END หลงคนเถื่อน [ เมริน ]

ตอนพิเศษ 5 / จูบคนเถื่อน

                ไลลาชอบจูบของยอดภูผามาก...

        ใช่!จะว่าหล่อนติดใจในรสจูบของสามีที่ขยันปรนเปรอตลอดวันทั้งเช้าสาย บ่าย เย็นจนตกค่ำก็ว่าได้เพราะบางครั้งเป็นหล่อนเสียเองที่รุกเขาด้วยการจูบก่อนอยู่เสมอ

        ดังนั้นเมื่อมีโอกาสอยู่กันตามลำพังหลังจากเสร็จงานที่ไร่กุหลาบแล้วสิ่งที่หล่อนคาดเดาได้ถูกเผงก็คือ วิธีออดอ้อนของสามี เมื่อเขาเดินเข้ามาในครัวซึ่งหล่อนกำลังเตรียมของว่างเป็นโดนัทของโปรดให้เด็กชายตัวน้อยที่เหลือบตามองนาฬิกาข้างผนัง ก็เห็นว่าเจียนใกล้เวลากลับมาบ้านแล้ว

        “มีขนมอะไรให้ผัวกินบ้างมั้ยจ๊ะ เมียจ๋า”

        “เดี๋ยวนี้คำก็ผัว สองคำก็ผัว ติดปากทุกประโยคเลยนะคะ”

        หล่อนจ้องสามีด้วยแววตาวิบวับในทีและดูเหมือนเขาก็อ่านความคิดหล่อนออก

        “ผมรู้นี่นาว่าเมียชอบให้เรียกแบบนั้น”

        หล่อนแกล้งเบ้ปากพองาม “ค่า...ผัวขา ชอบมาก ชอบที่สุดเลย”

        “งั้นมาให้ผัวหอมทีนึง”

        เขาก้าวยาวๆมาถึงตัว อ้อมมาสวมกอดด้านหลังโดยไม่ทันได้อิดออดแล้วก็ฉวยจังหวะนั้นหอมไปตามเส้นผมที่เคลียไหล่ซึ่งหล่อนได้แต่บิดตัวน้อยๆพลางตำหนิ

        “ใกล้เวลาที่ลูกจะกลับบ้านแล้วนะคุณ”

        “ฮื้อ อายอะไรกัน...ลูกผมหัวไวจะตายต้องรู้อยู่แล้วว่าพ่อกำลังเตรียมปั๊มอย่างหนัก ให้มีน้องออกมาเป็นเพื่อนเล่นไวๆไง”

        “บ้าเหรอคะ พูดไม่อายปาก”

        “ก็จริงนี่คุณ นี่ก็สี่ห้าเดือนแล้วนะแต่ไม่เห็นมีวี่แววว่าคุณจะมีน้องมาเล่นเป็นเพื่อนตาเมฆเลยทั้งที่ผมก็ทำการบ้านทุกวัน”

        หล่อนอยากจะหยิกเขาให้เนื้อเขียวจริงๆ พูดอะไรไม่เคยอายปาก

        “สงสัยน้ำยาจะบูดมั้งคะ”

        “ฮื้อ! พูดงี้ ยอมไม่ได้แล้วนะผัวต้องทำโทษในห้องครัวให้รู้แล้วรู้รอด”

        แล้ววิธีของเขาก็เริ่มต้นด้วยการปล้นจูบอย่างหนักหน่วงปลายลิ้นสอดแทรกเข้ามาควานคว้าความหวานหอมในโพรงปากต่างเล่นลิ้นล้อตวัดไปตามจังหวะในห้วงเสน่หา จนหล่อนไม่อาจห้ามใจไม่ให้เตลิดได้เพราะรสจูบนั้นเต็มไปด้วยความสยิวซ่านหวานในทรวง

        ยิ่งตอนที่มือปลาหมึกของสามีขยันเคลื่อนไหวมาลูบไล้ไปตามเนื้อตัวขนอ่อนก็ยิ่งลุกชัน และยิ่งไม่ยอมหยุด สอดเข้าชายเสื้อเข้าไปปลดตะขอบราจนหลุดใช้ปลายนิ้วเขี่ยจนมันร่วงไปคาอยู่ใต้ฐานทรวงอิ่มเอิบหล่อนก็ไม่อาจห้ามใจได้อีกแล้ว เพราะเขาไม่หยุดความปรารถนา ใช้ปลายนิ้วเขี่ยไปยังเม็ดเล็กเนินถันจนมันเต่งตูม

        ได้ยินเสียงตัวเองครางแว่วๆลอดริมฝีปากอยู่เหมือนกัน

        แต่ก็ไม่อาจห้ามได้...

        กระทั่งเสียงเล็กๆดังขึ้นมาจากกรอบประตูทางเข้าห้องครัว

        “แม่ลาค้าบ มีหนมอารัยให้เมฆกินบ้างค้าบ”

        ไลลารีบผละสามีออกจากร่าง ถอนจูบอย่างโหยหากึ่งตระหนกในทีมองไปที่เด็กชายตัวน้อย เห็นแววตากลมโตเต็มไปด้วยความสงสัยก็นึกละอายใจขึ้นมาที่ทำประเจิดประเจ้อให้เด็กตัวเล็กๆเห็นอย่างไม่สมควร

        แล้วที่สุด หล่อนก็ต้องกลบเกลื่อนสีหน้าทั้งที่รู้ดีว่าบรายังคาอยู่ที่ใต้ทรวงอกไม่เข้าที่เข้าทาง

        “มีโดนัทของโปรดเมฆด้วยนะค้าบ มาๆ เร้ว มากินหนมกัน”

        แต่ดูเหมือนเด็กชายจะยังเป็นเด็กขี้สงสัยตามประสา“มะกี้พ่อภูกะแม่ลาทำอะไรกันอยู่ค้าบ”

        ผู้เป็นพ่อรีบบอกปัด แต่ข้ออ้างข้างๆคูๆไม่เนียนสักนิด“มดกัดปากแม่ลาน่ะครับ พ่อเลยเอามดออกให้”

        ทว่าดอกแก้วที่เดินตามหลังมาหยุดยืนใกล้ๆเด็กชายปากพล่อยไม่ดูตาม้าตาเรือ “ขี้จุ๊บ่ดีเน่อนายภูเจ้ามดอะหยังจะไปเกาะที่ปากนายหญิง”

        คนเถื่อนส่งสายตาดุดัน เสียงเข้มกลับทันควัน “ไม่สอดสักวันจะตายมั้ยฮึ”

        ดอกแก้วหน้างอ รีบตะครุบปากตัวเอง เดินสะบัดก้นไปจากบริเวณนั้นอย่างงอนๆแต่ไม่มีใครคิดจะไปง้อหรอก เพราะรู้ดีว่าดอกแก้วนั้นปากไม่ดีขนาดไหน ประเดี๋ยวก็หายงอนตุ๊บป่องไปเอง

        ไลลาเห็นท่าจะบานปลาย จึงเข้าเรื่อง ไปดึงมือเด็กชายตัวน้อยมาใกล้ๆหยิบโดนัทส่งให้มือเล็กป้อม ก่อนที่เจ้าตัวจะงับไปคำโตเคี้ยวหงุบหงับด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย

        แต่แล้วจู่ๆ เด็กชายก็ร้องจ้าเสียงหลง

        “พ่อภูค้าบ แม่ลาค้าบ มดกัดปากเมฆค้าบ”

        เด็กน้อยไม่พูดเปล่า แต่พุ่งตัวเข้าหาผู้เป็นพ่อ ที่ย่อตัวลงมาดูหน้าลูกชายใกล้ๆด้วยความเป็นห่วง...เมฆพุ่งเข้าไปเอาปากเล็กบางแตะริมฝีปากหยักลึกของคนเป็นพ่อทำให้คนเถื่อนถึงกับตัวแข็ง งุนงงกับพฤติกรรมเด็กชาย

        ไลลาตะโกนถามขึ้น “ทำอะไรน่ะลูก”

        เด็กชายถอนริมฝีปากออก ส่งสายตาปริบๆ

        “มดกัดปากเมฆค้าบ พ่อภูรักษาเมฆแบบที่ทำกับแม่ลาบ้างสิค้าบ”

        เท่านั้นแหละ ไลลากับสามีต่างมองหน้ากันได้แต่ยิ้มแห้งๆแก้เก้อ...จนที่สุด หล่อนก็เป็นฝ่ายย่อตัวหาเด็กชายบ้างแล้วประคองเข้ามาใกล้ตัว ทำท่าเป่าลมพรูไปที่ปากเล็กๆ

        “เพี้ยงงงงงง ไม่เห็นมีรอยมดกัดอะไรเลย”

        เด็กชายยิ้มแหย “แม่ลาเก่งจัง”

        “นี่หลอกแม่ลากับพ่อภูเหรอจ๊ะ”

        เด็กชายจึงส่ายหน้าหวือ

        ไลลาแกล้งหันไปส่งสายตาดุสามี “ตาเมฆนี่แสบเหมือนคุณเปี๊ยบเลยนะคะ”

//////////////