ตอนที่ 12 : หมดเวลาแล้ว
การต่อสู้ยังคงดำเนินต่อไปอย่างดุเดือด
เสียงดาบปะทะกรงเล็บ เสียงะเิของเวทมนตร์ และเสียงคำรามของมอนสเตอร์ดังสะท้อนไปทั่วป่าแห่งภูติ
ต้นไม้รอบ ๆ ถูกฟันขาด
บางต้นหักโค่นลงกับพื้น
หินขนาดใหญ่แตกกระจายจากแรงกระแทกของการต่อสู้
พื้นดินเต็มไปด้วยหลุมและรอยแยก
นักผจญภัยแทบทุกคน าเ็กันทั่วหน้า
เสื้อเกราะหลายจุดแตก
เืไหลจากาแเล็กใหญ่
มีเพียงไม่กี่คนที่ยังยืนได้มั่นคง
โดยเฉพาะ เร และเหล่านักดาบนักรบแนวหน้า
แต่แม้จะล้มมอนสเตอร์ลงไปกี่ครั้ง
พวกมันก็ ฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง
เหมือนไม่มีวันตาย
ในจังหวะนั้นเอง
เสียงคำรามของมอนสเตอร์ดังขึ้นจากป่าลึก
กรรรรร!!!
ทุกคนชะงัก
ก่อนจะได้ยินเสียงบางอย่างกำลัง วิ่งเข้ามา
พื้นดินเริ่มสั่นะเื
ตึง! ตึง! ตึง!
เรหันมองซ้ายขวา
แล้วสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนทันที
จากแนวต้นไม้
มอนสเตอร์ขนาดใหญ่หลายตัวกำลังพุ่งออกมา
รูปร่างของมันคล้าย ไดโนเสาร์ขนาดมหึมา
สูงหลายเมตร
ฟันแหลมคม
กรงเล็บใหญ่เหมือนเคียว
และเป้าหมายของพวกมันคือ
กองเกวียน
พ่อค้าหลายคนหน้าซีด
“แย่แล้ว…!”
นักผจญภัยบางคนพยายามตั้งท่าป้องกัน
แต่ระยะมันใกล้เกินไป
ในเวลาไม่กี่วินาทีพวกมันก็จะพุ่งถึงตัว
ในจังหวะนั้นเอง
ลูคัสที่ยืนอยู่ข้างเกวียนก็ ถอนหายใจเบา ๆ
“…เฮ้อ”
เขายกเท้าซ้ายขึ้น
แล้ว กระทืบลงบนพื้นเบา ๆ
ตูมมมมม!!!
แรงกดดันมหาศาละเิออกจากร่างของเขา
ออร่าพลังเวทขยายออกเป็วงกว้าง
ทุกสิ่งที่อยู่ในรัศมี
ถูกกดทับลงกับพื้นทันที
พื้นดินแตกร้าวเป็รอยแยกขนาดใหญ่
หินแตกกระจาย
ต้นไม้หลายต้นถูกแรงกดจนล้มลง
มอนสเตอร์ไดโนเสาร์ขนาดั์ที่กำลังวิ่งเข้ามา
ถูก กดจมลงกับพื้น
ร่างมหึมาของพวกมันไม่สามารถขยับได้
เหมือนถูกูเาทั้งลูกทับไว้
นักผจญภัยทุกคนหันไปมองต้นตอของพลังนั้น
ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
แรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของลูคัส
ทำให้อากาศรอบตัวหนักอึ้ง
บางคนถึงกับเหงื่อไหลไม่หยุด
ลูคัสเกาศีรษะเบา ๆ
“โทษทีนะ”
“พอดีมันเริ่มน่ารำคาญแล้ว”
ในขณะเดียวกัน
เรนหันมองไปทางป่าลึกด้านหนึ่ง
ดวงตาสีแดงอมม่วงของเขาเปล่งแสงจาง ๆ
ก่อนจะพูดออกมา
“ดูเหมือน…”
“…เ้าคนที่อยู่เื้ันี่คงไม่คิดจะปล่อยเราไปง่าย ๆ จริง ๆ”
เขาหันไปหาลูคัส
“ก่อนที่ทุกอย่างจะยืดเยื้อกว่านี้”
“นายจัดการพวกที่มาทีหลังนะ”
ลูคัสพยักหน้า
“ได้เลย”
เรนมองไปยังมอนสเตอร์ประหลาดที่กำลังฟื้นตัวอีกครั้ง
ก่อนจะพูดต่อ
“ฉันรู้แล้วว่าจัดการพวกมันยังไง”
นักผจญภัยหลายคนหันมามองทันที
เรนพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบ
“พวกมันน่าจะใช้อาวุธระดับสูงจาก ยุคโบราณ”
“เพื่อยึดิญญาของสิ่งมีชีวิตไว้”
เขามองร่างมอนสเตอร์ที่ลุกขึ้นมาอีกครั้ง
“ตามปกติ…”
“เมื่อสิ่งมีชีวิตตายลง”
“ิญญาจะมุ่งหน้าไปยังโลกหลังความตายทันที”
เรนค่อย ๆ จับด้ามดาบของเขา
บรรยากาศรอบตัวเริ่มเงียบลงอย่างประหลาด
ก่อนที่เขาจะพูดด้วยเสียงต่ำ
“…สะบั้นิญญา”
ผึบ
ไม่มีใครเห็นจังหวะที่เขาชักดาบ
แต่ในวินาทีนั้นเอง
ลมเย็นเยียบก็พัดผ่านสนามรบ
กระแสพลังเวทบางอย่างที่ทั้ง หนาวเย็นและอึดอัด แผ่กระจายไปทั่วพื้นที่
มอนสเตอร์ประหลาดหลายสิบตัวชะงัก
ดวงตาของพวกมันเบิกกว้าง
ทันใดนั้น
ฉัวะ!
รอยฟันบางอย่างปรากฏขึ้นบนร่างของพวกมัน
ก่อนจะขยายออก
ร่างของมอนสเตอร์ ขาดออกเป็ส่วน ๆ
เหมือนถูกฟันจากทุกทิศทางพร้อมกัน
จากนั้น
เปลวเพลิงสี ดำแดง
เหมือนเปลวไฟจากนรกก็ลุกขึ้น
มันเผาไหม้ร่างของพวกมันอย่างรวดเร็ว
ไม่ใช่แค่ร่างกาย
แต่เหมือนกำลัง เผาิญญา
เสียงคำรามของพวกมันหายไป
ร่างของมอนสเตอร์ค่อย ๆ สลายเป็เถ้าถ่าน
แล้ว หายไปกับอากาศ
เงียบ
สนามรบทั้งพื้นที่ตกอยู่ในความเงียบงัน
นักผจญภัยทุกคนยืนแข็งทื่อ
อ้าปากค้าง
เรมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาตกตะลึง
หนึ่งในนักผจญภัยพึมพำออกมา
“บ้าเอ๊ย…”
“นั่นมัน…ท่าฟันอะไรกัน”
มอนสเตอร์พวกนั้น
ที่พวกเขาฆ่าไปกี่ครั้งก็ไม่ตาย
กลับถูกกำจัดด้วย การโจมตีเพียงครั้งเดียว
ทุกสายตาหันไปมองเรน
ชายที่ยืนถือดาบอย่างสงบนิ่ง
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ในป่าลึก
บางสิ่งที่กำลังเฝ้ามองการต่อสู้นี้อยู่
เริ่มขยับตัวแล้ว...
231
