สำหรับเวทมนตร์ที่ถูกพบเห็นในลานฝึกข่าวลือที่พวกข้ารับใช้คุยกันซึ่งแม้แต่พ่อบ้านชราก็ยังเชื่อ
ทว่าเขากลับทำใจเชื่อข่าวลือที่เกี่ยวกับเวทมนตร์พวกนั้นไม่ลงจริงๆ
“สมาชิกหน่วยค้นหาที่สองทุกคน”
ถึงกระนั้นก็ยังต้องไหลตามนํ้าอีกฝ่ายเป็ถึงจอมเวท เขาไม่มีทางเลือก
การค้นหาอย่างยิ่งใหญ่ในรอบแรกคว้านํ้าเหลวกลับมาทำให้มีความเป็ไปได้ตํ่ามากที่จะค้นพบอะไรเพิ่มจากการค้นหาครั้งที่สอง
ในสถานการณ์คับขันที่คนหายตัวไปอีกทั้งคนผู้นั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นแต่เป็เ้าเมืองอย่างน้อยก็ควรจะได้อะไรกลับมาบ้างไม่ใช่หรือไง
“เข้าไปในูเาตามคำสั่งของท่านจอมเวท”
อัศวินและเหล่าทหารของหน่วยค้นหาที่สองตั้งแถวและในขณะที่พวกเขากำลังจะเริ่มเดินป่า
“คะ...คือว่า!”
มีใครบางคนก็ดึงแขนเสื้อของเอียน
สาวน้อยผมแดง ลูกสาวคนเดียวของเ้าเมือง‘มาร์กาเร็ต ม็อคเลียน’ เธออายุมากกว่าเอียนประมาณสี่ปี
“ช่วยตามหาพ่อ...กับพี่ชายของข้าให้เจอด้วยเถอะได้โปรด!”
ใบหน้าของเธอเปียกชื้นไปด้วยสิ่งที่ไม่รู้ว่าเป็นํ้าตาหรือนํ้ามูก
“ถ้าหาเจอละก็ ข้าจะทำทุกอย่างทำทุกอย่างเพื่อท่าน! ขะ...ข้าจะขอให้พ่อให้เงิน ให้ที่ดิน ให้ข้ารับใช้ด้วย!เพราะฉะนั้นได้โปรด...”
ท่าทีของเธอแตกต่างจากเมื่อเช้าอย่างสิ้นเชิง
เธอมักจะพูดจาหยาบคายกับท่านแม่อยู่บ่อย ๆ นี่
ได้ยินมาว่าท่านแม่มักจะโดนอะไรแบบนั้นอยู่บ่อยๆ ตอนยังเป็สาวใช้ แท้จริงก็เป็เพราะอีกฝ่ายอิจฉาในความงามของสาวใช้นั่นละ
หืม?
เอียนสังเกตเห็นอะไรบางอย่างบนมือของมาร์กาเร็ตเขาเห็นแหวนที่สวมอยู่บนนิ้วชี้ขวาของเธออย่างชัดเจนเป็แหวนที่ดูมีราคาอย่างบอกไม่ถูก
แหวนแห่งม็อคเลียนหรือ
อาร์ติแฟกต์ระดับล่างมันคือแหวนแห่งม็อคเลียนอย่างแน่นอน รูปลักษณ์ภายนอกตรงตามที่เคยเห็นในชาติก่อนดูเหมือนว่าเ้าเมืองจะไม่ได้มอบให้ลูกชายผู้เป็ทายาทแต่กลับมอบให้ลูกสาวคนเดียวแทน
“ข้าจะหาให้เจอ”
“จะ...จริงหรือ”
สีหน้าของมาร์กาเร็ตดูสดใสขึ้นหลังจากได้ยินคำมั่นของเอียน
“แต่เ้าก็ต้องรักษาคำพูดด้วย”
“ด้วยสัตย์จริง! ข้าพูดจริงข้าให้ได้ทุกอย่าง...”
“เริ่มจากความคิดเป็อย่างแรก”
“คะ...ความคิดหรือ”
จู่ ๆ ก็พูดถึงความคิดอะไรน่ะ
เอียนพูดกับมาร์กาเร็ตที่ดูงงงวย
“ทิ้งเงื่อนไขของเ้าไปซะ”
“ถะ...ถ้าอย่างนั้น ข้าต้องทำอะไร...”
“ข้าถึงบอกให้เ้าลองคิดดูอย่างไรล่ะ”
เอียนพูดพลางทอดสายตาไกลออกไปมาร์กาเร็ตรีบมองตามสายตาของเขาทันทีและเห็นเวเนสซ่าแม่ของเอียนยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล
“...!”
เธอรีบหลบตาทันทีหลังจากคิดได้สีหน้าพลันเผยอารมณ์ที่ซับซ้อนออกมาให้เห็น
“แล้วก็”
เอียนยังคงพูดต่อไป
ความหวาดหวั่นแฝงอยู่ในสีหน้าของมาร์กาเร็ต
“แหวนวงนั้น”
“วะ...แหวนหรือ”
“ข้าขอยืมหน่อย”
ได้ยินดังนั้นมาร์กาเร็ตก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่งแน่นอนว่าทั้งเธอและคนในครอบครัวม็อคเลียนยังไม่รู้ถึงการมีอยู่ของอาร์ติแฟกต์
“ทำไมหรือ”
“ข้าััได้ถึงมานาในนั้น”
“มานาหรือ”
“มันจะช่วยในการตามหาคน เพราะงั้น”
“...”
มาร์กาเร็ตยังคงลังเลถ้าเป็แหวนธรรมดาก็คงจะให้ไปได้ง่าย ๆ แต่นี่เป็ถึงสมบัติของตระกูลเป็สมบัติที่ท่านพ่อมอบให้เธอเป็กรณีพิเศษ
แต่เขาบอกว่ารู้สึกได้ถึงมานาในแหวนวงนี้อย่างนั้นหรือถึงขั้นที่สามารถช่วยตามหาท่านพ่อกับพี่ชายได้ด้วย
“ขะ...เข้าใจแล้ว”
มาร์กาเร็ตถอดแหวนบนนิ้วมอบให้เอียนเนื่องจากมือผอมแห้ง เขาจึงสวมมันได้แค่นิ้วโป้งเท่านั้น
ตึ้กตั้ก!
ทันทีที่สวมแหวนเขาก็รู้สึกได้ถึงมานาฮาร์ตที่เต้นแรง เอียนชอบความรู้สึกนี้เสียจริง
“ไปกันเถอะ”
เขาทิ้งคุณหนูสูงศักดิ์ผู้ไร้เดียงสาไว้เื้ั
เอียนเหยียบยํ่าดินโคลนบนูเาม็อคเลียนขณะเดินตามหน่วยค้นหาไป
สภาพูเาโดยรวมไม่ได้เลวร้ายนักเส้นทางเปิดโล่ง เป็หลักฐานว่ามีการล่าสัตว์บ่อยครั้ง
“ต้องเข้าไปลึกหรือเปล่า”
เอียนเดินขึ้นเขาอย่างขะมักเขม้นพลางหันไปถามอัศวิน
“เราอยู่ไม่ไกลจากจุดที่พบร่องรอยแล้วขอรับ”
“ตามปกติแล้วการล่าสัตว์เริ่มต้นจากตรงนั้นหรือ”
“ไม่ใช่ขอรับตามปกติแล้วต้องเข้าไปลึกกว่านี้จึงจะเจอก็อบลิน...แต่จะว่าไปมันก็แปลกอยู่นิดหน่อย”
สีหน้าของอัศวินดูเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ
“ได้ยินมาว่าท่านเ้าเมืองออกล่าเป็เวลา”
“ขอรับ ทุกวันแรกของเดือนเว้นแต่จะมีธุระอะไรพิเศษ”
“เช่นนั้นพวกนั้นก็คงอาศัยความเคยชินคงรู้หมดว่าพวกนักล่าเคลื่อนไหวตรงไหนและอย่างไร”
‘นักล่า’ ในที่นี้ก็คือเ้าเมืองกับกลุ่มของเขา
ในสายตาของก็อบลินพวกเขาคงเป็เพียงมนุษย์นักล่า
“หมายความว่า...”
“เ้าพวกนั้นอาจจะซุ่มโจมตีพวกเขา”
“หมายถึงพวกก็อบลินหรือขอรับ”
อัศวินมีท่าทีเคลือบแคลง
“เป็ไปได้หรือที่เ้าพวกนั้นจะตัดสินใจด้วยตนเองแบบนั้น...”
อย่างที่รู้กันดีว่าความฉลาดของก็อบลินตํ่ากว่ามนุษย์อย่างเห็นได้ชัด
แม้ว่าพวกมันจะถูกจัดอยู่ในมอนสเตอร์ประเภทคล้ายมนุษย์แต่ก็เทียบเท่ากับเด็กอายุเพียงสามขวบเท่านั้นนอกจากเป็ไปไม่ได้ที่ก็อบลินจะกล้าโจมตีก่อนแล้วยังบอกอีกว่าพวกมันคาดการณ์เส้นทางและการซุ่มโจมตีไว้ล่วงหน้าอย่างนั้นหรือ
เป็ไปไม่ได้
ถ้าเป็ ‘ฮ็อบก็อบลิน’ ในที่ราบตอนใต้ก็ไม่แน่
แต่สำหรับก็อบลินธรรมดา ๆ ในอาณาเขตแล้วนั่นเป็เื่เกินความสามารถ ในขณะที่เขากำลังคิดถึงเื่นี้...
“ตรงนี้ขอรับ ถ้าดูจากพื้นที่นี้...”
ในที่สุดก็มาถึงที่หมายสักที
คราบเืสีแดงของมนุษย์คราบเืสีเขียวของก็อบลิน นั่นเพียงพอทำให้รู้ว่าเป็ร่องรอยจากการต่อสู้
อย่างไรก็ตาม ไม่มีวี่แววของร่างมนุษย์เลยที่นี่มีเพียงร่างของก็อบลินอยู่เต็มไปหมด
“จัดการเก็บร่างเหยื่อของฝั่งเราไปแล้วหรือ”
อัศวินส่ายหน้าให้กับคำถามของเอียน
“ไม่เห็นั้แ่แรกแล้วขอรับไม่ว่าอย่างไรก็อาจจะ...”
นั่นหมายความว่าพวกเขาทั้งหมดถูกก็อบลินจับตัวไป
ไม่ว่าจะเป็การจับเป็ หรือจับตาย
จุดที่แปลกไม่ได้มีแค่จุดสองจุด
ก่อนอื่นเลย ร่องรอยมีขนาดใหญ่เกินไปแค่ศพของก็อบลินก็มีจำนวนหลายสิบศพ
แท้จริงแล้วอาจมีก็อบลินนับร้อยที่บุกโจมตีเข้ามาอย่างกะทันหัน
ก็อบลินไม่น่าใช่พวกที่ไปไหนมาไหนเป็ฝูง
เดิมทีก็อบลินเป็สิ่งมีชีวิตที่อยู่อย่างสันโดษและตั้งอาณานิคมกันเพียงจำนวนน้อยและยังชีพโดยการออกล่าสัตว์หรือไม่ก็เก็บผลไม้ แต่พวกมันหลายร้อยตัวถึงกับรวมตัวกันเพื่อล่ามนุษย์อย่างนั้นหรือยิ่งคิดก็ยิ่งน่าสนใจ
มีจ่าฝูงหรือเปล่านะ
‘สิ่งมีชีวิตระดับสูง’ ที่มีสติปัญญาสูงส่งมีพลังและความมุ่งมั่นที่จะรวมพลก็อบลินทั้งหมดบนูเาม็อคเลียนเข้าด้วยกันรวมถึงมีความสามารถในการบังคับบัญชาขั้นพื้นฐาน
“มีมอนสเตอร์ตัวอื่นอยู่บนเขาอีกหรือเปล่า”
“ไม่รู้สิ เท่าที่ข้ารู้ก็ไม่มีแล้วขอรับ”
“อืม”
ต่อให้ครุ่นคิดอย่างหนักเป็ร้อยวันก็ไร้คำตอบดูเหมือนว่าถึงเวลาต้องค้นหาด้วยตนเองเสียแล้ว
“เวทอัญเชิญ”
เอียนยกนิ้วชี้ขึ้นพร้อมกับท่องคาถาเบา ๆจากนั้นก็วาดวงเวทสีเงินขึ้นกลางอากาศ
“จิติญญาหมาป่า”
เขาเปิดใช้มนตร์บทที่สองซึ่งสลักอยู่บนวงเวทที่วาดไว้อย่างสมบูรณ์จากนั้นแสงสีเงินที่เจิดจ้ากว่าเดิมก็แผ่ขยายออกมา
ขณะประตูที่เรียกว่าวงเวทนั้นค่อย ๆเปิดออกทีละน้อยและก่อตัวขึ้นเป็ช่องว่างเช่นเดียวกับแสงสว่างที่ส่องผ่านช่องนั้นออกมา
“อาวู้วววว!”
ทันใดนั้นอัศวินและเหล่าทหารก็ต่างรู้สึกเหมือนหูแว่ว
มีเสียงร้องแปลก ๆ ดังมาจากวงเวท
มันคือเสียงหอนอันเป็เอกลักษณ์ของหมาป่า
“อะไรกันเนี่ย เสียงมาจากไหน”
“เมื่อกี้เขาพูดว่าจิติญญาหมาป่าไม่ใช่หรือ”
“...แต่เสียงหอนมันแปลก ๆ นะ”
เสียงซุบซิบดังหนาหูขึ้นเรื่อย ๆมีบางอย่างขนาดเล็กลอดออกมาจากวงเวทอัญเชิญ
จากนั้น มันก็ร่วงลงบนพื้น
“มะ...หมาป่าหรือ”
มันคือหมาป่าอย่างที่เหล่าทหารพูดจริง ๆ
หมาป่าตัวหนึ่งถูกอัญเชิญมาในพริบตาอย่างไรก็ตาม หมาป่าตัวนี้ดูแปลกเล็กน้อย
ก็ดูเป็หมาป่านั่นละ แต่ว่า...
1K
![[จบ] ระบบแหวนสุดโกงสร้างตำนานในสองโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1711009026_4679105.webp)
