ติ๊ง!!!
ถ้าผู้ใช้ไม่พอใจก็ไม่ต้องซื้อค่ะ อลิซ ไม่ได้บังคับ
“…….” ( T^T )
โฮ่ง! โฮ่ง! แฮร่ๆๆ
!!
หืม!
“ จริงสิ…เ้ายังคงหิวอยู่นี่นะ ” หานซิ่นเลิกสนใจเื่ระบบ ก่อนที่จะหันมาสนใจ เ้าขาว เขาเกือบที่จะลืมไปแล้วว่า ยังมีเ้าหมาตัวนี้ ที่กำลังรอเขาอยู่
ตึก ตึก ตึก
หานซิ่นเดินเข้าไปในครัว และออกมาพร้อมกับอาหารง่ายๆ ซึ่งนั่นก็มาจากอาหารที่เหลืออยู่ไม่มากแล้ว
งั่มๆๆๆๆๆ
‘ ข้าวสารในถังเหลืออยู่ไม่มากแล้ว มันไม่เพียงพอให้พวกเรากินกัน จนผักเติบโตเป็แน่…..ข้าควรจะทำอย่างไรดี ’ หานซิ่นนั่งมอง เ้าขาว ที่กำลังกินข้าวอย่างมูมมามและเอร็ดอร่อย เขาปวดหัวไม่น้อยกับเื่ที่กำลังจะตามมา
ถ้าข้าวสารในถังหมด เ้าตัวก็ไม่รู้ว่าจะไปหามาจากไหน แล้วท่านปู่จะฟื้นตัวเมื่อไหร่ก็ไม่รู้
จะไปยืมผู้คนในหมู่บ้านงั้นเหรอ?
เป็ไปไม่ได้… พวกเขาลำบากกว่าพวกเราด้วยซ้ำ แล้วข้าจะมีหน้าไปขอยืมข้าวสารพวกเขา เพื่อมาประทังชีวิตได้อย่างไร
ถึงแม้ว่าตนเองจะแข็งแรงขึ้น แต่รากเหง้าก็ยังคงอยู่แค่เพียงระดับที่ต่ำต้อยเท่านั้น (ต่ำกว่าระดับ 0) ถ้าออกไปหางานรับจ้าง ใครเขาจะสนใจกันเลือกข้ากัน
(T o T )
เห้อ~~
.
.
.
" ท่านชูช่าย! ท่านชูช่าย! "
!!!
‘ หือ! ใครน่ะ…’ หานซิ่นได้ยินเสียงแว่วดังมาแต่ไกล
ตึก ตึก ตึก
ชายร่างท้วมเดินผ่านเข้ามาใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ เขาดูเด็กเกินไปหน่อย ถ้าจะตัดสินไปว่าเขากับท่านปู่เป็มิตรสหายกัน ถึงแม้ว่าผู้ชายวัยกลางคนผู้นี้แต่งตัวธรรมดาไม่โดดเด่น แต่หานซิ่นกับรู้สึกได้ถึงความไม่ธรรมดาจากบุคคลผู้นี้
“ ท่านมาหา ท่านปู่ หรืิอขอรับ ” หานซิ่นวิ่งเข้ามากล่าวถาม อย่างไรเสียท่านปู่ของเขาก็กำลังพักผ่อนอยู่ ถ้าจะปล่อยให้ชายผู้นี้แหกปากอยู่เรื่อยๆ มันก็คงจะดูไม่งามนัก
!
“โอ้ว! ใช่แล้ว ข้ามาหาท่านป-… ! ? …สหายน้อย ท่านชูช่าย เป็ปู่ของเ้าอย่างนั้นเหรอ” ชายร่างท้วมผู้นี้ใไม่น้อยที่ได้พบหานซิ่น เขาเพ่งมองดูหานซิ่นั้แ่หัวจรดเท้า ก่อนที่จะถามออกมา
"ท่านเข้าใจถูกแล้วขอรับ ท่านชูช่ายที่ท่านกล่าวเรียก เขาคือท่านปู่ของข้าจริงๆ" หานซิ่นกล่าวอธิบายอย่างสุภาพ
!!! ???
“นี่มัน…ม-ไม่ใช่ว่าเ้าถูกฟ้าผ่า สภาพสาหัส เป็ตายไม่อาจรู้ มิใช่เหรอ? ” ชายร่างท้วมทึ่งไม่น้อย เขาไม่อยากจะเชื่อว่าคุยกับคนที่กำลังจะตายจริงๆ
"ถูกฟ้าผ่านั้นไม่เกินจริง แต่ที่ว่าอาการสาหัสนั้นออกจะเกินไปหน่อย…ข้าน้อยก็เพียงแค่มีาแเล็กๆ ติดตัวมาก็เท่านั้น.." หานซิ่นกล่าวออกมาอย่างเก้อเขิล
ถ้าสาหัสซะขนาดนั้นจริงๆ มันจะเป็ไปได้หรือ ที่เขาจะมายืนอยู่ตรงนี้ได้ ป่านนี้ไม่ใช่ว่า เขาจะต้องไปนอนซมอยู่บนเตียงหยอดน้ำข้าวต้มแล้วกระมัง จริงไหม?
"อ่อ…ข-เข้าใจแล้ว…" ชายร่างท้วมพยักหน้าพร้อมกับเริ่มจะเข้าใจ
“ข้าน้อยชื่อว่า หานซิ่น เป็หลานของท่านปู่ขอรับ....ไม่ทราบว่าท่าน…เอ่อ..”
“โอ้…ขออภัยสหายน้อย…ข้าเผลอคิดฟุ้งซ้านเกินไปเสียได้…อ-แฮ่ม! ข้าชื่อ เฉินเหยน ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านเล็กๆแห่งนี้มิใช่ใคร แต่เป็ข้าเอง เ้าจะเรียกข้าว่า ผู้ใหญ่เฉิน ก็ได้ เพราะใครๆเขาก็ล้วนเรียกข้ากันเช่นนั้น” ผู้ใหญ่เฉินกล่าวแนะนำตัวเอง
" อ่อ ที่แท้ก็เป็ผู้ใหญ่บ้านเฉิน ท่านปู่ข้าพูดถึงท่านให้ฟังอยู่บ่อยๆ " หานซิ่นกล่าวออกมาอย่างนอบน้อม ถึงแม้ว่าตามจริงเขาพึ่งได้เจอก็ตาม
ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!
“ พูดถึงแต่เื่แย่ๆสิไม่ว่า หลานของ ท่านชูช่าย ปากหวานเสียขนาดนี้ สงสัยจะมีแต่คนที่รักมากมายเลยกระมัง ” ผู้ใหญ่เฉินพูดออกมาอย่างแอบเขิล นานๆทีจะมีเด็กที่พูดจาปากหวานชมเชย
"อ-แฮ่ม หานซิ่นเอ้ย ข้าได้ยินจากท่านปู่ของเ้าว่า อาการของเ้าสาหัสพอสมควร ข้าก็เลยแวะมาดู เผื่อว่าข้าจะช่วยเหลืออะไรได้บ้าง แต่ในเมื่อเ้ามิได้เป็อะไรมากก็ดีแล้ว…"
“ ข้าน้อยขอบคุณ ผู้ใหญ่เฉิน ”
!!!!
ผู้ใหญ่เฉิน ยิ้มให้อย่างเอ็นดู แต่อยู่ๆสายตาของเขาก็ไปสังเกตเห็น แปลงดินที่หานซิ่นพึ่งจะปลูก คราแรกเขาก็สงสัยว่าจะเป็ฝืมือของชูช่าย แต่เมื่อเห็นเสื้อผ้าที่สกปรกมอมแมมของเด็กน้อยตรงหน้าแล้วนั้น….
“แปลงพืช ที่อยู่ตรงนั้นฝีมือของเ้างั้นเหรอ ข้าไม่รู้ว่าเ้ารู้หรือไม่ แต่ว่า่นี้มันเป็อะไรที่สาหัสมาก หากว่าเ้าจะกระทำให้มันเติบใหญ่…พวกเราพยายามเป็เวลากว่า 1 ปีแล้ว แต่พวกเราก็ยังไม่ทราบถึงสาเหตุของมัน” ผู้ใหญ่เฉินกล่าวออกมาอย่างเป็ห่วง เขาไม่อยากให้หานซิ่นตั้งใจมากจนเกินไป เพราะเกรงว่าจะรับความผิดหวังที่ตามมาไม่ไหว
“ถูกแล้วขอรับ แปลงพืช พวกนั้นล้วนแล้วแต่เป็ฝืมือของข้าเอง และข้ามั่นใจอย่างมากว่ามันจะต้องเติบโตทั้งหมด ไม่เหลือแม้สักต้น” หานซิ่นกล่าวออกมาอย่างมั่นใจ
!!!!
" หานซิ่น เ้ารู้หรือไม่ว่าเ้ากล่าวอะไรออกมา " หน้าตาของผู้ใหญ่เฉินเริ่มที่จะจริงจัง ปากท้องของหมู่บ้านไม่ใช่เื่ตลก ชาวบ้านทุกคนล้วนตกอยู่ในความสิ้นหวัง
อยู่ๆจะมีใครที่ไหนมาพูดแบบนี้ก็ได้งั้นเหรอ?
ยิ่งเป็เด็กน้อยที่พึ่งจะพบหน้าด้วยแล้ว…ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
“ผู้ใหญ่เฉิน ข้าควรรู้ว่าข้ากำลังกล่าวอะไร ข้าหมายความเช่นนั้นตามที่ข้าได้กล่าว” หานซิ่นยังคงยืนยันหนักแน่น ก็เขาทำได้จริงๆนี่ แล้วจะให้เขามาโกหกว่า ทำไม่ได้ ได้ยังไง
อึก!
“ถ-ถ้าอย่างนั้น…เ้า….เ้าทำยังไงงั้นเหรอ?” ผู้ใหญ่เฉินเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่ไม่รู้ตัว เขาจะต้องมั่นใจว่าเด็กน้อยตรงหน้าคนนี้ ไม่ได้กำลังพูดล้อเล่น
ขนาด ท่านชูช่าย ที่อยู่กับไร่นามาทั้งชีวิตยังจนปัญญาเลย แล้วเด็กน้อยตรงหน้าคนนี้….
“เอ่อ…มันเป็เทคนิคใหม่ที่ท่านปู่พึ่งคิดค้นขึ้นมาได้ การเพาะปลูกแบบใหม่นี้ ท่านปู่การันตีว่าจะเติบใหญ่ 10 ใน 10 ส่วน ท่าน ผู่ใหญ่เฉิน สามารถวางใจได้” หานซิ่นตัดสินใจที่จะแต่งเื่โกหกขึ้นมา เกรงว่าถ้าบอกว่าปลูกตามปกติ บอกใครที่ไหนเขาก็คงจะไม่เชื่อ
โอ้ว!!
" ์ทรงโปรด!….ในที่สุด….ในที่สุด ท่านชูช่าย ก็หาหนทางจนเจอ…!!! " ผู้ใหญ่เฉินแสดงท่าทางที่ดีใจจนออกนอกหน้า เขาหันหน้าไปมองซ้ายขวารอบๆตัว เหมือนว่ากำลังหาใครบางคนอยู่
หานซิ่นมองท่าทางของ เฉินเหยน ก็รู้ในทันทีว่าเขากำลังมองหาผู้ใด
" ท่านปู่กำลังนอนพักอยู่ข้างในขอรับ ถ้าผู้ใหญ่เฉิน้า…."
โอ้!
" ไม่! ไม่! ไม่! ท่านปู่ของเ้าทำงานหนักมาตลอดเพื่อพวกเรา มันคงจะดูไม่งาม ถ้าหากข้าจะไปรบกวนเวลาพักผ่อนของเขา " เฉินเหยน รีบกล่าวปฎิเสธโดยพลัน การที่จะเข้าไปคุยตอนนี้ึคงไม่ดีเท่าไหร่ ไว้ค่อยมาอีกทีในวันหลังก็ยังได้
ตึก! ตึก! ตึก!
เฉินเหยนรีบวิ่งไปดูที่แปลงพืช ก่อนที่จะก้มลงมองดูเพื่อตรวจสอบ
“ อืม..เพียงพอแน่ ถ้าหากว่าพวกมันเติบใหญ่ จนมีขนาดพอที่จะกิน ” เฉินเหยนลองคำนวณคร่าวๆ ถ้าหากผักพวกนี้โตขึ้น พวกมันจะเพียงพอต่อทั้งหมู่บ้านหรือเปล่า
เขาไม่ได้สนใจเลยด้วยซ้ำว่า ผักพวกนี้มันปลูกมาได้ยังไง
“ หานซิ่น! แล้วเ้าพอที่จะรู้หรือเปล่าว่า ต้องกี่วันพวกมันถึงจะโต ” เฉินเหยนกล่าวถาม เขาอยากที่จะรู้ว่า มันเติบโตต่างจากการเพาะปลูกแบบปกติหรือเปล่า?
วิกฤตของหมู่บ้าน วิ่งจ่อเข้ามาถึงข้างหลังแล้ว…
ถ้าหากว่าผักพวกนี้โตไม่ทัน พวกเข้าคงได้ตายกันทั้งหมดเพราะอดอยาก…
หมู่บ้านข้างเคียง ไร้ซึ่งน้ำใจ ไร้ซึ่งไมตรี ไร้ซึ่งความช่วยเหลือ…
ทุกๆคนในตอนนี้ เดินทางมาถึงทางตันแล้ว ไม่ต้องหวังน้ำบ่อหน้าเลย..
จะเหลือก็เพียงแต่น้ำบ่อนี้เท่านั้น…
“ ใช้เวลาเติบใหญ่เท่าใด ข้าก็ไม่ค่อยแน่ แต่ข้าคิดว่าอย่างมากก็ไม่น่าเกิน 30 วันขอรับ " หานซิ่นลองคิดคำนวณคร่าวๆ เพราะถ้าหากเขาใส่ใจดูแลมันบ่อยๆ ไม่แน่ว่ามันอาจจะเติบโตได้ไวมากกว่านั้น
" 30 วันงั้นหรือ? ช่างดียิ่ง!! " เฉินเหยนรู้สึกดีใจเมื่อได้ฟัง
ในที่สุด ปัญหาที่แก้ไม่ได้ในตลอดเวลา 1 ปี ก็จะได้รับการช่วยเหลือ
แบบนี้เขาและคนอื่นๆก็รอดแล้วสิ…
" แต่ว่า…" หานซิ่นลังเลอยู่เล็กน้อย ไม่รู้ว่าควรที่จะกล่าวดีหรือไม่
!!
" ต-ต-แต่! แต่อะไร? " เฉินเหยนหน้าซีดทันทีที่ได้ยิน
ไม่เอานะ….ไม่เอานะแบบนี้ อย่ามาให้ความหวัง แล้วก็มาทำร้ายกัน
( T _ T )
“คือว่า…ข้าและท่านปู่ สามารถยืนยันเื่การเติบโตของพวกมันได้ แต่พวกข้าไม่รู้ว่าจะมีแรงพอ ที่จะอยู่ดูแลพวกมันไหม? ” หานซิ่นกล่าวออกมาอย่างเขิลๆ เขาลูบไปที่หน้าท้องตัวเองเบาๆ
1K
