ด้วยมืออันสั่นเทาซินคว้าโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียง ขึ้นมากดเบอร์โทรหาริต้าทันที
หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้
ซินเปิดแอพพลิเคชั่นไลน์ ไล่หาชื่อริต้าแล้วกดไลน์คอล
เสียงปลายสายดังเป็ระยะ แต่ไม่มีผู้รับจนตัดไปเอง
ความช็อคเริ่มสลายกลายเป็ความโกรธหญิงสาวตัดสินใจพิมพ์ในแชทรัวๆ
ริต้า จะบ้าไปแล้วหรือไงคิดบ้างไหมว่าใครจะเดือดร้อนบ้าง
จิตใจเธอทำด้วยอะไรเธอนี่มันนางมารร้ายชัดๆ
กำลังจะกด send แล้วชะงัก
ถ้าริต้ายังไม่บล็อคฉันนางคงจะรีบบล็อคถ้าฉันพิมพ์แบบนี้
ซินรีบลบข้อความทันที ตั้งสติ แล้วเริ่มพิมพ์ใหม่
ริต้าได้โปรดอย่าบล็อคพี่
พี่เข้าใจว่าเื่นี้ยากลำบากสำหรับเธอ
จำไว้ว่าพี่อยู่ข้างเธอเสมอ
อย่าทำอะไรที่ตัวเองต้องเสียใจตลอดชีวิต
ซินอ่านทบทวนอีกครั้ง แล้วกด send
เธออดใจรอดูอยู่หลายนาที แต่มันยังคงไม่ถูก read
หญิงสาวลุกเดินไปเดินมาเหมือนหนูติดจั่นสักพักหยิบจดหมายริต้าขึ้นมาอ่านทวนใหม่
ฝากพี่ซินบอกแม่ด้วยว่าริต้าขอโทษ
ฝากพี่ซินบอกคุณนลด้วยว่าริต้าเสียใจ
ซินขยำจดหมายทิ้งบนพื้น “อะไรๆ ก็มาลงที่ฉันทุกทีฉันจะบอกเขาได้ยังไง ริต้า เื่แม่ป่วยหนักก็ทรมานเขาอยู่แล้ว"
ทำไมเธอยังทำกับเขาแบบนี้
ทำไมเธอทำกับฉันแบบนี้!
____________________
ซินกลัดกระดุมเสื้อ ขณะมองภาพสะท้อนตัวเองในกระจกหน้าซีดเผือด ผมยุ่งเหยิง มือสั่นนิดๆ ขณะควานหาแปรงมาหวีผมลวกๆหาลิปสติกมาเติมสีปาก
ต้องไม่ใช่ฉันที่บอกข่าวร้ายนี้กับคุณนลต้องเป็น้าริน
ต้องรีบบอกให้น้ารินต้องรู้ก่อนญาติมิตรคนแรกจะมา
เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น ซินสะดุ้งสุดตัว
เธอผลุนผลันไปที่หน้าต่าง มองลงไปข้างล่าง
"คุณนล!"
____________________
แค่ได้เห็นใบหน้าไร้สีเืของนลที่ลงจากรถสัญชาตญาณก็บอกซินได้ทันที ว่ามีเื่ร้ายกว่าเกิดขึ้น
"มีข่าวร้ายหรือคะคุณนล"
นลพยักหน้า
"ผมอยากเจอริต้า ด่วนที่สุด"
“ริต้า…" ซินพูดไม่ออก อึกอัก "คุณนลเข้ามาในบ้านก่อนดีกว่าค่ะ"
____________________
นลนั่งลงบนโซฟาอย่างอ่อนแรง
"เมื่อคืนมิว…ญาติผมที่ดูแลแม่อยู่บอกว่าเจอแม่หมดสติอยู่ในห้องน้ำตอนนี้แม่ถูกส่งตัวด่วนจากเขาใหญ่มาที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯหมอบอกว่าก้อนเนื้อโตขึ้นจนทิ้งไว้ไม่ได้แล้วถ้าทิ้งนานกว่านี้การผ่าตัดจะยิ่งยากขึ้นอีก เสี่ยงชีวิตขึ้นอีกหมอลงคิวให้ผ่าตัดบ่ายวันนี้เลย"
นลยกมือขึ้นเสยผมเแรงๆ เหมือนจะระบายความเครียด
"การผ่าตัดมีความเสี่ยงว่าแม่อาจจะฟื้นหรือไม่ฟื้นหรือฟื้นขึ้นมาเป็ผู้ป่วยติดเตียง" นลกลั้นน้ำตาอย่างยากลำบาก"เช้านี้แม่ยื่นคำขาด บอกว่าจะไม่ยอมเข้าห้องผ่าตัดเด็ดขาดจนกว่าจะได้เห็นเจอริต้าสักครั้ง"
"สักครั้ง?" ซินอุทานอย่างงุนงง "คุณนลพูดราวกับว่าคุณแม่ไม่เคยเจอริต้ามาก่อนเลย"
"ผมไม่อยากพูดเื่นี้เลยซินแต่ที่ผ่านมา แม่เฝ้าถามถึงแต่ริต้ามาตลอด ท่านอยากเห็นริต้า อยากเจอริต้าแต่ริต้าบ่ายเบี่ยง ไม่เคยยอมไปให้ท่านเห็นหน้าเลยแม้แต่ครั้งเดียว"
นลระบายออกมาอย่างอัดอั้น
"ทุกครั้งที่ผมชวนไปหาแม่ที่เขาใหญ่ริต้าก็จะอิดออดบ้าง บอกว่ากลัวท่านบ้าง เข้าผู้ใหญ่ไม่เก่งบ้าง จนคุณแม่ผมหมดใจเลิกถามไปเอง"
"จนกระทั่งเมื่อเรากำหนดวันแต่งงานแม่ไม่สะดวกเดินทางมา ผมวางแผนว่าจะชวนริต้าไปฮันนีมูนที่เขาใหญ่จะได้ไปกราบแม่ด้วย แต่ริต้าก็เอาแต่อ้อนวอนให้ผมจองทริปพาไปยุโรปก่อน"
"ครั้งนี้ผมยอมไม่ได้แล้วยังไงก็ต้องบังคับริต้าให้ไปพบแม่ที่โรงพยาบาลให้ได้ถ้าเขาไม่ยอมไปผมจะอุ้มเขาไปเอง"
นลลุกขึ้นยืน
"ผมจะขึ้นไปหาริต้าเดี๋ยวนี้แหละ"
____________________
"คุณนลคะ"
ซินรีบวิ่งมาขวางทางขึันบันได
“ฉันเข้าใจและเห็นใจอย่างที่สุดเื่คุณแม่ของคุณนลถ้าเลือกได้ สิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากทำในวันนี้ คือการบอกข่าวร้ายเื่ที่สองกับคุณ"
เตรียมตัวช็อคครั้งที่สองไว้นะคุณนล
"ริต้าเปลี่ยนใจเื่แต่งงานแล้วค่ะแกจะไม่เข้าพิธีแต่งงานกับคุณวันนี้ แกฝากให้ฉันบอกคุณนลว่า แกเสียใจ"
นลนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
เขาไม่ได้คร่ำครวญหวนไห้ ไม่ได้แสดงอาการใจสลาย ไม่แม้กระทั่งแสดงอาการช็อค
"ผมจะขึ้นไปฟังเขายืนยันเื่นี้กับหูผมเอง"นลพูดเรียบๆ
"ไม่ได้ค่ะ"
"ทำไม"
"เพราะริต้าไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วแกหนีไปแล้วั้แ่เมื่อคืน"
"ริต้าหนีไปแล้ว!"เสียงอุทานนั้นไม่ได้มาจากผู้ชายตรงหน้า แต่มาจากด้านหลัง
มันคือเสียงน้ารินร้องอย่างใสุดขีดจากหัวบันไดชั้นบนด้านหลังซิน
ตามด้วยเสียงโครมเมื่อร่างของน้ารินที่อยู่ชั้นบนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น
ซินหันขวับไปมองด้วยความใสุดขีด
"น้าริน!"
____________________
น้ารินนอนหายใจรวยรินอยู่บนเตียง
ซินคอยบีบนวดให้น้ารินแม่เลี้ยงผู้ใจสลายเริ่มต้นร้องไห้คร่ำครวญ
"ริต้าของแม่ทำไมคิดสั้นถึงเพียงนี้ ผีห่าซาตานอะไรมันดลใจให้ลูกแม่ทำอะไรโง่ๆแล้วฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน ทำไมนะทำไม ทำไมถึงทำอะไรโง่ๆ แบบนี้เวรกรรมอะไรของฉัน หรือว่าฉันเองที่เลี้ยงมันมาไม่ดี"
เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นคร่ำครวญโทษตัวเองเหมือนใจจะขาด ทำให้ลูกเลี้ยงยิ่งเวทนาหญิงสาวบีบมือมารดาเลี้ยงอย่างปลอบใจ
"น้ารินใจเย็นๆ นะคะนอนพักก่อนจนกว่าจะมีแรง เราจะค่อยๆ แก้ปัญหาเฉพาะหน้ากันทีละเื่นะคะระหว่างนี้ซินจะลงไปดูว่าต้องไล่โทรยกเลิกอะไรก่อนจากนั้นต้องประกาศข่าวให้แขกรู้ว่างานเลี้ยงยกเลิกแล้วซินว่าโพสลงโซเชียลคงเร็วที่สุด"
น้ารินดึงมือซิน "ซิน ซินอย่าเพิ่งทิ้งน้าไป"
"ซินไม่ทิ้งน้ารินแน่ค่ะไม่ต้องกลัวนะคะ ซินขอลงไปเคลียร์งานให้ก่อน เดี๋ยวญาติๆ ฝั่งน้ารินก็ทยอยมาแล้ว เราจะผ่านเื่นี้ไปด้วยกันนะคะน้าริน"
____________________
เสียงรถเครือญาติน้ารินแล่นเข้ามาในบ้านซินรีบเดินออกมาจากประตูบ้านเพื่อต้อนรับ แต่นลดึงแขนซินลากหลุนๆ ไปทางสวนก่อน
"คุณนลคะซินต้องจัดการยกเลิกเื่งานก่อน…" หญิงสาวประท้วง
"ผมไม่สนเื่งานแต่งบ้าบออะไรนี่แล้วคุณพอรู้ไหมว่าตอนนี้ริต้าอยู่ที่ไหน ผมจะไปตามหาเขาให้เจอขอให้แม่ได้เจอริต้าตามที่แม่้าก็พอ แล้วหลังจากนั้น…." นลกัดฟัน "เขาอยากจะไปไหนผมจะไม่ขวางเขาอีกเลย"
"ฉันไม่รู้จริงๆค่ะว่าริต้าอยู่ไหน พยายามโทรหาก็ปิดเครื่อง ไลน์ก็ถูกบล็อค"
นลหันรีหันขวาง ทุบต้นไม้อย่างโมโห
"บ้าที่สุด"
"แล้วต่อให้คุณตามไปเจอริต้าเขาก็คงไม่ไปโรงพยาบาลกับคุณหรอกค่ะ"
"นั่นสินะ" นลกัดฟันพูดอย่างขมขื่น "ถ้าเขาแคร์แม่คงได้เห็นหน้าเขานานแล้ว ไม่ต้องรอจนถึงวันนี้"
นลทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ ยกสองมือกุมศีรษะเหมือนอับจนหนทาง
"แม่ผมขอแค่ได้เห็นหน้าลูกสะใภ้ครั้งเดียวเท่านั้นเพราะท่านคิดว่ามันอาจเป็ครั้งแรกและครั้งสุดท้ายแต่เื่แค่นี้ผมก็ทำให้ท่านไม่ได้"
ซินมองดูเขาอย่างแสนสงสาร อยากดึงเขามาแนบอกกอดปลอบโยนเขาให้พ้นจากความทุกข์ทรมาน
ฉันรักเขาเหลือเกินแต่กลับช่วยอะไรเขาไม่ได้เลย
แต่เอ๊ะ!
เมื่อกี๊เขาว่าไงนะ
“คุณนลคะ"
นลเงยหน้าขึ้น
"คุณบอกว่าคุณแม่คุณไม่เคยเห็นหน้าริต้ามาก่อนเลยใช่ไหมคะ"
นลพยักหน้า
"งั้นก็แปลว่าคุณพาคนอื่นไปหาคุณแม่แทนริต้าได้สิคะ"
นลมองหน้าซินอย่างงุนงง
"คุณหมายความว่า…."
"ฉันจะไปกับคุณเองค่ะ"
473
