เทพแห่งโลกเสมือนจริงในต่างแดน

ฟรานซ์กล่าวอย่างตรงไปตรงมาและใจกว้าง "งานที่โรงตีเหล็กน่ะสำคัญมาก ไม่จำเป็นต้องรอให้บิลล์ ดิง ว่างหรอก บิลล์ ดิง เจ้าควรให้ความสำคัญกับการออกแบบและอัปเกรดโรงตีเหล็กเป็นอันดับแรกก่อนเลย"

"ช่างตีเหล็กจำเป็นต้องมีบ้านที่ดีกว่านี้และอุปกรณ์ที่เจ๋งกว่านี้ ทำมันให้ออกมาดีที่สุดเท่าที่จะทำได้เลยนะ ถ้าหมู่บ้านมันฝรั่งขาดแคลนวัตถุดิบอะไร ก็ให้ติดต่อเกอร์สโดยตรง แล้วให้เขาไปประสานงานกับพวกพ่อค้าในเมืองทูนซานน์เพื่อจัดส่งมาได้เลย"

"ในอนาคต โรงตีเหล็กแห่งนี้จะเป็นจุดหมายปลายทางยอดฮิตของพวกนักผจญภัยอย่างแน่นอน และนี่คือการลงทุนที่คุ้มค่าสุดๆ"

หลังจากนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ฟรานซ์ก็เสริมขึ้นมาว่า "อาวุธและชุดเกราะในตอนนี้มีความหลากหลาย คุณภาพสูง และผลิตในปริมาณมาก มันไม่เหมือนกับอาวุธเกรดต่ำในอดีต ดังนั้นต่อให้มีอุปกรณ์ที่ดีขึ้นแล้ว มันก็ต้องใช้เวลาในการพัฒนามากขึ้นอยู่ดี"

"ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยจำนวนยอดนักรบที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ในหมู่บ้านมันฝรั่ง มันจึงจำเป็นอย่างยิ่งที่เราจะต้องขยายขนาดกำลังการผลิตของโรงตีเหล็ก"

“เรื่องนี้ข้ามีแผนการรองรับอยู่แล้ว”

ฟรานซ์หันไปพูดกับไอน์โบ "ช่างตีเหล็กคนเก่าของหมู่บ้าน แม้จะเป็นแค่พวกมือสมัครเล่น แต่เขาก็น่าจะพอช่วยอะไรได้บ้างนะ"

“แต่ถ้าเจ้าคิดว่าเขาแก่เกินไปหรือฝีมือยังไม่ถึงขั้น เจ้าก็สามารถหาเด็กฝึกงานจากพวกชาวบ้านด้วยตัวเองได้เลย”

"เจ้าต้องเป็นคนบริหารจัดการพวกชาวบ้านที่เข้ามาทำงาน และจำไว้ว่า... ต้องเก็บชิ้นส่วนหลักและส่วนที่เป็นกุญแจสำคัญไว้ในมือของเจ้าอย่างแน่นหนาที่สุด"

การดึงชาวบ้านให้เข้ามามีส่วนร่วมในการพัฒนาหมู่บ้านมันฝรั่ง เป็นแผนการที่ มนัส—อัจฉริยะนักสร้างเกมเชื้อสายไทยผู้กุมความลับของระบบกล่องเวทมนตร์— คิดเอาไว้นานแล้ว นับตั้งแต่ดวงจิตของเขาได้ทะลุมิติมาเกิดใหม่ในร่างของเจ้าเมืองฟรานซ์แห่งนี้

นับตั้งแต่เขามาถึง ด้วยการกว้านซื้ออาหารจำนวนมากรวมถึงการแจกทานอย่างใจดี ทำให้พวกชาวบ้านได้รับเงินช่วยเหลือจุนเจือชีวิตและรอดพ้นจากความอดอยากได้จริงๆ

แต่การแค่ไม่อดตายมันยังไม่พอชัดๆ พวกชาวบ้านยังคงยากจนข้นแค้น... จนถึงขั้นน่าใจหาย

ข้าคือผู้พัฒนาเกม "ตำนานผู้พิทักษ์มหาเวท 2" และยังเป็นนายท่านผู้ปกครองของประชาชนแห่งหมู่บ้านมันฝรั่งทั้งหมดนะเฟ้ย!

ในฐานะนายท่านของหมู่บ้านมันฝรั่ง เขามีพันธกิจอันยิ่งใหญ่และมีความรับผิดชอบอันหนักอึ้งที่จะต้องสร้างหมู่บ้านมันฝรั่งให้กลายเป็นสถานที่ที่ดีกว่าเดิม เพื่อช่วยให้ประชาชนของเขามีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีและมั่งคั่งยิ่งขึ้น

ตัวเขาเองก็ไม่อยากทำให้ผู้คนที่เคารพรักและศรัทธาในตัวเขาต้องผิดหวัง

ดังนั้น ฟรานซ์จึงได้วางแผนเพื่อปากท้องและอนาคตของชาวบ้านพื้นเมืองมาโดยตลอด

นอกเหนือจากการรับประกันสภาพแวดล้อมความเป็นอยู่ที่ปลอดภัยและการค่อยๆ บุกเบิกที่ดินทำกินให้มากขึ้นแล้ว การมอบโอกาสในการทำงานให้แก่ชาวบ้านก็เป็นอีกหนึ่งสิ่งที่มีความสำคัญมากๆ เช่นกัน

หมู่บ้านมันฝรั่งจะมีตำแหน่งงานเปิดรับอีกเพียบในอนาคต—วันนี้เจ้าอาจจะเป็นเด็กฝึกงานของช่างตีเหล็ก หรือเป็นผู้ช่วยในร้านขนมปังของแบรด

ในอนาคต เจ้าอาจจะได้กลายเป็นบาร์เทนเดอร์?

หรือสาวเลี้ยงไหม?

หรืออาจจะเป็นชาวประมง?

หรือคนดูแลม้า?

และก็อาจจะเป็นเด็กฝึกงานที่ร้านขายเนื้อย่างเสียด้วยซ้ำ!

โอกาสในการทำงานเหล่านี้จะเป็นงานระยะยาวและมั่นคงถาวร

ซึ่งงานประเภทนี้ จะไปไหว้วานให้พวกผู้เล่นทำน่ะไม่ได้หรอก!

ลองคิดดูสิ ถ้ามีการปล่อยเควสต์ประกาศรับสมัครเด็กฝึกงานช่างตีเหล็กออกมา พวกผู้เล่นจะต้องแห่กันมาสมัครอย่างแน่นอน

บางคนอาจจะทำเพื่อเหรียญทองแดง บางคนทำเพื่อปลดล็อกเควสต์ต่อเนื่อง หรือบางคนก็แค่อยากจะมาปั๊มค่าความสนิท—ฝันหวานเผื่อจะฟลุกได้รับโชคใหญ่

แต่ถามหน่อยเถอะว่าผู้เล่นจะทนเป็นเด็กฝึกงานในโรงตีเหล็กได้สักกี่น้ำ?

ผู้เล่นจะยังยอมมาตอกบัตรเข้างานและเลิกงานในฐานะลูกมือของไอน์โบเป็นเดือนๆ หรือเป็นปีๆ ได้งั้นเหรอ? ไม่มีทาง!

พวกผู้เล่นไม่สามารถจมปักอยู่กับงานๆ เดียวได้เป็นเวลานานหรอก ดังนั้นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับโอกาสงานเหล่านี้ก็คือการมอบมันให้กับประชาชนของเขานั่นเอง

การให้งานทำแก่ชาวบ้าน ไม่เพียงแต่จะช่วยให้พวกเขาหลุดพ้นจากความยากจน แต่ยังสร้างผลกำไรมหาศาลให้แก่ตัวเขาเองอีกด้วย—ก็แหงล่ะ ค่าจ้างของพวกชาวบ้านน่ะ ถูกกว่าค่าจ้างของพวกผู้เล่นหรือพวก เอ็นพีซี ตั้งเยอะ!

การประชุมกลางดึกสิ้นสุดลง ฟรานซ์ได้แยกย้ายไปพักผ่อน ส่วนพวก เอ็นพีซี ที่ไม่จำเป็นต้องนอนต่างก็พากันกลับไปยังร้านค้าของตน

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าร้านค้าของ เอ็นพีซี จะปิดไฟเงียบ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าพวกเขาจะไปนอน—ตัวอย่างเช่น ช่างตีเหล็กไอน์โบที่กำลังเตรียมตัวโต้รุ่งทั้งคืนเพื่อตีเหล็กและเตรียมสินค้าไว้ขายในวันรุ่งขึ้น

...

ไม่กี่วันหลังจากการปล่อยแพตช์เวอร์ชัน 0.3 ของเกม "ตำนานผู้พิทักษ์มหาเวท 2" 

บนโซเชียลมีเดียและในสภาเกมเมอร์ เหล่าผู้เล่นต่างพากันแสดงความคิดเห็นอย่างออกรส

ผู้เล่นเอ: "เฮ้ยคุณ! เกมเวอร์ชันใหม่นี่มันสุดจัดเลยว่ะ! ระบบโรงตีเหล็กคือดีงามมาก" 

ผู้เล่นบี: "นั่นสิ! ฉันว่าท่านลอร์ดฟรานซ์แกคิดถูกนะที่อัปเกรดหมู่บ้านให้สมจริงขึ้นขนาดนี้ ไม่เหมือนเกมอื่นที่เอาแต่เล่นง่ายๆ" 

ผู้เล่นซี: "แก! ฉันเห็นคนในกิลด์เรียนจบหลักสูตรจากอาจารย์อแลงแล้วโครตเท่เลย พลังรบพุ่งปรี๊ด!

เมื่อประเมินจากช่องแสดงความคิดเห็นบนเว็บไซต์ทางการ หากตัดพวกที่เข้ามาด่าฟรานซ์เรื่องที่ไม่ยอมเปิดเซิร์ฟเวอร์เพิ่มและปล่อยให้คนรอคิวยาวเหยียดออกไปแล้ว ก็เห็นได้ชัดว่าผู้เล่นส่วนใหญ่ค่อนข้างพึงพอใจกับเนื้อหาในเวอร์ชันใหม่นี้มาก

ตัวฟรานซ์เองที่คอยสังเกตการณ์อยู่ในหมู่บ้านมันฝรั่ง ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความกระตือรือร้นและความฟินของพวกผู้เล่นที่มีต่อเวอร์ชันใหม่ได้อย่างชัดเจน

ฟรานซ์รู้สึกปลื้มปริ่มใจมากที่ได้เห็นโรงตีเหล็กแห่งใหม่, ลานฝึกซ้อม, หอสังเกตการณ์ และสิ่งปลูกสร้างอื่นๆ ถูกสร้างขึ้นมาอย่างต่อเนื่องตามๆ กัน และได้เห็นมิธริล (แร่เงินมนตรา) รวมถึงเงินดีนาร์ของเขาเพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ

ฟรานซ์ไม่มีความคิดที่จะเก็บสมบัติไว้เฉยๆ เหมือนพวกหนูแฮมสเตอร์หรอก เมื่อสบโอกาสที่เหมาะสม เขาตั้งใจจะลงทุนนำมิธริลทั้งหมดกลับเข้าไปพัฒนาเกมและการก่อสร้างหมู่บ้านมันฝรั่งทันที

แต่... ยังไม่ใช่ตอนนี้

ตอนนี้ ฟรานซ์กำลังอาบแสงแดดยามเย็นอันอ่อนละมุน พลางเอนกายทรุดตัวลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทางทิ้งตัวแผ่หลาด้วยความขี้เกียจอย่างถึงที่สุด สายตาอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ดูความพลุกพล่านของหมู่บ้านเบื้องล่างและทิวทัศน์อันงดงามที่อยู่ไกลออกไป

ฟีลลิ่งตอนนี้มันช่างสบายอุราซะเหลือเกิน!

และยิ่งสบายขึ้นไปอีกหลายเท่าตัว เพราะมีอาเนอร์คอยนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ คอยบีบนวดขาให้อย่างนุ่มนวล

การเพลิดเพลินไปกับการปรนนิบัติของสาวใช้ของตัวเอง ทำให้ฟรานซ์ไม่ได้รู้สึกผิดอะไรเลยสักนิดเกี่ยวกับการใช้แรงงานเด็กหญิงหน้ามนคนนี้

ในฐานะท่านลอร์ดศักดินาผู้สูงส่งและแสนเสเพล การที่ข้าจะได้รับความสำราญจากการปรนนิบัตินี้ มันก็เป็นเรื่องที่ถูกต้องและสมควรแล้วไม่ใช่รึไงกัน?

"หืมมม... อื้อออ ฝีมือไม่เลวเลย"

ฟรานซ์ปรือตาขึ้นมาอย่างขี้เกียจ พลางเอื้อมมือไปลูบหัวอาเนอร์ที่อยู่ด้านล่างเบาๆ "วันนี้ข้าต้องใส่ชุดเกราะเต็มยศออกไปเดินตรวจตราแถวชานเมืองหมู่บ้านมันฝรั่งมาทั้งวัน เหนื่อยเป็นบ้าเลย"

"เวลานี้แหละคือช่วงเวลาที่ต้องการช่างนวดมืออาชีพที่สุด"

"อาเนอร์ ฝีมือนวดขาและผ่อนคลายไหล่ของเจ้าพัฒนาขึ้นเยอะมากเลยนะ แทบจะสูสีกับพวกผู้ผดุงความยุติธรรมในตำนานที่เก่งกาจเลยล่ะ"

"ข้ารู้สึกยินดีมากจริงๆ ที่ได้เห็นเจ้าเติบโตอย่างรวดเร็วภายใต้การสั่งสอนของข้า"

ใบหน้าของอาเนอร์ไม่ได้ดูขาวซีดไร้เลือดฝาดเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแล้ว เธอพยักหน้าเล็กน้อย พลางหอบหายใจเบาๆ และเอ่ยอย่างซาบซึ้งว่า "ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณการสั่งสอนที่ดีของนายท่านเจ้าค่ะ"

ฟรานซ์หลับตาลงอีกครั้ง ตั้งใจจะนอนฟินไปกับการนวดของเด็กสาวต่อไป

เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ฟรานซ์กำลังอารมณ์ดีแบบสุดๆ

สาเหตุที่เขาอารมณ์ดีไม่ใช่แค่เพราะการนวดของอาเนอร์ และไม่ใช่แค่เพราะเงินดีนาร์ในกระเป๋าเพิ่มขึ้นเท่านั้น

แต่ฟรานซ์ยังรู้สึกยินดีไปกับความก้าวหน้าของพวกผู้เล่นอีกด้วย!

ในเวลาเพียงไม่กี่วัน มีศิษย์ถึง 3 คนที่เรียนจบหลักสูตรจากทีมของอาจารย์ฝึกสอนการต่อสู้อย่างอแลง นอกจากพวกเขาจะหาเงินได้ถึง 3,000 เหรียญทองแดงแล้ว พวกเขายังได้พิสูจน์ให้เห็นอีกว่า ทักษะการต่อสู้ของผู้เล่นทั้ง 3 คนนี้ได้รับการยอมรับจากอาจารย์ฝึกสอนอย่างเป็นทางการแล้ว

ส่วนทางด้านของโรบินฮู้ดนี่ยิ่งพีคเข้าไปใหญ่ เขามีผู้เล่นเรียนจบหลักสูตรไปแล้วถึง 4 คน! ซึ่งเป็นเรื่องที่ฟรานซ์เองก็คาดไม่ถึงเหมือนกัน

ภายใต้การชี้แนะของเหล่าอาจารย์ผู้ฝึกสอน พลังรบของพวกผู้เล่นก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด—แม้แต่พวกผู้เล่นที่ยังไม่มีเงินจ่ายค่าเรียนจนจบหลักสูตร ก็ยังสามารถยกระดับฝีมือของตัวเองได้จากการเข้ามาเรียนรู้แบบฟรีๆ

และการพัฒนาพลังรบของผู้เล่นนี้ ก็สะท้อนออกมาให้เห็นโดยตรงในความสามารถด้านการผจญภัยของพวกเขา

เมื่อวานนี้ มีผู้เล่นมากกว่า 10 คนรวมกลุ่มกัน และสามารถล่า 'จระเข้เกราะปีศาจ' ได้สำเร็จ!

ต้องรู้ก่อนนะว่า จระเข้เกราะปีศาจเนี่ย เป็นถึงสัตว์อสูรเวทมนตร์ที่ทรงพลังมากตัวหนึ่งเลยนะ!

จระเข้เกราะปีศาจตัวที่โดนล่ามีความยาวกว่า 8 เมตร และผิวหนังของมันก็ถูกปกคลุมไปด้วยหนังจระเข้เกราะปีศาจอันแสนทนทาน ซึ่งมีคุณสมบัติในการต้านทานเวทมนตร์ได้อย่างดีเยี่ยม

วัตถุดิบหลายอย่าง รวมถึงหนังจระเข้เกราะปีศาจนี้ ถูกเกอร์สรับซื้อเอาไว้หมดแล้ว โดยเขาวางแผนที่จะนำพวกมันไปขายต่อเพื่อทำกำไรในราคาสูงลิ่วในภายหลัง

แต่ความสำคัญของการฆ่าจระเข้เกราะปีศาจได้สำเร็จนั้น... มันไม่ได้อยู่ที่ว่าวัตถุดิบของมันจะมีมูลค่ามากมายมหาศาลขนาดไหนหรอกนะ แต่มันคือสิ่งพิสูจน์ความโหดของพวกผู้เล่นต่างหาก!