ทะลุมิติมาเป็นแม่เลี้ยง(จำเป็น) ในยุค 80 【จบแล้ว】

        ตั้งแต่ที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวบอกว่าหลี่ไฉ่เฟิ่งตั้งครรภ์บ้านก็แทบจะลุกเป็นไฟอยู่บ่อยครั้ง

        สองวันก่อนต่งเสี่ยวเสี่ยวไปดูแลหลี่ซิงชางที่โรงพยาบาลป้าหลิวจึงมาช่วยทำอาหารให้ฉินซู่กับเด็กๆ สองมื้อ

        พอกลับถึงบ้านก็ทะเลาะกันเสียยกใหญ่ตลอดวันได้ยินแต่เสียงข้าวของถูกทุบ ถูกขว้างปาแตกกระจาย

        ตอนนี้ ต่งเสี่ยวเสี่ยวกับคนอื่นๆก็ได้ยินเสียงนั้นเหมือนกัน

        เมื่อได้ยินเสียงต่งเสี่ยวเสี่ยวก็หยุดยิ้มทันที เธอเงยหน้ามองฉินซู่ความคิดของทั้งสองคนแสดงออกบนใบหน้าอย่างชัดเจน

        ป้าหลิวเป็นคนดี แต่หลี่ไฉ่เฟิ่ง…

        เธอลังเลอยู่สักพักต่งเสี่ยวเสี่ยวก็แบ่งปลาดุกตักใส่ชามแล้วเดินไปเคาะประตูบ้านตรงข้าม

        "ป้าคะ" ป้าหลิวเปิดประตูออกมาต่งเสี่ยวเสี่ยวยื่นซุปปลาดุกให้ "นี่เป็นน้ำใจเล็กๆน้อยๆ ของฉัน ขอบคุณป้าที่ช่วยทำอาหารให้เมื่อสองวันก่อนนะคะ"

        แต่ก่อนใบหน้าของป้าหลิวมักจะประดับด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นเป็นมิตรกับเด็กๆ ในหมู่บ้าน

        ตอนนี้เมื่อป้าหลิวเปิดประตูออกมาต่งเสี่ยวเสี่ยวเห็นใบหน้าของป้าหลิวที่ดูเหนื่อยล้ารอยคล้ำใต้ดวงตาบ่งบอกว่าเธอพักผ่อนไม่เพียงพอ

        พอเห็นต่งเสี่ยวเสี่ยว ป้าหลิวก็รับชามมา"ขอบใจมากนะ เสี่ยวเสี่ยว"

        "ป้าคะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวชะเง้อคอมองเข้าไปข้างใน"ช่วงนี้เสียงดังน่าดู มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?"

        ป้าหลิวส่ายหน้าเธอคว้ามือของต่งเสี่ยวเสี่ยวไว้ "ไม่มีอะไรให้ต้องช่วยหรอกจ้ะต่อไปถ้ามีอะไรก็มาให้ป้าช่วยได้เลยนะ"

        "แค่พวกเธออยู่ดีกินดีก็พอแล้ว!"

        พูดยังไม่ทันขาดคำเสียงทุบข้าวของก็ดังมาจากข้างในอีกครั้ง

        "ยังไม่เข้ามาอีกอยากให้ฉันอดตายรึไง?"

        "ฉันอ้วก เหนื่อยจนแทบแย่แล้วยังไม่ยอมหาอะไรมาให้ฉันกินอีก?"

        "งั้นลูกคนนี้ก็ช่างมันเถอะฉันไม่เอาแล้ว!"

        …

        เสียงด่าทอต่างๆ นานาดังออกมาจากข้างในป้าหลิวปิดประตูแล้วเดินเข้าไป ต่งเสี่ยวเสี่ยวถอนหายใจอย่างจนปัญญาอยู่หน้าประตู

        เรื่องของคนอื่น เธอจะเข้าไปก้าวก่ายไม่ได้

        พอกลับมาบ้าน ฉินไห่หยางกับคนอื่นๆก็เก็บชามไปไว้ที่อ่างล้างจานแล้ว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวกำลังจะเดินเข้าไปฉินไห่หยางและเฉินเฉินรีบวิ่งเข้าไปขวางหน้าอ่างล้างจานไว้"พวกเราล้างจานเองครับ แม่เข้าไปพักผ่อนเถอะ"

        "ใช่ครับน้าต่งรีบเข้าไปพักผ่อนเถอะครับ พวกผมทำเองได้"

        เฉินเฉินอยู่ที่นี่เกือบสองอาทิตย์เขาคุ้นเคยกับชีวิตที่นี่บ้างแล้ว บางครั้งต่งเสี่ยวเสี่ยวก็ยังฝังเข็มให้เขาบ้าง

        ร่างกายของเขาจึงหายดีเป็นปลิดทิ้ง

        ในชนบท อากาศและสภาพแวดล้อมดีกว่าในเมืองมากโรคหอบหืดของเขาก็ไม่กำเริบอีกเลย

        จากคุณชายน้อยที่ไม่เคยทำงานหนักกลายเป็นว่าสิ่งที่เขาชอบที่สุดคือการช่วยฉินไห่หยางและต่งเสี่ยวเสี่ยวทำงาน

        ตอนเช้าไปตัดหญ้ากลับมาให้กระต่ายตอนเที่ยงก็ต้องช่วยให้อาหารไก่

        ตอนเย็นต้องช่วยล้างจานมีเพียงตอนกลางวันที่ว่างเท่านั้น ถึงจะมีเวลาไปเรียนรู้พวกสมุนไพรที่ตากแห้งไว้

        แต่เฉินเฉินรู้สึกว่าชีวิตแบบนี้ทำให้ตัวเองรู้สึกว่ามีคุณค่ามากขึ้น 

        บางครั้งเขาก็สอนฉินไห่เยว่และฉินไห่หยางเขียนหนังสือ

        ฉินซู่ก็สอนพวกเขาอ่านบทกวี

        เฉินเฉินรู้สึกจากใจจริงว่าการได้อยู่ในบ้านแบบนี้มันมีความสุขมากจริงๆ

        พอจัดการธุระเสร็จต่งเสี่ยวเสี่ยวก็เข้าไปในบ้าน เธอไปหาชุดในห้องข้างๆและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วจึงกลับไปที่ห้องโถง

        การเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เป็นเรื่องธรรมดาแต่ฉินซู่รู้สึกว่าตอนที่ต่งเสี่ยวเสี่ยวเข้ามา เขารู้สึกว่าเธอไม่เหมือนเดิม

        บนตัวเธอมีกลิ่นยาที่ฟุ้งออกมา

        "ยาที่เธอสั่งให้ทำทั้งหมดฉันทำตามสัดส่วนที่เธอบอกแล้ว ฉันตรวจดูไม่มีปัญหาอะไร"

        "แล้วก็พวกสมุนไพรที่เธอตากไว้ในสวนฉันก็ให้พวกลูกๆ ช่วยกันเก็บให้หมดแล้ว" ตอนกลางวันฉินซู่นั่งรับแดดอยู่ในสวนเขาช่วยทำงานไปไม่น้อย ในที่สุดเขาก็รู้สึกว่าตัวเองยังมีประโยชน์อยู่บ้าง

        พอได้ยินแบบนั้นรอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของต่งเสี่ยวเสี่ยว

        เธอชูนิ้วโป้งขึ้น ทำท่าเหมือนกำลังโอ๋เด็ก"เก่งมากๆ ทำได้ขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย?"

        "เยี่ยมไปเลย!"

        เมื่อได้ยินคำชมที่เหมือนกับคำชมเด็กของต่งเสี่ยวเสี่ยวฉินซู่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ

        เด็กๆ สามคนเล่นกันอยู่ข้างนอกสักพักพอเริ่มเหนื่อยก็เข้ามาพักผ่อนกัน

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวเอนตัวลงบนเตียงตั้งใจจะรอให้ทุกคนหลับแล้วเธอค่อยลุกมาทายา ตอนนี้เธอรู้สึกเหนื่อยเกินไป

        นอนไปนอนมา เธอก็ผล็อยหลับไป

        ตกดึกต่งเสี่ยวเสี่ยวก็สะดุ้งตื่นขึ้นมาเธอพลิกตัวไปมา เสื้อผ้าเสียดสีกับร่างกาย มันเจ็บจริงๆ!

        เหงื่อก็ซึมเข้าไปในบาดแผล เธอทนไม่ไหวจึงค่อยๆ ลุก และย่องไปเอายาที่ทำไว้แล้วออกมาจากใต้โต๊ะ

        เธอเอายาออกมา แล้วนั่งยองๆ อยู่ตรงมุมห้อง 

        เธอพยายามทายาให้ตัวเองแต่แผลอยู่ตรงกลางหลังพอดี ทำให้เธอเอื้อมไปไม่ถึง

        "ให้ฉันช่วยไหม"

        ในห้องที่เงียบสนิทเสียงทุ้มนุ่มของฉินซู่ดังขึ้น ต่งเสี่ยวเสี่ยวจึงตกใจสะดุ้ง

        เธอหันกลับไปเห็นฉินซู่นั่งอยู่ข้างเตียงเขามองเธออย่างไม่ละสายตา ดูเหมือนว่าเขาจะมองเธอมานานแล้ว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวดึงเสื้อลงมาด้วยท่าทีกระอักกระอ่วน"นายตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่?"

        เธอนึกว่าทุกคนหลับไปหมดแล้วเสียอีก

        ฉินซู่ไม่ตอบ เขาเป็นคนตื่นง่าย แค่คนข้างๆขยับตัว เขาก็รับรู้ถึงสิ่งรอบข้างได้โดยสัญชาตญาณ

        "ไปโดนอะไรมา?" ฉินซู่หลีกเลี่ยงประเด็นนั้น "ตอนกลับมาทำไมไม่บอก?"

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวอ้าปากค้างก่อนจะเดินไปหาเขาอย่างเหนื่อยใจ "ฉันกลัวว่าเด็กๆจะเป็นห่วง กลางวันตอนอยู่ที่ลานหิน ฉันเผลอไปกระแทกโดนหินนิดหน่อยน่ะ"

        "แล้ว…"

        ฉินซู่ตั้งใจจะทายาให้ต่งเสี่ยวเสี่ยวแต่ตรงนั้นมันอยู่ด้านหลังของเธอ

        แม้ว่าสองคนจะเริ่มต้นความสัมพันธ์ด้วยการถูกคนอื่นวางแผนจนมีสัมพันธ์ทางกายกันแล้ว แต่ว่า…

        "งั้นนายทาให้ฉันเถอะ" ต่งเสี่ยวเสี่ยวไม่ได้หัวโบราณขนาดนั้น เธอยื่นยาให้เขาแล้วเดินไปนั่งข้างเตียง เปิดเสื้อขึ้น 

        "ใช้มือทายาลงไปก็พอ"

        ความใจเย็นของต่งเสี่ยวเสี่ยวทำให้ฉินซู่รู้สึกเขินอายเขาจ้องมองแผ่นหลังขาวผ่องและส่วนเว้าโค้งที่เด่นชัดของเธอ

        ฉินซู่แอบกลืนน้ำลายลงคอ

        เขาไม่ใช่คนลามกแต่ตอนนี้พอเห็นต่งเสี่ยวเสี่ยวในท่าทางแบบนี้แล้วในใจของเขากลับมีความรู้สึกบางอย่างเกิดขึ้นมา

        ฉินซู่หยิบยามาป้ายลงบนมือเบาๆ

        เขามองรอยถลอกพวกนั้น ฉินซู่เม้มปากต่งเสี่ยวเสี่ยวเป็นคนที่ไม่ชอบบอกเรื่องไม่ดีให้ใครรู้ดูเหมือนว่าเขาจะต้องไปสืบข่าวจากหวังฮั่นเหลียงเสียหน่อย

        คนของเขา จะปล่อยให้ใครมารังแกไม่ได้

        พอปลายนิ้วของฉินซู่สัมผัสลงบนร่างกายของต่งเสี่ยวเสี่ยวทั้งสองคนเผลอสะดุ้งพร้อมกันโดยไม่รู้ตัว

        สัมผัสที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ใจของทั้งสองคนสั่นไหว

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวปลอบตัวเองอยู่ในใจไม่ได้คิดไว้แล้วเหรอว่าจะต้องสะสางเรื่องยุ่งเหยิงนี้ก่อน?

        ที่จริงแล้วการอยู่กับฉินซู่ก็ไม่ได้แย่อะไร

        ขอแค่รักษาขาของเขาให้หายเขาก็ยังเป็นที่ต้องการของผู้คน ถ้าทั้งสองพยายามไปด้วยกันชีวิตในวันข้างหน้าก็จะดีขึ้นเอง

        ดังนั้นถึงแม้ว่าจะมีการสัมผัสกันในตอนนี้ก็ไม่ได้เสียหายนี่

        อย่างไรเสียทั้งสองคนก็จะต้องสร้างความสัมพันธ์กันในอนาคตจะให้เป็นแบบนี้ไปตลอดคงไม่ได้

        เธอคือวิญญาณที่มาจากยุคที่ล้ำหน้าไปหลายสิบปีไม่ควรจะมาคิดมากเพราะเรื่องแค่นี้

        ใช่แล้ว!

        ต่งเสี่ยวเสี่ยวปลอบใจตัวเองอยู่สักพักฉินซู่ก็ทายาให้เธอเสร็จ

        "นอนคว่ำลงไหมจะได้ไม่ต้องใส่เสื้อให้ไปโดนแผล" ฉินซู่เสนอแต่ก็กลัวว่าต่งเสี่ยวเสี่ยวจะเข้าใจผิด เขาจึงหันหลังกลับไป แล้วพูดว่า"ฉันจะหันไปทางนั้น รับรองว่าจะไม่หันกลับมามอง"