“ไม่ทราบว่าบอสจะปล่อยดิฉันได้รึยังคะ”กอดอยู่นั้นแหละ ถึงจะรู้สึกดีก็เถอะนะแต่คนอย่างเขาก็คงจะเห็นเราเป็แค่ของเล่นคั้นเวลา ต้องตั้งสตินะยัยมีเดียเธอจะไปตกหลุมที่เขาขุดไว้ไม่ได้นะ
“ทำไมละผมว่าแบบนี้ก็สะดวกนะ จะทำอะไรก็ง่ายก็สะดวกดีออก ”เขาเน้นคำพูดที่สื่อความหมายกำกวมออกมาและยังจะใช้สายตาเ้าเล่ห์มองมาอีก เฮ้ย..คนอะไรสายตาชวนหลงชะมัดเลยหน้าตาก็ดีอีก…สติ!!..สติ!!มีเดียเธอต้องตั้งสตินะ
“เช็ดน้ำลายหน่อยไหมคุณ ” ฉันยกมือขึ้นเช็ดที่ปากอย่างไม่รู้ตัว..ก่อนจะรู็สึกตัวก็กลายเป็ตัวตลกให้เขาหัวเราะแล้ว
“ผมหล่อมากใช่ไหมละ คุณโชคดีนะที่ได้มีโอกาสได้เห็นผมในระยะใกล้ขนาดนี้ ”
“ชิ..หลงตัวเอง…ปล่อยค่ะ ดิฉันยังต้องไปทำงานอีก”ฉันผลักมือของบอสออกจากตัวของฉันก่อนจะลุกขึ้นแต่งตัวให้เรียบร้อย
“ดิฉันหวังเป็อย่างสูงว่าจะไม่มีเื่แบบนี้เกิดขึ้นอีกและในเื่วันนี้ดิฉันจะถือว่าไม่เคยเกิดขึ้น”
หมับ…ตึง..
“ไม่เคยเกิดขึ้นหรอ…หึ..คงจะไม่ได้หรอกมีเดีย ในเมื่อคุณเป็ของผมแล้วก็จะต้องเป็แค่ของผม”
ตึกๆๆ..ตึกๆๆ…ทำไมหัวใจมันเต้นแรงแบบนี้ว่ะ บอสเขาก็คงแค่ยังไม่เบื่อแกเท่านั้นเองเขาคงไม่ได้หมายความว่าชอบแกหรอก มีเดียเธออย่าหลงตัวเองให้มากเลยเธอกับเขาเพิ่งจะรู้จักกันเอง…
“ฉันไม่ใช่ของเล่นของคุณ ฉันมาทำงานไม่ได้มาเพื่อเป็ของเล่นของใคร…”มีเดียพยายามดิ้นให้หลุดออกจากอ้อมแขนอันแข็งแรงของเขาแต่ก็ไม่สำเร็จ
“ปล่อยฉัน…ปล่อยยยยสิโว้ยยย..”มีเดียทั้งดิ้นทั้งะโด้วยความหงุดหงิด
“แล้วใครบอกว่าผมเห็นคุณเป็ของเล่นละมีเดีย ผมจริงจัง”
ตึง!! นี้ฉันได้ยินบอสพูดอะไร เขาบอกว่าอะไรนะ จริงจัง? จริงจังอะไรจริงจังกับฉันหรอ?..เหอะเธอคงหูเพื้ยนไปแล้วแหละยัยมีเดียเอ้ย..
“ไม่ต้องทำหน้าตาแบบนั้น จริงจังของผมก็คือจริงจังไม่มีความหมายอื่น ผม้าคบกับคุณ”
“บอ..บอส..จะมาอยากคบกับฉันทำไม เราเพิ่งจะเคยพบกันแค่สองครั้งเองและทุกครั้งก็ยังจบลงแบบนั้นอีก”แล้วยังจะไม่ให้ฉันคิดอีกว่าเห็นฉันเป็ของเล่น
“ทำไมจะคบไม่ได้ละหรือคุณมีแฟน? ”ลองตอบว่ามีดูสิ..หึ..
“ถ้ามีก็ไปเลิกซะ..”เขามองเข้ามาในดวงตาของฉันเป็การออกคำสั่ง วางอำนาจะจังนะพ่อคุณ
“ก็ไม่ใช่หรอก แต่ฉันกับบอสยังไม่รู้จักกันดีพอและที่สำคัญเราก็ไม่ได้มีความรู้สึกต่อกันขนาดนั้นเราก็แค่…” มีอะไรกันไม่กี่ครั้งเอง ฉันยังไม่ทันได้พูดประโยคนี้ออกไปก็ต้องใเมื่อฉันหันกับมาเจอกับสายตาพิฆาตที่จ้องเขม็งมาที่ฉัน ฉันว่าถ้าคำนี้ฉันพูดออกไปคงได้ตายแน่นอน
“แค่อะไร..”
“ป่าว..ป่าวค่ะ”เฮ้ย..ดุจัง
“ไม่มีก็ดี..ส่วนเื่ที่ไม่รู้จักกันดีพอคุณก็ถามมาได้เลยผมตอบได้หมดแหละขอแค่คุณอยากรู้”ใครเขาหมายความว่าแบบนั้นกันละ
“ตกลงตามนี้แหละ”เอ้ามัดมือชกกันอีก
“แต่ดิฉันเป็พนังงานของบอสนะคะ ถ้ามีเื่แบบนี้ออกไปคงไม่เหมาะสม”
“ไม่เหมาะสมยังไง ”สายตานี้อีกแล้ว…กดดันชะมัดเลยเว้ย..
“งั้น..งั้นก็ลองคบก็ได้ค่ะ แต่…แต่อย่าเพิ่งบอกใครนะคะ เดี๋ยวคนอื่นจะมองฉันว่าไม่ดีแล้วจะหาว่าฉันใช้เส้นสายเพื่อเข้ามาทำงาน”
“ใครกล้า…ผมไม่คิดจะคบแบบหลบๆซ่อนๆหรอกนะผมบอกไปแล้วไงว่าผมจริงจัง”
“ไม่หรอกๆ แค่่นี้ไงคะขอแค่่นี้ถ้าเราไปต่อกันได้แล้วค่อยบอกคนอื่นก็ได้แต่ถ้าไม่เราก็จะได้แยกย้ายกันโดนที่ไม่ต้องเป็ขี้ปากคนอื่นไง”จะมองอะไรนักหนาพ่อคุณณณ
“ผมจะบอกคุณอีกครั้งว่า ผมจริงจัง ไม่ได้คบเล่นๆๆ”เขามองฉันและย้ำอีกครั้ง ลองดูสักหน่อยก็คงไม่เป็ไรหรอกมั้ง ขอแค่เราอย่าไปตกหลุมพลางที่เข้าวางไว้ก็พอ ลองดูว่ะยังไงก็ไม่เคยมีแฟนอยู่แล้วลองคบเพื่อเป็ประสบการณ์ให้ตัวเอง
“ค่ะรู้แล้วค่ะ..งั้นบอสตกลงที่จะยังไม่บอกใครใช่ไหมคะ”
“อืม…”บอสตอบกับแบบหงุดหงิด
“แต่..หนูต้องเปลี่ยนคำเรียกนะผมไม่ชอบแบบที่คุณเรียกอยู่ตอนนี้”
“แล้วจะให้เรียกว่าไงละคะ อยู่ที่ทำงานจะให้เรียกอะไรได้นอกจากบอสหรือจะให้เรียกว่าประธานคะ”
“พี่..เรียกพี่โจเซฟ…"
“ห๊ะ..พี่..”แต่เมื่อฉันเห็นใบหูที่แดงกำของเขา ฉันถึงกับหลุดยิ้มออกมาไม่ได้ เขินเป็ด้วยแฮะ…ฮิฮิ..น่ารักจัง
“พี่โจเซฟคร๊าาา” ฮ่าๆๆๆๆ…หูโคตรแดง
“ฮ่าๆๆๆ…พี่โจ..”
อุ๊บ!! ก่อนที่ฉันจะได้เรียกชื่อของเขาจบก็มีปากของเขาปิดทับลงมาที่ปากที่กำลังจะหัวเราะของฉัน เขาแหย่ลิ้นเข้ามาเพื่อสำรวจรสหวานจากปากของหญิงสาวอย่างชำนาญ
จ๊วบๆๆ ทั้งจูบทั้งเลียและมือที่อยู่่เอวของหญิงสาวก็เลื่อนขึ้นมาจับเข้ากับเต้างามที่เบียดชิดกับแผงอกของชายหนุ่มก่อนที่จะไปไกลกว่านี้มีเดียก็ผลักเขาออก
“ปล่อย…ปล่อยก่อนค่ะ..”
“ยังจะหัวเราะพี่อีกไหม”
“ไม่..ไม่แล้ว..ค่ะ”ถ้ายังหัวเราะอีกฉันว่าคงไม่ต้องทำแล้วแหละงานก่อน หยอกนิดเดียวเองเอาคืนแทบขาดใจ เฮ้ย..ช่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยจริงๆเลย
“แต่จะให้เรียกว่าพี่โจเซฟในที่ทำงานก็คงจะดูไม่ดีมั้งคะ อย่างนั้นคนอื่นก็รู้หมดสิ”
“รู้แล้วก็ดีสิ ยังไงซะพี่ก็ไม่ได้อยากปิดอยู่แล้วหนิ”
“ก็ไหนเราตกลงกันแล้วไงคะ ว่าเราจะยังไม่บอกใคร”ฉันหันไปส่งสายตาที่คิดว่าน่ารักที่สุดให้เขา เพื่อที่จะต่อลองอีกครั้งกับเื่นี้ ปิ๊กๆ..
“เฮ้ยย..จริงๆๆเลย..ก็ได้แต่ให้แค่เดือนเดียวนะ”ใครจะไปทนไหวว่ะสายตาอย่างอ้อน
“ห๊าาา…เดือนเดียว?”น้อยไปหน่อยไหมลูกพี่..ใครเขาทำความรู้จักกันแค่เดือนเดียว
“หรือจะไม่เอางั้นก็บอกไปเลยจบๆๆ ทุกคนจะได้รู้พี่ก็ไม่คิดที่จะปิดบังอะไรอยู่แล้วและเวลาเดือนนึงพี่ให้เราเริ่มทำความคุ้นเคยที่จะมีพี่ไม่ใช่เพื่อปิดบังใคร เพราะพี่ไม่ชอบอยู่แบบหลบๆซ่อนๆ”
“เอาๆๆ เดีือนเดียวก็เดือนเดียว”เดือนเดียวก็คงพอแล้วแหละ เดี๋ยวบอสก็คงเบื่อเราเอง
“งั้นมีเดียออกไปได้ยัง”ถ้าอยู่นานกว่านี้เดี๋ยวจะเกิดเื่แบบนั้นอีก เพราะขนาดแค่นั่งคุยบนตักเฉยๆ อาวุธของบอสก็แท่งก้นตลอดเวลาแล้วเนี้ย จะหื่นอะไรขนาดนั้น
“อืม..วันนี้เดี๋ยวกลับพร้อมกันเดี๋ยวพี่ไปส่ง”
“ไม่..ไม่ต้องหรอกค่ะ มีเดียกลับเองได้”ไปส่งคนก็เห็นหมดสิ
“รอกลับพร้อมกัน…”อีกแหละใช้เก่งจริงๆๆสายตานี้หนิ
1K
