เขมกรป้อนรัก

        “ผมยกเ๱ื่๵๹นี้ให้เป็๲หน้าที่คุณประสานงานกับทนายความ มอบอำนาจให้ทำเ๱ื่๵๹ถอนบังคับคดีของคุณเสรีออกให้หมด

        “แต่ว่า...” พนักงานมีอาการลังเลอย่างเห็นได้ชัด

        “มีปัญหาอะไร”

        “จะกลายเป็๞หนี้สูญนะครับ เงินที่คุณอำนาจเอาไปก็ไม่ใช่น้อยๆ”

        “คุณไม่ต้องห่วงเ๱ื่๵๹นั้น ผมจะตามเอาคืนจากนายอำนาจ คนหัวหมอแบบนั้น ผมไม่ปล่อยไว้หรอก เขาทำให้คนตายทั้งคน” เขมกรนึกถึงคำพูดของดารินที่เคยบอกไว้ว่าพ่อเธอเสียชีวิตอย่างไร

เขมกรนั่งทำงานที่กองเท่า๥ูเ๠าจนเวลาล่วงเลยไปหลายชั่วโมง พนักงานเข้าออกให้เขาเซ็นเอกสารเป็๞ว่าเล่น ก่อนสายตาคมจะหันมองนาฬิกาหรูที่ข้อมือ จึงหยิบมือถือโทรหาเพื่อนรัก

        “นัย..ไปรับดารินมาหรือยัง”

        “ก็ไม่เห็นเธอโทรมานะ ป่านนี้กลับเองแล้วมั้ง สามทุ่มแล้วนะ”

        “งั้นเหรอ แค่นี้ล่ะ” เขมกรวางสายเพื่อนรักไปพลางเลื่อนดูไลน์ เผื่อลูกน้องสาวจะมีรายงานความคืบหน้าอะไร แต่ปรากฏว่าว่างเปล่า ซึ่งแปลกไปจากนิสัยของเธอ ชายหนุ่มจึงกดโทรหาแต่ดารินไม่ยอมรับสาย คิ้วเข้มชนกันเล็กน้อยเขามองมือถือครู่หนึ่งจึงกดโทรซ้ำเป็๲ครั้งที่สอง ปรากฏว่าผลเป็๲เหมือนเดิมไม่ตอบรับ เขมกรหันไปเก็บข้าวของให้เป็๲ระเบียบแล้วรีบออกจากบริษัททันที สองมือหมุนพวงมาลัยรถออกอย่างรวดเร็ว แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังบ้านของคุณรัตนา หากลูกน้องเขาเป็๲อะไรไป จะเอาเ๱ื่๵๹ให้ถึงที่สุด สายตาคมแสดงความกังวลอย่างมาก เพราะรู้นิสัยจอมมารอย่างคุณรัตนาดี

        “นังหนูนั่นกลับไปหรือยัง” เสียงหญิงชราที่นั่งจิบชาอยู่ เอ่ยถามคนรับใช้ด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยเพราะความชรามากแล้ว

        “ยังเลยค่ะคุณท่าน นั่งเมาอยู่หน้าบ้าน”

        “หึ” หญิงชราหัวเราะในลำคอ คิดจะกล่อมให้ขายที่ ฝันไปเถอะว่าจะยอมขายง่ายๆ ไม่ใช่ไม่อยากขาย แต่รู้สึกสนุก ที่มีคนมาเล่นด้วยไม่เว้นแต่ละวัน เดี๋ยวพนักงานบริษัทนั้น เดี๋ยวพนักงานบริษัทนี้ มีอะไรให้คนแก่เล่นอีกเยอะไม่เหงาตายเป็๞ซากเหมือนสมัยก่อน

        “หากเที่ยงคืนแล้ว แม่หนูยังไม่กลับ หรือยังไม่มีใครมารับ ก็พาเข้าบ้านนะ เดี๋ยวยุงกัด” หญิงแม่บ้านก้มโค้งรับอย่างเกรงอำนาจ และดูเหมือนลังเลที่จะพูดบางอย่าง

        “มีอะไรก็พูดมา อย่าอ้ำอึ้งลีลาเยอะ ฉันไม่ชอบ”

        “เหล้าที่คุณท่านให้ผู้หญิงคนนั้นชิม เป็๲เหล้าที่แพงมากเลยนะคะ”

        “ใครบอกว่าฉันให้ชิม ฉันให้ดื่มเลยต่างหาก แต่ไม่คิดว่าเมาแล้วจะล้นเลื่อนเปื้อนขนาดนั้น หึหึ” หญิงชรายิ้มออกมาอย่างชอบใจ พลางเหลือบตามองแม่บ้านเป็๞ครั้งสุดท้าย

        “จับตาดูแม่หนูนั่นไว้ อย่าให้ใครมาทำอะไรไม่ดี ถ้าเที่ยงคืนยังไม่กลับ ก็ลากเข้ามานอนในบ้าน ฉันจะเข้านอนแล้ว”

        “เดี๋ยวค่ะคุณท่าน แล้วทำไมไม่พาเธอเข้ามานอนในบ้านเลยล่ะคะ”

        “มันจะดูว่าฉันใจดีเกินไปน่ะสิ” หญิงชราพูดพลางยิ้มอย่างนึกสนุก ก่อนแม่บ้านจะเข็นรถเข็นพาหญิงชราเข้าห้องพักผ่อนไป

แสงไฟหน้ารถสาดทาบส่องมาที่ใบหน้าของหญิงสาวที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ โดยมีแม่บ้านแอบดูอยู่ห่างๆ เขมกรเบิกตาโพลง เท้ากดเหยียบเบรกในทันที ไม่นานนักร่างสูงก็เข้ามาประคองหญิงสาวอย่างรีบร้อน

        “ดารินๆๆ” เขาเขย่าตัวหญิงสาวที่เมาไม่ได้สติ ก่อนจะได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากตัวเธอ

        “คุณกินเหล้าหรือ” คนเป็๞ห่วงถามขณะที่หญิงสาวลืมตามอง แล้วปล่อยยิ้มหวานพร้อมกับดวงตาเยิ้มมองเขา

        “ลีจงซอก มารับรินหรือคะ” ดวงตาเยิ้มมองชายหนุ่มแล้วพูดพร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์คละคลุ้งไปทั่ว มือน้อยๆ รั้งคอเขาไว้พลางจับใบหน้ามาแนบชิด

        “อึก อึก” หญิงสาวสะอึกเป็๞ระยะๆ พร้อมกับดวงตาเยิ้มนั้น ชายหนุ่มเห็นภาพตรงหน้าเขารู้สึกเดือดขึ้นมาทันที ก่อนจะแกะมือหญิงสาวออกจากคอ แล้วเดินตรงไปชะเง้อคอมองหา มือหนากำลังเตรียมกดกริ่งหน้าบ้าน เขาอยากคุยให้รู้เ๹ื่๪๫ ก่อนที่แม่บ้านผู้สังเกตการณ์จะรีบเดินเข้ามา

        “คุณรัตนาอยู่ไหน” เขมกรถามเสียงเข้ม ในขณะที่ดารินเดินเข้ามากอดจากด้านหลัง แรงกระแทกของหญิงสาวทำให้เขาเซถลาไปก้าวสองก้าว