“ข้าให้ยี่สิบตำลึงทองเพื่อแลกกับเ้านกนั่น”
เ้าของถุงเงินคือชายที่นางวิ่งชนเมื่อครู่ไม่ผิดแน่เขาตามนางมาด้วยหรือ ตามมาทำไมกัน หงเฟินได้แต่ตั้งคำถามสงสัยในใจก่อนที่ดวงตานางจะหันไปมองร่างทั้งสามที่พอได้รับเงินก็หน้าตาชื่นบานพากันเดินผ่านหน้านางไปอย่างอารมณ์ดี นางได้แต่มองตามถุงเงินนั้นตาละห้อย
เอาสิบตำลึงทองที่เกินมาให้ข้าดีกว่าไหม
“แม่นางเป็อะไรหรือไม่ เจ็บตรงไหนหรือเปล่า"บุรุษกระเป่าหนักผู้นั้นเดินอกผายไหล่ผึ่งเข้ามาหาหงเฟินในมือโบกพัดกิริยาเหมือนลูกหลานตระกูลใหญ่หงเฟินนางกำลังอยู่ในภวังค์แห่งความเสียดายเงิน จึงไม่ได้ยินคำถามเป็ห่วงนั้น“แม่นาง แม่นาง”
จิ๊บ
นกน้อยร้องเรียกสตินายสาวก่อนจะใช้จงอยปากน้อยจิกเข้าไปที่มือบางอีกครา
“โอ้ย” สตินางจึงได้กลับมานางมองใบหน้าที่ฉายแววห่วงใยของบุรุษตรงหน้าด้วยใบหน้างุนงงนางไม่รู้ว่าจะตอบเขาอย่างไรเพราะเมื่อสักครู่นางไม่ได้ยินคำถามของเขา จะถามอีกรอบนางก็เกรงว่าจะทำตัวเสียมารยาทกับผู้มีพระคุณเอาเป็ว่านางตอบกลางๆแล้วกัน “ข้ายินดี”
“หือ” ดวงหน้าหล่อฉายแววงงงวยก่อนจะหลุดขำพรืดออกมา
นางไม่ได้ฟังเขาถามเป็แน่แม่นางน้อยคนนี้ไม่เหมือนผู้หญิงที่เขาเคยประสบมาเสียจริง
“ข้าถามเ้าว่า มีที่ใดเจ็บหรือเปล่า” ริมฝีปากบางเผยยิ้มขำออกมา
“อ๋อ” หงเฟินก้มหน้าเล็กน้อยเพื่อซ่อนรอยยิ้มกระดากอายนิสัยเปอะเปิ่นจากอีกมิติยังคงติดตัวมาไม่หายไปนางไล่มองสำรวจร่างกายตัวเองว่ามีแผลาเ็ตรงไหนหรือเปล่าก่อนจะพบว่าแผลที่เจ็บแผลเดียวของนางก็คงเป็แผลจากเสี่ยวอิงอิงจิกเมื่อสักครู่“ไม่มีเ้าค่ะคุณชาย”
เ้านกตัวแสบทำไมไม่เรียกนางดีๆ
“ไม่เป็อันใดก็ดีแล้ว”
“ข้าขอบคุณท่านมากที่ช่วยข้าแต่เดี๋ยววันหลังข้าเอาเงินมาคืนท่านแน่นอน" แต่วันไหนก็อีกเื่เงินตั้งมากมายขนาดนั้นคงหาไม่ได้ง่ายๆหงเฟินร่ำไห้กับตัวเองในใจ
นางไม่รู้ว่าตัวเองควรรู้สึกตัวเองโชคดีหรือโชคร้ายที่ได้บุรุษผู้นี้มาช่วยควรที่นางจะต้องเสียเพียงสิบตำลึงทองในคราแรกทว่าตอนนี้นางกลับต้องเสียเพิ่มเป็ยี่สิบตำลึงทอง
“มิเป็ไรหรอกแม่นาง เื่เล็กน้อยนัก”บุรุษเบื้องหน้าหงเฟินกล่าวออกมาราวกับเงินที่เสียไปเมื่อครู่เป็เพียงเศษเงินของเขาก่อนจะชะงักมือข้างที่กำลังสะบัดพัดเมื่อเห็นกิริยาของสตรีตรงหน้า
“บ้าน่า ข้าเกรงใจท่านแล้วแต่ในเมื่อท่านพูดออกมาขนาดนี้ก็ตามใจท่านก็แล้วกันเ้าค่ะ”ดวงตาหงเฟินจึงอดลุกวาวไม่ได้อาการดีใจจนออกนอกหน้าของนางทำให้ใบหน้าหวานของบุรุษกระเป๋าหนักแย้มยิ้มขบขัน
ทีแรกเขาแค่ตามนางมาเพราะ้าหนีบรรดาสตรีที่แต่ละนางได้ชื่อว่าเป็ถึงคุณหนูตระกุลดังของเมืองนี้ทว่ากลับเดินตามเขาต้อยๆราวกับลูกเจี๊ยบเดินตามหลังแม่ไก่
สตรีนางนี้กลับชนเขาแล้ววิ่งหนีไม่สิ เหมือนนางไม่เห็นเขาอยู่ในสายตา นางมัวแต่วิ่งตามบางสิ่งที่เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าตามสิ่งใด น่าสนใจกว่าเขาขนาดนั้นเชียวหรือ
ด้วยความมิเคยโดนสาวงามเมินมาก่อนจึงค้างคาในใจราวกับโชคชะตาเข้าข้างเขา ส่งให้เขากลายเป็วีรบุรุษช่วยสาวงามเสียอย่างนั้น
“ข้ามิชอบเห็นผู้แข็งแกร่งรังแกผู้ที่อ่อนแอกว่าอยู่แล้วเ้าอย่าได้คิดมากเลย”
หงเฟินที่กำลังแย้มยิ้มกำลังอารมณ์ดีพลันหุบยิ้มกลางคันเมื่อได้ยิ้มบุรุษตรงหน้านางกล่าวสำหรับสตรีนางอื่นอาจชอบใจที่มีชายหน้าตาดีบอกว่าตนคือหญิงสาวผู้อ่อนแอ น่าปกป้องทว่าสำหรับหงเฟินคำพูดคำจาของบุรุษนี้ช่างขัดหูสาวยุคศควรรษ21อย่างนางยิ่งนัก
หักไปสิบคะแนนสำหรับชายผู้นี้ ความคิดความอ่านไม่เข้ากับนาง
ดวงตาที่เคยฉายแววเป็มิตรจึงคล้อยเปลี่ยนเป็แข็งขึ้นเล็กน้อยทว่ามากพอให้บุรุษที่ยังไม่ละสายตาจากใบหน้างามสังเกตได้
สมองหงเฟินเริ่มคิดหาทางเลี่ยงจากการพูดคุยต่อ
“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าต้องขอตัวก่อนนะเ้าคะคุณชาย”สองเท้าเตรียมจากไปตามคำกล่าว ทว่าเสียงเข้มหยุดนางไว้เสียก่อน
“แม่นางข้าพูดอะไรไม่พอใจหรือเปล่า เหตุใดรีบไปเสียก่อน”
“เอ่อ” หงเฟินหันกลับมายิ้มจางให้อีกฝ่าย ดวงตาหงส์กวาดมองรอบตัวเพื่อหาเื่แก้ตัว
ถึงอย่างไรชายผู้นี้คือผู้ช่วยนางไว้ถ้านางวิ่งหนีไปนับเป็เื่ไร้ความกตัญญูต่อผู้มีพระคุณยิ่ง
พลันสายตาก็สะดุดเข้ากับเ้านกแก้วตัวปัญหา
“เสี่ยวอิงอิง หิวมากเ้าค่ะ ข้ากลัวมันจะโกรธข้าแล้วบินหนีไปอีก แฮ่ๆ”ไม่พูดเปล่า มือน้อยก็เอื้อมมาลูบขนหลากสีของนกตัวน้อยที่เกาะอยู่บนมือเงียบๆก็ถูกลากไปเป็ข้ออ้างเสียอย่างนั้น
ตาใสแป๋วมองนายน้อยของมัน
‘ข้าไม่เกี่ยวเสียหน่อย ท่านอย่าเอาข้าไปโป้ปดกับพี่ชายสิ ข้าไม่ได้หิวนะ'นกน้อยไม่พูดเปล่ามันจิกเบาที่นิ้วของเ้านายน้อย
“โอ๊ย เสี่ยวอิง” หงเฟินสะดุ้งเมื่อโดนจิก เธอค้อนใส่เ้านกดื้อที่จิกเธอราวกับมันฟังภาษามนุษย์ออกแถมยังแสดงท่าทีต่อต้านคำพูดนางอีกทำให้คุณชายตรงหน้าหลุดขำออกมาเมื่อเข้าใจในสิ่งที่เ้านกน้อยสื่อ
หงเฟินได้แต่ลูบรอยจิกบนนิ้วบางก่อนจะเงยหน้าค้อนวงโตใส่ชายที่หน้าแดงเพราะพยายามกลั้นขำกับคำโป้ปดของนาง
แต่เดี๋ยวนะเมื่อครู่เสียงน้อยๆนั่นเสียงใครกัน
คิ้วบางขมวดเข้าหากัน
ไม่ใช่เสียงของคุณชายผู้นี้แน่แต่บริเวณนี้ไม่มีผู้ใดอื่นนอกจาก นาง คุณชาย และ…
นก
‘เป็เสียงข้าเอง เสี่ยวอิงอิงเอง ข้าพูดกับท่านนั่นแหละ’
*******************
เื่นี้เขียนจบแล้วมีอีบุ๊คแล้วนะคะอุดหนุนได้ทั้งในเวบนี้และในเมบเลยค่า^^
3K
