[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก

“ หัวหน้า ยังไม่พบซอมบี้ใกล้ๆเลยครับ ดูท่าคืนนี้จะไม่มีซอมบี้บุกมาหาเรา ”

ชายที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าร้องตะโกนลงมายังชั้นล่างโดยใช้แก้วน้ำ 2 ใบมัดเชือกเพื่อให้เสียงจากชั้นบนส่งมาถึงชั้นล่าง แม้มันจะดูตลกไปบ้างกับการใช้แก้วน้ำแทนโทรศัพท์จนดูราวกับเด็กกำลังเล่นกัน เสียงของพวกเขากลับส่งจากชั้นที่ 20 ลงมายังชั้น 1 ได้โดยไม่รบกวนซอมบี้รอบๆ

เมื่อวินได้รับรายงานเขารู้สึกราวกับยกภูเขาออกจากอก แม้จะได้พักเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงมันกลับเป็นเวลาพักที่น้อยไม่พอจะทำให้พวกเขามีแรงสู้ต่อไปได้ การต่อสู้ตั้งแต่เที่ยงของเมื่อวานลากยาวมาจนวันนี้ทำให้เขาอ่อนเพลียไม่น้อย รายงานเมื่อครู่จึงเป็นเหมือนข่าวดีสำหรับเขา

อย่างไรก็ตาม รายงานต่อไปทำให้วินรู้สึกกังวลไม่น้อย ต่อให้รอบๆจะไม่มีซอมบี้เดินทางมาในคืนนี้ก็ตาม ห่างออกไปไกลไม่ว่าจะเป็นทิศเหนือ ใต้ ทิศตะวันออกหรือว่าจะเป็นทิศตะวันตก มีการต่อสู้เกิดขึ้นราวกับวันนี้มีสงคราม การต่อสู้ที่ส่งเสียงก้องกังวาลไปทั่วเมืองมาจากซอมบี้ตัวใหญ่ที่กำลังยกกลุ่มโจมตีกันและกัน ยังไม่มีใครรู้ถึงสาเหตุที่ทำให้พวกมันต่อสู้เลย พวกเขารู้แค่ว่าซอมบี้ที่ผ่านการวิวัฒนาการหมู่กำลังพยายามฆ่ากันและกันด้วยการใช้ซอมบี้ที่ควบคุมได้

“ พี่โยฮัน พี่เจอเรื่องแปลกๆอะไรอีกหรือเปล่า ”

โยฮันนั่งอยู่บนหลังคารถคันหนึ่ง เขาคอยดูแลรอบๆสถานีอยู่ตลอดเวลา หลังจากฆ่าสังหารซอมบี้ทั้งหมดที่บุกมาเขามีอัตราการวิวัฒนาการอยู่ที่ 78 % แล้วอีกไม่นานเขาจะวิวัฒนาการครั้งที่ 3 เพียงแต่ว่าซอมบี้กลับล่าถอยออกจากสถานี เขาจึงยังไม่ได้ลงมือทำสิ่งใดอีกนอกจากเฝ้ารอบๆเพื่อให้น้องสาวได้มีเวลาพักฟื้น นอกจากนั้นแล้วเขายังนั่งดูอาการตนเองหลังจากกินซอมบี้มนุษย์ระดับ 4 เข้าไป เดิมทีเขาคิดว่าตนเองอาจจะได้พลังของพวกมันกลับกลายเป็นว่าร่างกายของเขาไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด

หลังจากได้ยินคำถามจากวิน โยฮันจึงส่ายหน้าปฎิเสธ เขาไม่ได้ยินเสียงเท้าของซอมบี้ในระแวกนี้เลย วินจึงพยักหน้าขอบคุณแล้วเดินเข้าไปในตึกปล่อยให้โยฮันเฝ้าเวรต่อไป คืนนี้พวกเขาคงไม่ได้ทำอะไรนอกจากจับตามองดูการเคลื่อนไหวรอบๆ 

“ ศาสตราจารย์ พวกคุณพอจะรู้เกี่ยวกับพฤติกรรมของซอมบี้ที่เคลื่อนไหวพร้อมๆกันในวันนี้ไหม พวกมันคิดจะทำอะไรถึงได้บุกโจมตีกันและกัน ”

วินเดินขึ้นมาบนดาดฟ้า ด้านบนมีหลายคนถือกล้องส่องทางไกลพยายามสำรวจซอมบี้รอบๆ อย่างไรก็ตามกลับมีชายสูงวัยอยู่ 2 คนที่ถูกมองว่าสำคัญกำลังสอดส่องมองดูการเคลื่อนไหวของซอมบี้ โดยหนึ่งในคนที่ถูกเรียกว่าศาสตราจารย์คือคนที่เดินทางมากับตำรวจทั้ง 8 นาย

คำถามของวินกลับไม่ได้รับคำตอบใด ศาสตราจารย์ทั้ง 2 ทำเพียงขมวดคิ้วแล้วใช้มือลูบคางตนเอง บางครั้งจะเปลี่ยนมาเป็นขยี้ผมราวกับกำลังคิดบางอย่าง ในมือข้างที่ไม่ได้ถือกล้องส่องทางไกลมีสมุดเล่มเล็กๆเปิดอ้าเอาไว้เพื่อจดบางอย่างลงไป จนกระทั่งผ่านมา 10 นาทีศาสตราจารย์ทั้ง 2 จึงหันมองหน้ากันแล้วสรุปสิ่งที่ได้จากการมอง

“ ศาสตราจารย์ สรุปแล้วพวกคุณรู้อะไรเกี่ยวกับซอมบี้หรือเปล่า ”

“ เด็กน้อย ไม่สิ หัวหน้าวิน ” ศาสตราจารย์สวมแว่นตาเลนส์หายไปหนึ่งข้างพูดด้วยใบหน้ากังวล

“ จากที่เรามองดูการเคลื่อนไหวของพวกมัน ดูเหมือนว่าซอมบี้จะมีความต้องการ 2 อย่างหลังจากวิวัฒนาการหมู่ ”

“ มันต้องการอะไรอย่างนั้นเหรอครับ ” วินถามด้วยใบหน้าอยากรู้อยากเห็น

“ มันต้องการอาหาร นี่คือสิ่งแรกที่ทำให้พวกมันเคลื่อนไหว การปะทะกันของซอมบี้แต่ละกลุ่มจะต้องเกิดเพราะมีอาหารเป็นหนึ่งในปัจจัยหลักที่ทำให้มันทำเช่นนี้แน่นอน ”

 วินเข้าใจการอธิบายของศาสตราจารย์ ตราบใดที่มนุษย์ต้องการอาหาร ซอมบี้ก็ต้องการมันเช่นเดียวกัน เมื่ออาหารของมนุษย์ที่อยู่ภายในซุปเปอร์มาร์เก็ตหรือภายในบ้านเรือนหมดลง ซอมบี้จะต้องออกหาอาหารเพิ่ม หนึ่งในสิ่งที่เป็นอาหารของพวกมันได้คือพวกเดียวกัน

“ ความต้องการที่ 2 ของพวกมันคือการประกาศอาณาเขต  สัตว์ทุกตัวมักจะสร้างอาณาเขตของพวกมันขึ้นมา เช่นสุนัขที่พยายามฉี่รอบๆบริเวณบ้านเพื่อสร้างพื้นที่ การเคลื่อนไหวของซอมบี้ในครั้งนี้มีความเป็นไปได้สูงที่ซอมบี้จะกำลังสร้างอาณาเขตของพวกมันเช่นเดียวกัน ”

“ งั้นก็หมายความว่าสถานีของเราจะต้องเป็นหนึ่งในสถานที่ที่ซอมบี้บุกมาโจมตีอีกครั้ง ”

“ เป็นไปได้สูงมาก ที่ไหนไม่มีคนควบคุม ที่นั่นจะถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นอาณาเขตซอมบี้ที่มาถึงก่อน แต่หากมันมีเจ้าของจะเกิดการต่อสู้ขึ้น  ตอนนี้เราที่เป็นเจ้าของสถานีจึงต้องสู้กับซอมบี้รอบๆ”

บนใบหน้าของวินปรากฎความรู้สึกเครียดไม่น้อย ซอมบี้ระดับ 3 ยังคงเป็นระดับที่ยากในการฆ่าจำเป็นต้องใช้ผู้ที่เป็นระดับ 3 ราว 10 คนเพื่อสังหารมันสักตัว การวิวัฒนาการหมู่เมื่อไม่นานมานี้ทำให้มีระดับ 4 โผล่ออกมา ต่อให้พวกเขาจะเป็นระดับ 3 กลับไม่มีค่าในสายตาของพวกมัน 

“ คงต้องขอให้เขาช่วย ส่วนฉันคงต้องถอนตัวจากแนวหน้า ”

วินเท้าคางครุ่นคิด เขาเป็นเด็ก ม.6 ต่อให้เขาจะเล่นเกมมามากมายจนสามารถปรับตัวให้เข้ากับวันที่ซอมบี้ปรากฎขึ้นมาได้ สุดท้ายเขาก็ไม่สามารถแสดงความสามารถที่น่าทึ่งออกมาได้เหมือนคนที่มีทักษะการต่อสู้ ยกตัวอย่างให้ชัดเจนด้วยการนำเขาไปเปรียบเทียบกับตำรวจทั้ง 8  นายที่เดินทางมากับโยฮัน อีกฝ่ายวิวัฒนาการไล่ตามหลังเขามาติดๆ แต่เมื่อระดับเท่ากัน ตำรวจทั้ง 8 นายกลับสามารถแสดงความแข็งแกร่งได้น่าทึ่งกว่า ดังนั้นเขาจึงคิดว่าตนเองควรจะถอนตัวออกมาจากแนวหน้าแล้วนั่งในตำแหน่งผู้ควบคุมแทน ด้วยการใช้มันสมองจากการเล่นเกมวางแผนบริหารทรัพยากรทั้งหมดให้เกิดประโยชน์สูงที่สุด

“ ถ้าพวกมันต้องการอาหารและสร้างอาณาเขต เราจะเป็นทั้งอาหารและถูกทำลายเพื่อเปลี่ยนอาณาเขตให้เป็นของพวกมัน  ถ้างั้นฉันก็ต้องเร็วกว่านี้สินะ ”

วินหลับตาครุ่นคิดถึงแผนทั้งหมด เขาไม่รู้ว่าซอมบี้จะวิวัฒนาการไปถึงจุดไหน เพียงแต่ว่าตอนนี้เขามีโยฮันที่วิวัฒนาการด้วยความเร็วที่น่าทึ่งแข่งกับซอมบี้มากมายเหล่านั้นได้ เพื่อให้ทุกคนรอดชีวิต เขาจะต้องบริหารพลังของโยฮันให้ดี หลังจากที่คิดบางอย่างได้แล้ว วินจึงเดินกลับลงไปหาโยฮันที่กำลังนั่งมองรอบข้างเช่นเดิม 

“ พี่โยฮัน ผมขอพูดอะไรกับพี่หน่อย ผมจะพูดตรงๆไม่อ้อมค้อมเลยนะพี่ หากพี่อยากรอดและอยากให้เรารอดไปพร้อมๆกัน พี่จะต้องทำตามที่ผมสั่ง ”

“  ทำไมต้องเป็นฉัน แล้วนายรู้อะไรมาบ้าง ”

วินเล่าสิ่งที่ศาสตราจารย์คาดการณ์ออกมาทั้งหมด การปิดบังอาจจะทำให้เขาไม่สามารถใช้งานโยฮันได้ จนกระทั่งไม่เหลือสิ่งใดให้พูดแล้วเขาจึงเข้าเรื่องที่ต้องการให้โยฮันช่วยเช่นเดิม

“ อย่างที่พี่เห็นเลย มนุษย์เราต่อให้วิวัฒนาการก็ไม่สามารถสู้ซอมบี้ได้เพราะเราต้องพึ่งอาวุธถึงจะจัดการกับมันได้ ตอนนี้เรายังสร้างอาวุธทรงพลังตามที่ผมต้องการไม่ได้ แต่ว่าพี่นั้นต่างออกไป พี่สามารถฆ่าพวกมันได้ด้วยความพิเศษของพี่ ในตอนนี้มนุษย์ยังไม่สามารถสร้างอาวุธที่มีประสิทธิภาพมากพอจะฆ่าซอมบี้ได้ ผมจึงอยากให้พี่เป็นแนวหน้าให้เรา  ”

“ นายมีแผนยังไง ”

“ ตอนนี้ผมมีสิ่งที่อยากจะทำอยู่ 2 อย่าง สิ่งแรกคือสร้างพื้นที่ปลอดภัยขึ้น มันจะต้องไม่มีการต่อสู้สัก 3 - 4 วัน ” 

“ เราจะได้อะไรจากการสร้างพื้นที่ปลอดภัย ”

“ ได้พื้นที่ปลอดซอมบี้ การสร้างพื้นที่ปลอดซอมบี้ขึ้นมาก็เพราะผมต้องการทำสิ่งที่ 2 นั่นคือให้พี่เดินทางออกจากเมืองนี้เพื่อไปขอความช่วยเหลือ ตอนนี้ก็ผ่านมาแล้ว 9 วัน 9 คืนที่ซอมบี้ปรากฎตัว เรายังไม่ได้รับสัญญาณสื่อสารจากกองทัพหรือรัฐบาลเลย ผมจึงกลัวว่าเชื้อซอมบี้จะทำลายระบบสื่อสารของเมืองจึงอยากให้พี่ลองออกไปนอกเมืองดู หากติดต่อกับรัฐบาลหรือกองทัพได้ผมจะวางแผนขั้นต่อไปเพื่อเน้นไปที่การเอาชีวิตรอดรอการช่วยเหลือ ”

“ แล้วถ้าเกิดว่ายังติดต่อไม่ได้ล่ะ ”

“ ผมก็จะเริ่มอีกแผน เราจะไม่ป้องกันแต่จะเน้นต่อสู้กับซอมบี้แทน มันแข็งแกร่งเราก็จะแข็งแกร่ง นอกจากเราแล้วผมจะรวบรวมกลุ่มอื่นๆเข้ามาไว้ด้วยกันเพื่อให้เรามีกองกำลังที่สามารถรับมือกับมันได้ตลอดเวลา ”

โยฮันลูบคางตนเองตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขามองทุกอย่างด้วยมุมมองของบุคคลธรรมดา เมื่อทุกครั้งที่เกิดอุทกภัยขึ้น ผู้คนจะต้องรอความช่วยเหลือจากรัฐบาลหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง โดยในระหว่างรอความช่วยเหลือทุกคนจะต้องช่วยเหลือตนเองไปก่อน

ตลอดเวลาเขาจึงมุ่งเน้นไปที่การช่วยเหลือตัวเองเพื่อรอการช่วยเหลือจากรัฐบาลและหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ไม่ได้มองมุมอื่นเลยยกตัวอย่างเช่น หากรัฐบาลเข้าช่วยเหลือไม่ได้เขาจะต้องทำอย่างไร หรือถ้าหากรัฐบาลเข้ามาช่วยเหลือไม่ได้ เขาจะต้องทำอย่างไรเพื่อติดต่อรัฐบาล  จากคำพูดของวินแทนที่เขาจะรออยู่ภายในเมืองทำให้เขาเริ่มฉุกคิดขึ้นได้ว่าทำไม เขาถึงไม่เดินทางตามหาความช่วยเหลือแทนที่จะนั่งรออย่างนี้

ขณะที่โยฮันกำลังลูบคาง วินไม่ได้ขัดขวางการคิดของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย แผนการณ์ของเขาต่อจากนี้ขึ้นอยู่กับโยฮัน เขาเป็นคนเดียวที่ฆ่าซอมบี้ระดับ 4 ได้ หนำซ้ำยังเป็นการฆ่าที่ง่ายดาย ในจังหวะที่รอให้โยฮันไตร่ตรองหลายสิ่งหลายอย่าง เขาก็ได้รับรายงานจากช่างที่วิ่งมาจากใต้ดาวเทียมบานใหญ่หลังตึก

“ หัวหน้า เราซ่อมเครื่องปล่อยคลื่นสัญญาณรบกวนได้แล้ว จะให้เปิดใช้งานเลยไหม ”

“ เปิดเลย เราต้องไล่ซอมบี้สัตว์ให้ออกไปไกลกว่านี้ ”

รัศมีการปล่อยคลื่นสัญญาณรบกวนคือ 3 กิโลเมตร หากเครื่องปล่อยสัญญาณทำงานได้อีกครั้ง ซอมบี้สัตว์จะแตกกระเจิงหนีออกจากรอบๆสถานีเหลือไว้เพียงซอมบี้มนุษย์เพียงเท่านั้น

“ นายบอกว่ามี 2 อย่างอยากให้ฉันทำใช่ไหม สิ่งแรกคือกำจัดซอมบี้ สิ่งที่สองออกจากเมืองไปขอความช่วยเหลือ ”

วินยิ้มอย่างมีความหวังหลังจากได้ยินเสียงพูดจากโยฮันที่คิดบางอย่างได้แล้ว

“ ใช่แล้วพี่ ความสามารถในการต่อสู้ของผมมีน้อยมาก ต่อให้ผมจะมีความพิเศษก็ตาม มันยังไม่พอจะเอาชนะซอมบี้ระดับ 3 ที่เป็นระดับเดียวกันกับผมได้ ผมเลยอยากให้พี่เป็นคนสังหาร ส่วนผมจะวางแผนเพื่อให้เรารอด ”

“ ได้ แต่นายต้องรับปากว่าจะไม่ให้น้องสาวของฉันออกมาเสี่ยงอีก ถ้าสงครามเกิดขึ้นเธอจะอยู่ในโซนปลอดภัยคอยช่วยเหลือผู้คนภายในตึกเท่านั้น ”

“ ได้พี่ผมรับปาก ครั้งก่อนที่ผมต้องให้เธอช่วยเพราะระดับ 3 มีน้อยมาก แต่หลังจากนี้น้องสาวของพี่คงไม่ต้องเข้าร่วมเพราะทุกคนในหน่วยล่าเป็นระดับ 3 แล้ว ”

วินยื่นมือเพื่อขอจับมือกับอีกฝ่ายยืนยันความร่วมมือกันในครั้งนี้ อย่างไรก็ตามโยฮันกลับต้องพักผ่อนก่อน คืนนี้พวกเขาคงจะพักเพื่อฟื้นฟูพลัง แม้วินอยากจะให้โยฮันออกล่าก็ตาม พวกเขายังไม่รู้เกี่ยวกับซอมบี้ที่ปะทะกัน ดังนั้นจึงต้องจับตามองดูการต่อสู้จากบนตึกก่อนจนกว่าจะเห็นจุดจบของพวกมัน นอกจากนั้นแล้วการรอในคืนนี้ยังเป็นโอกาสดีที่โยฮันจะได้ฆ่าซอมบี้หลังจากที่พวกมันสู้จนบาดเจ็บ.