนี้

        หดร่างบอบบางของตนเองเข้าหาอ้อมกอดของหลินเมิ้งหยาเหตุใดโลกภายนอกจึงโหดร้ายถึงเพียงนี้?

        “นี่คือสัจธรรมของโลกใบนี้อย่างไรล่ะ ทั้งโหดร้ายและทารุณ”

        หลินเมิ้งหยาเอื้อนเอ่ย นอกจากป๋ายซูแล้วสาวใช้อีกสามคนล้วนตื่นตระหนกกับความเป็นตายที่ได้เห็น

        ไม่ว่าพวกนางจะมีความสามารถมากสักเพียงไหนแต่สุดท้ายแล้วพวกนางก็มิต่างจากนกที่อยู่ภายใต้ปีกของหลินเมิ้งหยา

        พวกนางถูกเลี้ยงดูแต่ภายในสวนหลิวซินแห่งจวนอวี้แต่เพียงเท่านั้น

        หลินเมิ้งหยาคิดว่าหากพวกนางยังคิดจะติดตามตนเองต่อไปแล้วล่ะก็พวกนางจำเป็นต้องกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความน่าหวาดกลัวเช่นนี้

        “ข้าไม่กลัวตาย สิ่งที่ข้ากลัวคือหากข้าตายไปแล้วจะไม่มีคนดูแลคุณหนูแต่เพียงเท่านั้น”

        ป๋ายจื่อที่เปลี่ยนสรรพนามแทนหลินเมิ้งหยาว่านายหญิงเสมอมา

        กลับเปลี่ยนคำเรียกขานเป็นคุณหนูดั่งเดิมเพื่อแสดงให้เห็นถึงความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของพวกตนเอง

        ดวงตาใสซื่อไร้เดียงสาเผยให้เห็นความมุ่งมั่นป๋ายจื่อจ้องหน้าหลินเมิ้งหยานิ่งเพื่อส่งผ่านความจริงใจผ่านทางสายตา

        นี่นางมองข้ามความกล้าหาญของป๋ายจื่อไปอย่างนั้นหรือ

        หลินเมิ้งหยาลูบไล้ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ไม่รู้ว่าตนเองควรพูดอะไรออกมา

        “ข้าเองก็ไม่กลัว ในเมื่อเข้ามาอยู่ในจวนแล้วตอนนี้ข้าถือเป็นคนของนายหญิงเช่นกัน”

        ป๋ายจีส่งยิ้มอ่อนโยน ใบหน้าเรียวเล็กเผยให้เห็นความอบอุ่น อยู่ๆหลินเมิ้งหยารู้สึกว่าใบหน้าที่เคยสงบนิ่งเคร่งขรึมของป๋ายจีกลับเผยให้เห็นความรู้สึกต่างๆมากมาย

        ป๋ายซ่าวที่เคยมีความกล้าเสมอมา ตอนนี้เริ่มปรับตัวกับความหวาดกลัวได้แล้วในที่สุดนางจึงเผยความในใจออกมา

        “กลัวอะไรกัน ก็แค่หัวหลุดจากบ่า มิต่างอะไรกับชามแตกหนึ่งใบหรอกการได้อยู่ข้างกายนายหญิงทำให้ข้ารู้สึกว่าชีวิตของข้ามิได้เปล่าประโยชน์แล้ว”

        สาวใช้ทั้งสามสะกดความรู้สึกหวาดกลัวเอาไว้ในหัวใจหลินเมิ้งหยาคิดไม่ถึงเลยว่าพวกนางจะกล้าหาญถึงเพียงนี้

        ส่งยิ้มให้สาวใช้ทั้งสาม ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด อยู่ๆหลินเมิ้งหยาก็รู้สึกมีพลังที่จะต่อสู้กับคนเหล่านั้นแล้ว

        “ดี ในเมื่อพวกเจ้าไม่กลัวเช่นนั้นพวกเรามาวางแผนจับกุมตัวฆาตกรเหล่านั้นกันเถิด”

        การหดหัวอยู่ในกระดองหาใช่อุปนิสัยของหลินเมิ้งหยาไม่

        ความตายของคนเหล่านั้น ทั้งอันตรายและน่าหวาดกลัว

        บางทีความตายของพวกเขาอาจเป็นการบีบคั้นให้ใครบางคนยอมจำนนอยู่ก็เป็นได้

        แต่หลินเมิ้งหยามิใช่คนที่จะยอมเชื่อฟังคำสั่งใครง่ายๆ

        “นายหญิงจะทำอะไรหรือเจ้าคะ?”

        ป๋ายจื่อรู้สึกตื่นเต้นแม้แต่ดวงตาของคนเคร่งขรึมอย่างป๋ายซูยังเปล่งประกาย

        นางอยู่เคียงข้างหลินเมิ้งหยามาสักระยะหนึ่งแล้วนางมักจะได้เจอเรื่องที่ไม่คาดคิดเสมอ

        ตอนนี้แม้แต่สาวใช้ที่ไร้ซึ่งวิทยายุทธ์ต่างก็กำลังเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อ

        นางคิดมาเสมอว่าการได้ติดตามคนเหล่านี้จะทำให้ตนเองได้พบเจอกับความตื่นเต้นมากมาย

        “ป๋ายซ่าวและป๋ายจีจงพาองครักษ์ของจวนออกไปแสดงความเสียใจและเอ่ยถามคนเหล่านั้นว่าคนที่พบเห็นเป็นคนสุดท้ายคือผู้ใดข้ากำลังสงสัยว่าฆาตกรอาจจะกำลังแฝงตัวอยู่ในกลุ่มขององครักษ์เหล่านั้นพวกเราจะต้องสอบถามเงียบๆ อย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น”

        ป๋ายซ่าวกับป๋ายจีสบตากัน ก่อนจะส่ายหน้าออกมาอย่างลำบากใจ

        “องครักษ์ของเรามีไม่มาก หากพวกข้านำพวกเขาออกไปส่วนหนึ่งเช่นนั้นความปลอดภัยของนายหญิงล่ะเจ้าคะ?”

        หลินเมิ้งหยากลับหยักยิ้มมีเลศนัย ก่อนจะชี้ไปทางป๋ายซู

        “พวกเจ้ารู้อยู่แล้วว่านางคือองครักษ์ที่เสี่ยวอวี้มอบให้ข้าแต่คนอื่นๆ ไม่รู้เรื่องนี้และคิดเพียงว่านางเป็นสาวใช้ประจำตัวของข้าเท่านั้น”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้ดวงตาของป๋ายซ่าวและป๋ายจีเบิกกว้าง

        ใช่แล้ว สิ่งที่พวกนางมองเห็นเป็นเรื่องปกติธรรมดามิได้เป็นเช่นนั้นในสายตาผู้อื่น

        อย่างเช่นชิงหูและป๋ายซู

        “เจ้าค่ะ พวกเราเข้าใจแล้ว ท่านรอฟังข่าวดีจากพวกเราได้เลยป๋ายซูดูแลนายหญิงด้วย”

        ป๋ายซูพยักหน้าลง มือเล็กซ่อนใต้แขนเสื้อ

        มีเพียงหลินเมิ้งหยาที่รู้ดีว่าป๋ายซูมีอาวุธติดตัวอยู่สองชิ้น

        ชิ้นแรกคือกระบี่อ่อนที่นางคาดเอาไว้บริเวณเอวส่วนอีกชิ้นคือกริชอาบยาพิษใต้แขนเสื้อ

        ดังนั้นนางจึงสามารถเดินหน้าเพื่อโจมตีและถอยร่นเพื่อปกป้องได้ในเวลาเดียวกัน

        แม้จะอยู่ในรถม้าขนาดเล็กแต่ก็มิใช่ปัญหา

        “เจ้าเคยต่อกรกับนักฆ่าแห่งเถาฮวาอู๋หรือไม่?”

        หลินเมิ้งหยากระซิบถามป๋ายซู อีกฝ่ายครุ่นคิดก่อนจะตอบ

        “เคยได้ยินมาว่าเถาฮวาอู๋แบ่งนักฆ่าออกเป็นเซียนสี่ระดับระดับสูงสุดคือเทียนจื่อ ระดับต่ำสุดคือหวงจี๋ ถ้ามองจากฝีมือการต่อสู้ของข้าหากต้องเผชิญหน้ากับเซียนระดับเทียนจื่อ เกรงว่าจะต้องทุ่มเทกำลังทั้งหมดที่มี”

        ป๋ายซูวิเคราะห์ด้วยความใจเย็น ทำให้หลินเมิ้งหยาเกิดความมั่นใจมากขึ้น

        นางเดาได้ว่านักฆ่าที่แฝงตัวอยู่ในกลุ่มองครักษ์จะต้องไม่ใช่ยอดฝีมืออย่างแน่นอน

        ตอนที่เดินผ่านเหล่าองครักษ์นางได้ยินเสียงสนทนาที่ว่าใต้เท้าเหล่านั้นตายลงด้วยวิธีการที่แตกต่างกันออกไป

        ทั้งถูกวางยาตาย ถูกอาวุธโจมตี ทั้งหมดล้วนทำอย่างลับๆ