ก้าวเดินมาตรงหน้าอันอันยกมือขึ้นโอบที่แก้มบาง อมยิ้มก่อนจะจุมพิตที่ริมฝีปากเบาสุดเบา
"ฝะฝะฝ่าา"
"จะต้องอุ่นเครื่องก่อนจริงไหม”
“อันอัน อันอันใจเต้นเหมือนกำลังจะลมจับ”พูดความจริงเสียสิ้นอินจิ๋นยิ้มถอนหายใจ รู้ได้ในทันทีว่าอันอันยังไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อนจึงมีอาการเช่นนี้
“ดีแล้ว แบบนี้ข้าชอบเอ๊ยไม่ใช่ แบบนี้นั่นแหละที่เ้าจะต้องบอกเหล่านางในว่าจะต้อง ระงับใจไม่ตื่นเต้นจนเกินไป”
“ตะตะแต่”เพิ่งจะสิบแปดอีกทั้งยังไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อนอิน
“ไม่มีแต่เ้าเป็นางหน้าพระพักตร์จำต้องทุ่มเทในการทำให้ข้าพึงใจหากเ้าสามารถบอกกล่าวสั่งสอนพวกนางในให้ทำได้อย่างที่ข้า้า ยอมถือว่าเป็เื่ดี”
ย่างสามขุมเข้าหา ช้อนร่างเล็กไว้ในอ้อมแขนพาเดินยังแท่นบรรทม สบตาอันอันที่ไม่อาจเก็บซ่อนความตื่นเต้นไว้ได้เสียงหัวใจเต้นระรัว อินจิ๋นวางร่างเล็กลงบนแท่นบรรทมหอมกรุ่น อันอันนั่งลงชันเข่ากอดผ้าห่มแน่น
“กลัวหรือ”อยู่ๆ น้ำตาก็ไหลปริ่มขอบตา แต่ทว่าส่ายหน้าไปมาปฏิเสธ
“ไม่กลัว แล้วทำไมถึง ถึงได้มีน้ำตา”
“อันอัน อันอันฮือออออๆๆ ก็อันอันไม่เคยเข้าใกล้ บุรุษใดเกินหนึ่งผิง (3.3เมตร) จะให้ทำใจไม่ตื่นกลัวได้อย่างไร”อินจิ๋นลุกขึ้นยืน ดึงมืออันอันให้ลุกจากแท่นนอน ก่อนจะสวมกอดไว้แน่นอยากจะจูบซับน้ำตาทว่ากลัวว่าอันๆ จะยิ่งร้องไห้เสียใหญ่โต เขาเลยเถิดไปหน่อยอันอันน่าทะนุถนอมเพียงนี้เขายังกล้าล่อหลอกนาง เพราะความ้าของตัวเอง กดศีรษะให้แนบอก
“อืม ข้าไม่แกล้งเ้าแล้วไม่ต้องทำอะไรแล้วเพียงแค่เ้าเป็นางหน้าพระพักตร์แบบนี้ก็พอ”
“แล้วฝ่าาจะพอใจหรือมิต้องปลดอันอันหรือในเมื่ออันอันไม่อาจทำตามบัญชาฝ่าา”
“ข้าสัญญาว่าไม่ปลดเ้าด้วยเหตุนี้เอาแบบนี้ แค่เ้าส่งนางในในแบบที่ข้านิยมเข้ามาถวายตัวในแต่ละวันส่วนความชอบของข้าเ้าก็ค่อยๆ เรียนรู้มัน”อันอันยิ้มสดใส อินจิ๋นถอนหายใจกับรอยยิ้มที่ทำให้เขาจิตใจอ่อนโยนในทุกครั้งสุดท้ายจะเป็อย่างไรในเมื่อเขายอมใจอ่อนให้กับอันอันั้แ่แรก และเขาจะต้องยอมให้นางตลอดไป
“องค์หญิงฝ่าาทรงปลด นางหน้าพระพักตร์จิ้งอันอันออกจากตำแหน่งแล้ว”ชิงซีผุดลุกขึ้นจากแท่นนั่งเมื่อนางกำนัลที่ติดตามรีบคาบข่าวมาบอก
“แล้ว ไม่น่าเชื่อนางทำสิ่งใดพลาดไป”
ข้าถามขันทีเสี่ยวจื้อเล่าให้ฟังว่าฝ่าาทรงกริ้วที่นางในคนใหม่บุตรีท่านขุนพลสวมใส่อาภรณ์ด้วยสีที่ฝ่าาเกลียดชังอีกทั้งยังมีกลิ่น้ำอบที่ชวนคลื่นเหียน”
“ข้าจะสงสารนางหรือว่าควรจะสมน้ำหน้านางดี”
นางกำนัลอีกคนวิ่งเข้ามาด้านใน
“องค์หญิง ฝ่าา ..บัญชาให้มีการแต่งตั้งฮองเฮา”คราวนี้นางกำนัลก้มหน้ามองพื้น
“แต่งตั้งฮองเฮา ฝ่าาแต่งตั้งข้าเป็ฮองเฮาอย่างนั้นหรือ”ยิ้มกว้างดีใจ
“ท่านพ่อมีเื่ใดเร่งด่วนจึงมาถึงนี่”ฟางหลันเดินออกมาย่อกายตรงหน้าขุนพลจงเจี้ยนที่สาวเท้าเร็วรี่ยังที่พำนักของฟางหลัน
“ฝ่าามีบัญชาแต่งตั้งฮองเฮา”ฟางหลันหน้าเปลี่ยนสี
“ทำไมเร็วแบบนี้เมื่อคืนนางคง ปรนเปรอฝ่าาจนหนำใจวางแผนการให้ฝ่าาไม่พอใจข้าอาศัยโอกาสนั้นเข้าไปแทนที่ข้าทั้งยั่วยวนและฉอเลาะฝ่าาจนฝ่าายกตำแหน่งฮองเฮาให้นาง”
“เ้าให้ร้ายนางไม่เหมาะนักหากนางจะยั่วยวนฝ่าาทำไมถึงเพิ่งจะมาทำเอาตอนนี้ไม่ทำเสียั้แ่เข้ามาเป็นางหน้าพระพักตร์เมื่อสองปีที่แล้ว”
“อย่างไรเสียข้าก็คิดว่านางหน้าพระพักตร์คนนี้ไม่ธรรมดานางจะต้องใฝ่สูงอยากนั่งตำแหน่งฮองเฮาเสียเอง ข้าฟางหลันจะขัดขวางจนถึงที่สุด”จงเจี้ยนถอนหายใจยาว
1K
