กู้ซุนหนี่กลับมาถึงบ้านบ่ายโมงครึ่งเธอให้ลูกนั่งเล่นรอเธอในห้องโถง
“ลี่ลี่แม่เอาของไปเก็บในห้องนอนและห้องครัวก่อนนะ นั่งเล่นรอแม่ตรงนี้ก่อนเดี๋ยวแม่ออกมาหาลี่ลี่”
หยางลี่พยักหน้ารับ “ค่ะ แม่”
กู้ซุนหนี่เดินไปเก็บของใส่ในห้องนอนและในห้องครัวแต่ที่จริงแล้วส่วนใหญ่นั้นเธอเก็บเข้าไปในมิติของเธอ
กู้ซุนหนี่เตรียมอุปกรณ์มาเขียนจดหมายถึงสามีทหารของเธอหยางลี่นั่งมองแม่ของเธอเตรียมหลายอย่างเลยถามแม่ของเธอว่า
“แม่ อะไรคะ”
กู้ซุนหนี่ตอบหยางลี่ไปว่า
“อันนี้กระดาษ อันนี้ปากกา”
หยางลี่พยักหน้ารับรู้
“แม่เอามาทำไมคะ”
กู้ซุนหนี่ตอบกลับหยางลี่ไปว่า
“แม่จะเขียนจดหมายถึงพ่อลี่ลี่มีอะไรฝากถึงพ่อไหมคะ”
อันที่จริงแล้วหยางลี่จำพ่อของเธอไม่ได้เพราะตอนที่พ่อกลับไปทำงานหลังจากที่เธอคลอดแล้วไม่กี่วัน ั้แ่นั้นมาจนถึงวันนี้หยางลี่อายุได้ 2 ขวบแล้วแต่พ่อยังไม่ได้กลับบ้านมาอีกเลย
หยางลี่เอียงคอยิ้มเอียงอายตอบกลับมาว่า
“คิดถึงพ่อ ขนม ขนม”
กู้ซุนหนี่ลูบผมหยางลี่ด้วยความเอ็นดู
“เดี๋ยวแม่เขียนบอกพ่อให้นะว่าลี่ลี่คิดถึงพ่อและลี่ลี่อยากได้ขนมเป็ของฝากด้วย ดีไหม”
หยางลี่พยักหน้าและตอบว่า
“ค่ะ แม่”
กู้ซุนหนี่หยิบปากกาแล้วลงมือเขียนจดหมายถึงสามีของเธอ
“ ถึงสามี พี่หยางตงที่รัก
ฉันกู้ซุนหนี่ ภรรยาของพี่และหยางลี่ ลูกสาวของเรา อายุครบ 2 ปีแล้ว และก็เป็เวลา 2ปี เช่นกัน ที่ฉันต้องทำงานบ้านทุกอย่างให้บ้านใหญ่หยางแต่ฉันและลูกได้รับอาหารเพียงเล็กน้อยเท่านั้นทำให้ฉันป่วยเป็ไข้หนักมากเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่ตอนนี้ฉันหายป่วยไข้แล้วค่ะ
เงินและคูปองจำนวนหนึ่งที่พี่ให้ฉันไว้ใช้จ่ายในครอบครัวของเราก่อนพี่กลับค่ายทหารนั้น ฉันใช้เงินหมดไปนานแล้วเหลืออยู่เพียงคูปองไม่กี่ใบเท่านั้นค่ะ
นอกจากนี้ ฉันไม่เคยได้รับจดหมายและเงินที่พี่ส่งมาให้ฉันเลยสักครั้ง
ฉันและลูกเพิ่งได้รับจดหมายและเงินของพี่เป็ครั้งแรกในวันนี้เนื่องจากฉันไปขอคำแนะนำจากหัวหน้าหมู่บ้านไห่ของเราท่านแนะนำให้ฉันไปติดต่อที่ทำการไปรษณีย์ว่ามีจดหมายจากพี่หยางตงส่งมาถึงกู้ซุนหนี่หรือไม่
ฉันจึงได้รับจดหมายจากพี่พร้อมเงินที่พี่ส่งมาให้ด้วย50 หยวนเป็ครั้งแรกที่ฉันได้รับจดหมายและเงินที่พี่ส่งมา วันนี้ฉันพาลี่ลี่เดินในตลาดแล้วซื้อของกินของใช้ที่จำเป็กลับมาบ้านของเราด้วยค่ะ
ส่วนรายละเอียดอื่นๆ ไว้พี่กลับมาแล้วเราค่อยพูดคุยกันอีกทีที่พี่กลับมาบ้านของเรานะคะ
หยางลี่ฝากคิดถึงพ่อและเธออยากกินขนมของฝากจากพ่อ
รักและคิดถึง
กู้ซุนหนี่ ภรรยาของคุณ”
เมื่อเขียนจดหมายจบแล้วเธอก็นั่งเล่่นกับลูกอีกสักพักจึงนำส้มและนมมาให้ลี่ลี่
“ลี่ลี่กินส้ม และดื่มนมกัน”
กู้ซุนหนี่่ให้ลูกกินส้มและดื่มนมแล้วดื่มน้ำบ้วนปาก ก่อนให้ลี่ลี่นอนกลางวัน
“ลี่ลี่ นอนกลางวันก่อนนะจะได้โตไวไว”
กู้ซุนหนี่อุ้มหยางลี่เดินไปบ้านหัวหน้าหมู่บ้านไห่พร้อมซาลาเปาไส้หมู 4 ลูก และ ซาลาเปาไส้ถั่วแดง 4 ลูก
“ป้าไห่คะ ลุงไห่อยู่บ้านหรือเปล่าคะ”
ป้าไห่เดินมาเปิดประตูแล้วเดินนำเข้าไปในห้องโถง
“ลุงไห่อยู่ในห้องโถงนะ”
หัวหน้าหมู่บ้านเห็นกู้ซุนหนี่จูงมือหยางลี่เข้ามาก็ทักทาย
“ไปรษณีย์มาแล้วใช่ไหม ผลเป็อย่างไรบ้างหล่ะ”
กู้ซุนหนี่เลยเล่าเื่ราวให้หัวหน้าหมู่บ้านฟังทั้งหมด
“แม่สามีไปรับจดหมายและเงินที่หยางตงส่งถึงฉันทุกเดือนๆละ 50 หยวน ในระยะเวลาตลอด 2 ปีที่ผ่านมารวมเป็เงินทั้งหมด 1,200 หยวนค่ะโดยฉันขอดูหลักฐานการรับเงินกับเ้าหน้าที่ไปรษณีย์ตำบลชิงไห่ แม้ว่าหยางตงจะส่งจดหมายและเงินให้แม่สามีเดือนละ 50 หยวน ซึ่งเท่ากันกับฉันแล้วก็ตาม”
หัวหน้าหมู่บ้านบอกว่าจะจัดการเื่ราวให้ถ้าแม่สามีกู้ซุนหนี่มาหาเื่ที่บ้านกู้ซุนหนี่อีกครั้ง
“ถ้าหากแม่สามีมาหาเื่ที่บ้านอีกให้มาตามลุงไห่ และบอกผู้นำตะกูลหยางได้เลย”
กู้ซุนหนี่นำชุดสำเร็จที่เธอซื้อมาจากตลาดตำบลชิงไห่ทั้งของเธอและของลูกออกมาพร้้อมผ้าฝ้่ายทั้ง4 พับ เพื่อนำไปให้ป้าจางตัดเย็บชุดให้เธอและลูกของเธอ
กู้ซุนหนี่ปิดประตูบ้านและรั้วบ้านของเธอ
‘ไปแป๊บเดียว ลี่ลี่คงยังไม่ตื่นหรอกนะ’
กู้ซุนหนี่เดินไปถึงบ้านป้าจาง
“ป้าจางคะ ป้าจางอยู่ไหมคะ”
ป้าจางได้ยินเสียงคนเรียกตนอยู่หน้าบ้านจึงเดินออกมาดู
“อ้าวซุนหนี่ มีอะไรให้ป้าช่วยหรือเปล่าแล้วลี่ลี่หล่ะ”
กู้ซุนหนี่ตอบกลับป้าจางไปว่า
“ลี่ลี่นอนกลางวันค่ะฉันเลยเอาผ้ามาขอให้ป้าจางช่วยเย็บชุดให้ฉันและลูกสาวค่ะ”
ป้าจางเปิดรั้วบ้านให้กู้ซุนหนี่เข้าไปนั่งด้านในบ้าน
กู้ซุนหนี่จึงยกผ้าทั้ง 4พับ ให้ป้าจางพร้อมทั้งบอกว่า
“ผ้าพับสีเทา และสีน้ำตาลสำหรับตัดชุดให้ฉันค่ะ”
“ผ้าพับสีชมพู และสีเหลืองสำหรับตัดชุดให้ลี่ลี่ค่ะ”
ป้าจางรับผ้ามาถือไว้และบอกกู้ซุนหนี่ว่า
“ได้ ได้ เดี๋ยวตัดเย็บชุดให้นะป้าคิดค่าตัดเย็บชุดๆละ 15 เหมา”
กู้ซุนหนี่ได้ยินอย่างนั้นแล้วเธอจึงพูดต่อไปว่า
“ชุดของฉันตัดตามขนาดชุดที่ตัดสำเร็จสีน้ำเงินนี้ได้เลยค่ะ”
“ชุดของลี่ลี่ตัดตามขนาดชุดที่ตัดสำเร็จสีฟ้านี้ได้เลยเช่นกันค่ะ”
กู้ซุนหนี่ยื่นชุดตัดสำเร็จให้ป้าจางดูก่อนและเธอคิดในใจว่า
‘ชุดผู้ใหญ่รวมผ้า 50 เหมา และค่าตัดเย็บชุด 15 เหมา ตกชุดละ 65 เหมา แต่ยังถูกกว่าชุดสำเร็จที่เธอซื้อมา 5 เหมา เพราะเธอซื้อมา 70 เหมา’
‘ชุดเด็กรวมผ้า 50 เหมาและค่าตัดเย็บชุดละ 15 เหมา ตัดได้ 2 ชุดตกชุดละ 40 เหมา แต่ยังถูกกว่าชุดสำเร็จที่เธอซื้อมา 10เหมา เพราะเธอซื้อมา 50 เหมา’
ป้าจางบอกว่าจะตัดชุดให้เธอและลูกสาวของเธอ
“อีก 4 วันมารับชุดได้แล้วค่อยจ่ายเงินค่าตัดเย็บชุด 45 เหมา”
กู้ซุนหนี่ตอบตกลงและเล่าเื่ราวที่เธอไปรษณีย์มาแล้วว่าแม่สามีรับจดหมายและเงินที่หยางตงส่งมาให้เธอเดือนละ50 หยวน เท่ากับที่เขาส่งให้แม่สามีเดือนละ 50 หยวน และเธอบอกกล่าวเื่ราวนี้กับหัวหน้าหมู่บ้านไห่แล้วลุงไห่บอกว่าให้คนมาตามลุงไห่และหัวหน้าตระกูลหยางได้เลยทันทีที่แม่สามีของเธอมาหาเื่เธออีกที่บ้าน
ป้าจางรับปากว่าจะดำเนินการตามคำขอร้องของเธอหลังจากนั้นเธอก็เดินกลับบ้านของเธอไป
เดิมกู้ซุนหนี่มีเงินออมอยู่ 1,230หยวน 4 เหมา หักค่าตัดเย็บชุด 4 หยวน 5 เหมา คงเหลือทั้งหมด1,225 หยวน 9 เหมา
3K
