เขาคือเป้าหมายของผม
พาร์ทของแบงค์
“เราไปก่อนนะ”
ร่างสูงหันไปมองผู้ชายร่างผอมบางที่นอนเปลือยเปล่าบนเตียงด้วยอาการเหนื่อยล้าก่อนกล่าวคำลานิ้วมือเรียวยาวยกขึ้นเสยผมช้าๆ หลังจากที่ปิดกระดุมเม็ดสุดท้ายเสร็จเรียบร้อย
“ว่างเมื่อไหร่ก็นัดมาอีกนะนายแม่งเด็ดว่ะ”
ร่างเปลือยเปล่าลุกขึ้นมานั่งอย่างใจเย็นแล้วส่งยิ้มกรุ้มกริ่มเดาได้ไม่ยากหรอกว่าลีลาการฟาดฟันกันสนั่นเตียงเมื่อชั่วโมงที่ผ่านมาคงตราตรึงแน่นร่องลึก
“งั้นเหรอ?”
ร่างสูงยิ้มมุมปากหลังจากเปิดประตูเตรียมจะก้าวออกไป
“ทั้งใหญ่จุใจลีลาก็ร้อนแรงใครจะไม่ติดใจล่ะ”
ร่างผอมบางคีบบุหรี่ไว้ในปากก่อนจุดไฟแช็ก
“โทษทีนะ...”น้ำเสียงทุ้มกังวานดังขึ้นหลังจากหยุดเดิน
“...”
“เราไม่ชอบกินของซ้ำว่ะ!”
แบงค์ครับ แบงค์ครับ ผมชื่อแบงค์มากับแบงค์แล้วก็มากับแบงค์ขอตามกระแสสักหน่อยนะครับ ที่ต้องร้องเพลงออกมาแบบนี้ก็เพราะชีวิตผมไม่ค่อยมีใครคบเท่าไหร่อาจจะด้วยใบหน้าอันหล่อเหลา ร่างกายที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามเนื้อและลีลาบนเตียงซึ่งได้รับการการันตีจากคู่นอนมากกว่าครึ่งเลยมักทำให้ผู้คนเขาหมั่นไส้หรือไม่ก็
...ผมคงเป็คนประหลาด
ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนของผม จ้องมองไปยังเค้กนุ่มซึ่งถูกแต่งหน้าด้วยเส้นสีเหลืองทองอย่างเหม่อลอยช้อนสเตนเลสวาวจ้วงลงไปตักมันขึ้นมา ก่อนถูกยัดเข้าไปในริมฝีปากอวบอิ่มชีวิตที่ไม่มีเพื่อนมันไม่ค่อยมีความสุขเท่าไหร่ ไม่ใช่สิมันไม่มีเลยต่างหากล่ะ
“อเมริกาโน่เย็นไม่ใส่น้ำตาลแก้วนึงครับ”
น้ำเสียงนุ่มๆดึงความสนใจผมจากเ้าเค้กฝอยทองชิ้นพอดีคำ มันไม่บ่อยเท่าไหร่ที่จะเกิดเื่แบบนี้ขึ้น
ผู้ชายร่างเล็กผมสีดำสนิทเซ็ตเป็ทรงรับกับใบหน้าขาวเนียนรอยยิ้มที่ส่งให้กับพนักงานร้านกาแฟช่างสดใสเจิดจ้าไหล่เล็ก แขนเรียว เอวคอดและบั้นท้ายกลมกลึง...ได้ปลุกบางอย่างของผมให้ตื่นลืมตาขึ้นมา
นี่มันร้านกาแฟนะเว๊ยไอ้เหี้ยแบงค์ !
“วันนี้ไม่รับเค้กไปทานเหรอคะคุณต่อ?”
พนักงานร้านกาแฟเอ่ยถามผู้ชายร่างเล็กที่ยื่นมือไปรับแก้วกาแฟเขาจึงตอบปฏิเสธด้วยรอยยิ้มพร้อมส่ายหัวช้าๆ ริมฝีปากบางคาบซองที่ห่อหลอดเอาไว้ ก่อนจะเม้มและดึงออกท่วงท่าการฉีกหลอดแล้วใช้ปากสอดมันเข้าไปในรูเล็กของแก้วกาแฟช่างเย้ายวนใจและปิดท้ายด้วยการดูดกลืนลงคอแล้วทำหน้าฟินนั้น
ไอ้แบงค์จะเสร็จแล้วครับบบ !
“เอ่อ พี่ครับ พี่ผู้ชายคนนั้นเขาทำงานที่ไหนเหรอ ?”
หลังจากเขาเดินจากไปผมก็ปรี่เข้าไปถามพี่พนักงานร้านทันทีอย่าเสือกถามว่าทำไมถึงได้นั่งบื้อรอให้เ้าของรูปร่างโดนใจจากไป เออ กูบอกให้ก็ได้ถ้าขืนเดินไปทั้งที่บางอย่างยังชี้โด่เด่ขนาดนี้ผู้คนคงได้ชื่นชมกันทั้งร้านแน่ !
หลายคนอาจมองว่า อาการที่ผมกำลังเป็อยู่คือความผิดปกติที่ควรได้รับการรักษาอย่างเร่งด่วนหรือจะต้องเข้ารับการบำบัดทางจิตแต่สำหรับไอ้แบงค์แล้วนี่คือพลังพิเศษที่ถูกส่งมอบมาจาก์ชั้นสูงสุดโดยเทพมิน
“คุณต่อเหรอคะเขาทำงานที่ห้องแลปค่ะ”
ห้องแลปเหรองั้นก็ดีเลยแบบนี้ต้องตามไปส่อง‘พี่ต่อ’ซะหน่อยผมฉีกปากยิ้มกว้างอย่างดีใจก่อนจะนึกขึ้นได้ว่า
.....ห้องแลปคืออะไรและมันอยู่ตรงไหน ?
“พี่ครับ...”
“ทั้งหมดหนึ่งร้อยห้าสิบบาทค่ะ”
ไม่ทันได้คุยกันให้รู้เื่พี่พนักงานก็เร่งปฏิบัติหน้าที่อย่างแข็งขันและผมเองก็มีมารยาทพอที่จะไม่รบกวน งั้นกูหาเองก็ได้วะโรงพยาบาลไม่ได้กว้างตรงไหนซะหน่อยมีแค่หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า ..... ทำไมมันถึงได้เยอะแยะขนาดนี้ก็ไม่รู้ แถมแต่ละตึกก็มีตั้งหลายชั้น
เออ จะกี่ตึกกี่ชั้นก็ช่างแม่งเหอะ กูมีเวลาเดินทั้งวันบอกเลย
ชั้นแรกผ่านไปชั้นสองชั้นสามค่อยๆผ่านไป หลงผิดคิดภาคภูมิใจก่อนเดินมาถึงดาดฟ้า ไอ้เหี้ยนี่แค่ตึกแรกนะขานี่แทบเปลี้ย
ไม่มีอะไรสามารถกั้นขวางกูกับไอ้บั้นท้ายกลมกลึงเอ๊ย ! ชายหนุ่มร่างเล็กใบหน้าเรียบเนียนและรอยยิ้มสดใสที่ชื่อ‘พี่ต่อ’ได้หรอก
งั้นลุยต่อเหลืออีกแค่เจ็ดตึกเองสู้โว๊ย !
ทุกอย่างมันง่ายมาก ถ้าผมรู้จักสังเกตป้ายบอกทางไปยังแผนกต่างๆของโรงพยาบาล หรือไม่ก็แค่เพียงอ้าปากถามพี่สาวที่ยืนยิ้มแฉ่งโชว์ฟันเรียงตัวสวยงามตรงหน้าแผนกประชาสัมพันธ์
ถ้าความหื่นไม่บดบังสมอง ผมก็คงเป็พวกชอบใช้แรงงาน
แล้วไอ้หนุ่มหมวกดำก็ยืนเอ๋อแดกหน้าห้องแลปสมใจ หาเจอแต่ก็ใช่ว่าจะมีปัญญาเข้าไปทำความรู้จักซะหน่อยมึงมันโง่จริงๆ ไอ้แบงค์เอ๊ย !
“ติดต่อเื่อะไรคะ?”
หญิงสาวหน้าสวยในชุดกาวน์ยาวสีขาวเอ่ยถาม
“พอดีผมสนใจจะเรียนเกี่ยวกับเอ่อเกี่ยวกับห้องแลปน่ะครับ”
เอาเซ้ ! แถกันเนียนๆ คิดแบบสดๆ ตรงหน้าห้องนี่ล่ะวะอยากได้ลูกเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือ ...
แล้วถ้าอยากได้แฟนทำงานห้องแลปก็ต้องเดินเข้าห้องแลปสิครับจริงไหม
“ต่อมาคุยกับน้องมันหน่อยพี่มีปั่นเือ่ะ”
เขามาแล้วครับบุคคลอันเป็เป้าหมายอันดับหนึ่งที่ผม้าเจอตัวมากที่สุด หน้ากากอยู่ไหน หน้ากากๆ ๆ ๆ ๆ !
แล้วผมก็คว้ามันมาใส่ได้ทันก่อนผู้ชายร่างเล็กจะเดินเข้ามาถึงคนอะไรใส่กาวน์ยาวซะจนลากพื้น
ถ้ากาวน์เป็สีดำผมคงนึกว่าเป็เสื้อคลุมฮอกวอต !
“ว่าไงสนใจเรียนสายนี้เหรอเราอ่ะ ?”
ดวงตาสีดำจ้องมองผมก่อนโปรยยิ้มหวานละมุนมาให้ ทำไมได้ถึงรู้สึกว่ากำลังเดินอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้า แปลงดอกไม้และมีผีเสื้อมากมายบินวนด้วยวะ
อันนี้ไม่ได้เว่อ เื่จริ๊งงงงง !
“ผมว่าเป็อาชีพที่เท่ดีครับ”
ไอ้เหี้ยตอบแบบอนุบาลหมีน้อยฉิบหายแม่งเสือกพูดแบบนั้นออกไปได้ไง โคตรไร้อุดมการณ์ชะมัด
มึงสอบตกั้แ่คำถามแรกซะแล้ว ไอ้เหี้ยแบงค์ !
ใบหน้าเนียนใสโน้มเข้ามาใกล้อย่าบอกนะว่าพี่แกเกิดอารมณ์พิศวาสผมขึ้นมาดื้อๆ ทำแบบนี้ก็เขินแย่สิ บ้า ! คนเยอะแยะ
“ว่าไงนะ พี่ไม่ค่อยได้ยิน”
คิดไปไกลถึงทวีปแอนตาร์กติกาเลยกูสงสัยไอ้หน้ากากดำที่ใส่ทำให้พี่เขาไม่ได้ยินสินะ งั้นคิดแล้วตอบใหม่ดีกว่า
“ผมว่าเป็อาชีพที่เท่ดีครับ”
ไอ้เหี้ยทำไมมึงตอบเหมือนเดิมวะไอ้โง่ ไอ้ง่าว ไอ้ @#%$&*
ใบหน้าเนียนใสยิ้มอีกครั้ง ริมฝีปากบางๆ มันช่างน่า... เง้อ
“งานหนักนะแล้วก็เจอแต่พวกสารคัดหลั่งพี่หมายถึงพวกเื ฉี่ อึอะไรแบบนี้น่ะ ไม่รังเกียจเหรอ”
“รังเกียจครับมากด้วย”
ดวงตาคู่สวยทำผมไขว้เขวซะจนคายความจริงออกมาทั้งหมดแล้วแบบนี้พี่เขาจะยอมคุยกับผมต่อไหมล่ะเนี่ย
“แล้วแบบนี้จะรอดเหรอเ้าหนู”
มือเล็กเลื่อนมาขยี้หัวผมเบาๆ อย่างเอ็นดูแต่การจะทำแบบนั้นได้เขาต้องยื่นแขนขึ้นมาสูงทีเดียวล่ะ ก็ไอ้แบงค์มันตั้ง 185ส่วนพี่ต่อเหรอ 170 จะถึงรึเปล่ายังไม่รู้เลยขนาดกะทัดรัดเหมาะมือมาก ...
แต่จะว่าไปความสูงต่ำมักไม่เป็อุปสรรคในแนวนอน !
ไอ้เหี้ย ! ไอ้ความคิดบาปจะปลุกไอ้ตัวข้างล่างขึ้นมามั๊ยวะเนี่ย ถ้ามึงดึ๋งดั๋งขึ้นมานี่บรรลัยเลยนะนั่น
“ผมว่าถ้าคนเราตั้งใจอะไรก็ย่อมเปลี่ยนแปลงได้ครับ”
โว๊ะอยากปรบมือดังๆ ให้กับคำคมของตัวเองจริงโว๊ย
“งั้นก็ต้องมาดูกันว่าจะตั้งใจมากพอไหม”
“ต่อพี่รบกวนเจาะเืให้หน่อยสิ”
เหมือนพี่คนสวยจะตีระฆังช่วยชีวิตผมไว้นะ
“งั้นว่างๆค่อยมาคุยกันใหม่นะ เดี๋ยวพี่ขอตัวไปทำงานก่อน”
และแล้วใบหน้าเนียนใสก็พาเรือนร่างกะทัดรัดพร้อมบั้นท้ายกลมกลึงเดินจากไปแค่นั้นยังไม่พอพี่เขาดันหยิบกล่องดวงใจ เอ๊ย ดวงใจของผมไปด้วยแล้วทีนี้คนอย่างไอ้แบงค์จะมีชีวิตอยู่โดยปราศจากกล่องดวงใจเอ๊ย ดวงใจได้ไง
โอเคมุกซ้ำ...กูขอโทษ !
ก่อนกลับผมก็เจอกับข้อมูลบางอย่างที่น่าสนใจหน้าห้องแลปลองทายกันสิครับว่ามันคืออะไร ... แต่น แตน แต๊นนนน ...
รูปผู้ชายตัวเล็กในชุดบัณฑิตที่หน้าแทบไม่ต่างจากเด็กมัธยมพร้อมด้วยชื่อและตำแหน่งอย่างเป็ทางการ‘พี่ต่อ’ มีชื่อจริงว่า ‘นายธรรมนัส จิระพงศกร’ ตำแหน่งนักเทคนิคการแพทย์ปฏิบัติการ
ถึงสมองอันชาญฉลาดของผมจะท่องจำชื่อและจดจำใบหน้าได้เป็อย่างดีแต่มันมีวิธีที่เราจะเก็บสิ่งเ่าั้เอาไว้ได้ดีกว่า
ผมแกล้งหยิบมือถือขึ้นมาเล่นสักพักก่อนหันมองไปรอบๆ ทางเดิน เมื่อพบว่าไม่มีใครอยู่แถวนั้นแล้ว ...
แต่ถึงมีกูก็ไม่แคร์หรอกโว๊ยยยยย!
แชะ!
ไม่ชัดเอาใหม่
แชะ!
ไกลไปนิดเอาใหม่
แชะ ! แชะ ! แชะ !
โอเคชัดเจนแจ่มแจ้งแดงแจ๋
ยิ้มสิวะไอ้เหี้ยแบงค์เอาให้กว้างไปถึงรูหูเลยไอ้สัด !
244
![รักนะนายตัวแสบ [เคะท้องได้]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1589355432_81710566.webp)