ข้าจักกลืนกินดารา

    "เมื่อ200ปีก่อนมนุษย์ยังคงอยู่บนโลกแต่ได้เกิดภัยพิบัติบางอย่างขึ้นทำให้บรรพบุรุษของพวกเราได้ย้ายถิ่นฐานมายังกาแล็กซี่แห่งนี้โดยผู้นำในตอนนั้นมีชื่อว่า..."

     เสียงอาจารย์กำลังบรรยายในห้องเรียนดังขึ้นเรื่อยๆเมื่อสังเกตว่ามีนักเรียนคนหนึ่งนั่งหลับอยู่หลังห้อง

  หาว~

     เด็กหนุ่มคนหนึ่งได้ตื่นขึ้นพร้อมอ้าปากหาวเสียงดังซึ่งเมื่ออาจารย์เห็นเด็กนักเรียนตรงหน้านั้นไม่ตั้งใจก็หมดความอดทนทันที

    "นี่เคนทำไมถึงไม่ตั้งใจเรียนเธอคงไม่คิดว่าแค่จ่ายค่าเทอมแล้วไม่จำเป็๲ต้องเรียนก็ได้หรอกนะ"

     ได้ยินดังนั้นเด็กหนุ่มสะดุ้งทันทีแล้วได้แต่นั่งเงียบท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อนๆในห้องเรียน

  กริ๊ง~

     เสียงออดหมดเวลาได้ดังขึ้นอาจารย์จึงได้แต่ต้องยอมไปก่อน"เอาล่ะงั้นวันนี้เราพอกันแค่นี้ก่อน"
พูดจบอาจารย์คนนี้ก็ได้เดินจากไป

     "เห้อหมดไปอีกหนึ่งวันที่แสนน่าเบื่อได้กลับบ้านซะที"เมื่อกล่าวจบเด็กหนุ่มก็ได้ตัดสัญญานสื่อสารทันที

     ธรรมเนียมของมนุษย์โลกนั้นเมื่อบุตรอายุถึง10ปีจะส่งบุตรออกจากดาวและค้นหาดาวประจำตัวเพื่อฝึกฝนส่วนการที่มาโรงเรียนได้นั้นก็เพราะใช้การเชื่อมต่อพิเศษที่ได้ร่วมกันพัฒนากับเผ่าพันธุ์ที่มีอารยธรรมสูงหลายเผ่าพันธุ์ทำให้สามารถสื่อสารกันได้แทบจะทั้งจักรวาลเลยทีเดียว

     "เห้อนี่ก็ผ่านมา2ปีแล้วยังหาดาวประจำตัวไม่ได้เลย"ปกติแล้วการจะหาดาวประจำตัวก็ถือว่าใช้โชคช่วยอยู่หลายส่วนเลยทีเดียวเพราะต้องหาดาวที่ส่งคลื่นออกมาแล้วเข้ากันได้กับเซลล์ของมนุษย์คนนั้นโดยปกติแล้วจะหาเจอภายใน2ปีถ้าหาไม่เจอภายใน5ปีจะถือว่าเป็๲พวกล้มเหลว

  ตื้ดๆๆ!!!

     เสียงแจ้งเตือนได้ดังขึ้นส่งผลให้เด็กหนุ่มต้องเปิดหน้าจอรับสายที่ตนไม่ค่อยอยากรับสักเท่าไหร่

     "สวัสดีครับแม่"

     "สวัสดีเคนเป็๲ยังไงบ้างเจอดาวประจำตัวรึยังลูก"

     "ยังไม่เจอเลยครับ"เด็กหนุ่มตอบด้วยเสียงหดหู่เพราะเค้าใช้เวลานานมากในการค้นหาดาวส่งผลให้เขาโดนคนในโรงเรียนดูถูกอย่างมาก

     "ผมคิดว่าอีกไม่นานผมต้องหาเจอแน่ๆและจะต้องประสบความสำเร็จให้ได้"เขาจะต้องรีบหาดาวให้เจอให้ได้ไม่อย่างนั้นเขาจะต้องได้สถานะสุดยอดขยะประจำโรงเรียนแน่ๆ

     "ลูกไม่ต้องเป็๲ห่วงเ๱ื่๵๹พ่อนะเดี๋ยวแม่จะคุยให้"

     "ขอบคุณครับแม่"เด็กหนุ่มตอบด้วยเสียงเศร้าๆพร้อมวางสายไป

     เด็กหนุ่มได้แต่ถอนหายใจยาว"นี่เราก็ผ่านมาหลายกาแล็กซีแล้วนะยังไม่เจออีกหรอ"ด้วยความร่ำรวยของพ่อเขาพ่อเขาสามารถที่จะหาซื้อดาวให้เขาได้แต่จะไม่ใช่ดาวที่เหมาะสมกับเขาอย่างแท้จริงซึ่งเขาได้ปฏิเสธทันทีที่พ่อเสนอมาและยืนกรานที่จะมุ่งหน้าต่อไป

  ปิ๊ปๆๆ!!!

     เสียงสัญญานเตือนภัยดังขึ้นเด็กหนุ่มรีบวิ่งไปมองบนจอภาพ"นั่นมันอะไรน่ะ?"

     "คำเตือน!!ตรวจพบวัตถุขนาดใหญ่กำลังมุ่งหน้ามายังท่าน"สิ่งที่จอภาพแสดงให้เขาเห็นคือวัตถุประหลาดรูปทรงกลมซึ่งดูแล้วน่าจะเป็๲ดาวอะไรสักอย่างกำลังมุ่งหน้ามายังเขาแต่ที่น่า๻๠ใ๽คือขนาดของเ๽้าสิ่งนั้นที่มีขนาดใหญ่กว่าดวงอาทิตย์ของกาแล็กซีนี้ไม่รู้ตั้งกี่เท่า

     "ถ้าไม่รีบหนีล่ะก็ฉันต้องตายแน่ๆ"พูดจบเด็กหนุ่มได้เร่งเครื่องเต็มกำลังพร้อมเปิดแกนวาร์ปหนีทันที

     "เห้อ~มาไกลเราคงหนีเ๽้าดาวบ้านั่นได้แล้วมั๊ง"

   ปิ๊ปๆๆ

     "ตรวจพบวัตถุต้องสงสัยกำลังมุ่งหน้ามายังท่าน"

     "อีกแล้วหรอ!!"เด็กหนุ่มกำลังเตรียมตัวที่จะหนีอีกครั้งแต่แล้ว...

   ปัง!!!

     ดาวดวงนั้นได้เร่งความเร็วเพียงพริบตาเดียวก็ได้พุ่งปะทะเข้ากับยานของเคนเครื่องยนต์ได้หยุดทำงานทันทีแล้วร่วงไปตามแรงโน้มถ่วงของดาวดวงนั้นพร้อมกับสติของเด็กหนุ่มที่ดับลง