" อืม...โชคดีจัง...ฟ้าผ่าซะได้~~ "
" ก...เกิดอะไรขึ้น "
" ม...ไม่รู้สิ อยู่ดี ๆ ฟ้าก็ผ่าลงมา "
" ไอหนูนั่นโชคดีเกินไปรึเปล่า "
" นั่นสิ "
เสียงพูดคุยดังไปทั่วหลายคนทึ่งกับความโชคดีของชิงหลง หากฟ้าไม่ผ่าลงมาใส่ชายร่างยักษ์ล่ะก็ชายหนุ่มคงจะพ่ายแพ้ไปแล้ว มีหลายคนที่คิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องบังเอิญและชิงหลงโลคดีจริง ๆ แต่มีอยู่คนหนึ่งที่ไม่คิดเช่นนั้น ราชาเซี่ยวจ้องมองไปที่ชิงหลงที่กำลังยืนยิ้มแห้ง ๆ อยู่บนเวทีด้วยความจริงจัง
" ในเมื่อเป็นอย่างนี้ ข้าขอเหยื่อไปแล้วกันนะ ! "
ชายร่างผอมอีกคนที่เริ่มได้สติมาจากเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อสักครู่ เขาระเบิดพลังปราณปฐพี ขั้นสี่ ที่แข็งแกร่งออกมาห่อหุ้มร่างกายของเขา ชายร่างผอมพุ่งเข้าใส่ชิงหลงที่ยืนยิ้มอยู่บนเวทีอย่างรุนแรงจนพื้นบนเวทีประลองปรากฏรอยร้าวออกมา
ชายร่างผอมกำชับขวานในมือแน่ขวานที่ถูกห่อหุ้มไปด้วยปราณปฐพีที่แข็งแกร่งนั้นมหาศาลเป็นอย่างยิ่ง มันราวกับว่าสามารถผ่าภูเขาย่อม ๆ ให้แยกเป็น สอง ส่วน ได้เลยทีเดียว แม้ทุกคนจะรู้สึกใจหายกับชิงหลงที่กำลังจะถูกจัดการอีกเป็นครั้งที่ สอง
แต่ว่าชายหนุ่มก็ยังไม่ขยับเลยสักเล็กน้อยแม้ขวานที่น่าหวาดกลัวและรุนแรงนั้นกำลังพุ่งตรงมาที่หน้าอกของตนพร้อมกับระเบิดครื่นพลังมหาศาลจนกลายเป็นสายลมกระโชกที่หน้าหวาดหวั่นจนทั่วทั้งเวทีสั่นสะเทือนเขย่าหัวใจเหล่าผู้ชมทั้งหลายจนแทบจะหยุดเต้นเลยทีเดียว
เพียงแต่ชิงหลงนั้นเป็นใครเขาไม่ใช่คนธรรมดาเฉกเช่นคนอื่นร่างกายของเขาที่มีความแข็งแกร่งเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งถูกเคี่ยวกรำโดยอาจารย์สุดโหดยิ่งทำให้ร่างของชายหนุ่มแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าที่ไม่อาจตัดขาดได้
" เคร้ง !!! "
และเมื่อขวานกระทบเข้ากับหน้าอกของชายหนุ่มก็ทำให้เหล่าผู้ชมตาค้างไปตาม ๆ กัน ขวานเล่มนั้นแตกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันทีเมื่อกระทบกับร่างของชายหนุ่ม ท่าทางของเขาไม่ได้เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย ใบหน้ายกยิ้มน้อย ๆ ผ่อนคลายจนถึงที่สุด
ทั่วทั้งลานประลองเงียบสนิทอีกครั้ง โง่งมราวกับรูปปั้นหินที่มีชีวิต ใบหน้าแสดงความ ประหลาดใจออกมา แม้นั่นจะเป็นเพียงอาวุธธรรมดาไม่ใช่ศาสตราวุธอันทรงพลัง แต่มันถูกห่อหุ้มไปด้วยปราณปฐพีอันแข็งแกร่งที่สามารถผ่าหินยักษ์แยกได้เป็น 2 ซีกแต่ชายหนุ่มตรงหน้ากับไม่เป็นอะไรใบหน้าของเขายิ้มเยาะเสียด้วยซ้ำ
ซูหมิง ซูหยางจง และหลี่จิง ขมวดคิ้วแน่น พวกเขาจ้องมองไปที่ชิงหลงด้วยสีหน้ายากจะเชื่อเล็กน้อย แม้จะเป็นพวกเขาหากโดนการโจมตีนั่นไปจัง ๆ โดยไม่ได้ป้องกันได ๆ อย่างน้อย ๆ ก็ต้องเกิดบาดแผลแม้จะเล็กน้อยแต่ก็ยังมีบาดแผล แต่ชายคนนี้กับยืนนิ่ง ๆ ไม่ได้ใช้ปราณป้องกัน เพียงยืนนิ่ง ๆ และไม่ได้สนใจจะป้องกันมันเลยเสียด้วยซ้ำ
" ไอหมอนี่... "
ซูหมิงจ้องมองไปที่ชิงหลงด้วยใบหน้าจริงจังกล่าวออกมาเบา ๆ
" ถ้าเป็นกระบี่ของข้าคงเจาะหัวใจมันไปแล้ว "
ซูหยางจงหันหน้าหนีไม่สนใจชิงหลงอีกในหัวของเขาคิดว่าคงเป็นเพราะอาวุธชั้นต่ำพวกนั้นจึงได้ไม่เกิดบาดแผลอะไรกับชายหนุ่มแต่หากเป็นศาสตราวุธ ระดับสูงของเขาล่ะ หลี่จิงจ้องมองชายหนุ่มพร้อมกับรอยยิ้มเล็ก ๆ สายตาของนางนั้นยากที่จะคาดเดาความคิดได้ นางพูดกับตัวเองพร้อมรอยยิ้ม
" อย่างที่คิดจริง ๆ ชายคนนี้...แข็งแกร่ง "
....
หมับ !
" อั่ก ! "
ชายร่างผอมที่กำลังยืนตกใจอย่างโง่งมที่การโจมตีของตนเองผิดพลาดไปได้สติขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยฝีมือของชิงหลง ชายหนุ่มคว้าไปที่คอของชายร่างผอมก่อนจะยกขึ้น สีหน้าของเขาที่เคยยิ้มกลับกลายเป็นเรียบเฉยจ้องมองเข้าไปในดวงตาของชายร่างผอม สีหน้าชายร่างผอมเริ่มเขียวคล้ำเพราะการขาดอากาศหายใจ มันเริ่มหวาดกลัวดวงตาที่นิ่งเฉยของชิงหลงอย่างสุดหัวใจ
" คิดจะจัดการข้างั้นรึ ? แกชักจะอวดดีเกินไปแล้ว "
ชิงหลงกำหมัดแน่นก่อนจะปล่อยหมัดธรรมดา ๆ ของเขาไปที่หน้าอกของชายร่างผอม ทุกคนไม่สามารถสัมผัสได้เลยถึงพลังปราณในหมัดนั้นทุกคนต่างก็เข้าใจว่านั่นเป็นเพียงหมัดธรรมดาไม่ได้ใส่พลังลงไปเลยสักนิดเดียว
ตู้ม !!!!
แต่เมื่อกำปั้นธรรมดานั้นกระทบเข้ากับหน้าหน้าอกของชายร่างผอม บังเกิดเสียงดังสนั่นดุจสายฟ้าสวรรค์ฟาดลงมายังโลกมนุษย์ เงาร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากเวทีประลองราวกับลูกปืนใหญ่ ชนเข้ากับกำแพงลานประลองที่อยู่ไม่ไกล จากนั้นเสียงระเบิด " ตูม " ก็ดังขึ้นอีกครั้ง
แกร๊ก~~
กำแพงปรากฏรอยร้าวขนาดใหญ่เศษหินเล็ก ๆ แตกออกเสียงแตกหักของหินอ่อนดังลั่นไปทั่ว ฝุ่นละอองจำนวนมากเกิดขึ้นบดบังสายตาผู้คน เมื่อผ่านไปสักพักฝุ่นเริ่มจางลง ทั่วทั้งลานประลองเงียบกริบราวกับไม่มีคนอยู่ยังไงอย่างงั้น ปรากฏร่างไร้สติของชายร่างผอมติดอยู่บนกำแพงเสื้อผ้าถูกแรงกระแทกจนฉีกขาดเลือดเนื้อปรากฏขึ้นเป็นรอยยาวตั้งแต่แขนทั้งสองไปจนถึงกลางอกกระดูกโผล่ออกมาจากบาดแผลเล็กน้อย สภาพของเขาในตอนนี้เรียกได้ว่าเป็นตายเท่ากัน
" คิดจะสับข้างั้นเรอะ...หวังว่าเจ้าคงจะยอมรับผลที่จะตามมา เอาล่ะทีนี้ "
เสียงของชิงหลงเรียกสติทุกคนคืนมาอีกครั้งชายหนุ่มมองไปที่ร่างไร้สติที่คนกำลังแบกลงมาจากกำแพงเพื่อไปรักษาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เขาหันกลับมาหาผู้เข้าแข่งขันในกลุ่มที่เหลืออยู่แปด คนพร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ แม้ใบหน้าจะหล่อเหลาแต่สิ่งที่ทุกคนคิดตอนนี้คือรอยยิ้มของปีศาจชัด ๆ
" มีสอง ทางเลือกให้พวกเจ้า คือนอนเป็นผักอยู่บนเตียงสัก สอง เดือน หรือ จะรีบ ๆ ยอมแพ้และไสหัวไปให้พ้นหน้าข้า "
โปรดติดตามตอนต่อไป
![อสูรทลายสวรรค์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1637318281_60815496.webp)
6.29M
![พิชิตฝันเหยี่ยวั่งออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1731468932_96882450.webp)
![มังกรพิชิตฟ้าออนไลน์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1727670317_62269292.webp)
