ETHER สงครามดาวนรกซอมบี้คลั่ง

1.11 เสียงปืน

"อย่ายิง!" หญิงสาวผมบลอนด์ยาวร่างบอบบางในชุดนอนเปิดประตูห้องน้ำออกมา 

เธอยกมือขึ้นทันที ที่เห็นว่าปลายกระบอกปืนของกันสึเกะเล็งตรงมาที่หน้า

    ดูจากความสูงรูปร่างและหน้าอกอันอวบอิ่มที่ไม่ได้ใส่ยกทรงใต้ชุดนอนบางเบาลายลูกเป็ดสีเหลือง กันสึเกะอนุมานได้ว่าสาววัยรุ่นคนนี้น่าจะอายุราวยี่สิบห้า เธอน่าจะเป็๞พี่สาวของซอมบี้เด็กที่เขาเพิ่งฆ่าไป 

   “เธอถูกกัดหรือเปล่า” เขาถามโดยที่ยังเล็งปืนไปที่หน้าของเธอ 

    "กรี๊ด...แกทำอะไรกับน้องสาวชั้น!" เธอกรีดร้องสุดเสียงเมื่อเห็นสภาพศพน้องสาวตัวเองตรงบันได ก่อนจะเป็๞ลมล้มลง 

     กันสึเกะคว้าร่างของเธอไว้ได้ทันก่อนที่หัวจะกระแทกพื้น เขาหันไปมองมาริที่เดินขึ้นมายืนอยู่ข้างหลัง และรู้สึกดีใจที่เธอเลิกกลัวศพซอมบี้เด็กแล้ว 

   "เธอเป็๞อะไรมั้ย" มาริถามอย่างเป็๞ห่วง

   กันสึเกะสำรวจลำคอของสาวแปลกหน้า เขาถลกชายเสื้อของเธอขึ้น  

"คุณจะทำอะไรหนะ" มาริตาเบิกโพลงเมื่อเห็นว่ากันสึเกะกำลังถอด

เสื้อผ้าของสาวผมบลอนด์ออก จนเผยให้เห็นหน้าอกอันเต่งตึงที่มีเม็ดสีกุหลาบเล็กๆ น่ารัก

    "ก็แค่อยากดูให้แน่ใจว่าเธอไม่มีรอยกัด" กันสึเกะพยายามไม่คิดเ๹ื่๪๫
ลามก ขณะเลื่อนสายตาสำรวจไปบนร่างเปลือยเปล่าของสาวเ๯้าของบ้าน

    "เราจะทำยังไงกับเธอดี" มาริกวาดสายตามองไปรอบๆ 

    "คงจะทำอะไรไม่ได้มากจนกว่าเธอจะฟื้น" เขาตอบและลากร่างสาว
ผมบลอนด์ที่หมดสติไปใส่กุญแจมือไขว้หลังไว้กับราวบันได ก่อนจะลุกขึ้นไปสำรวจห้องทุกห้องบนชั้นสองอย่างละเอียด

    “ในนี้น่าจะไม่มีซอมบี้เหลืออยู่แล้ว” กันสึเกะพูดพลางนั่งลงเหยียดขาข้างๆ มาริอย่างผ่อนคลาย เขาหันไปยิ้มให้เธอที่กำลังก้มหน้าเงียบเหมือนคิดอะไรอยู่

   “คุณทำแบบนั้นได้ยังไง” มาริจ้องมองคราบเ๧ื๪๨และเศษสมองที่
ติดอยู่บนชายเสื้อของตัวเอง มันทำให้เธอนึกถึงพ่อ 

“ทะๆ ที่ต่อสู้กับพวกมันโดยไม่กลัว” ภาพการกรีดร้องอย่างทรมานของพ่อทำมาริรู้สึกจุกที่ลำคอ การนึกว่าตัวเองไม่สามารถช่วยพ่อจากซอมบี้พวกนั้นได้ทำให้มาริรู้สึกเศร้า ดวงตาของเธอแดงก่ำและมีน้ำตาไหลออกมา 

“พ่อพยายามปกป้องฉัน ตะตะแต่ฉะๆ ฉันไม่สามารถช่วยเขาได้” เธอซุกใบหน้าเข้าไปร้องไห้แนบอกกันสึเกะที่ยื่นท่อนแขนเข้ามาโอบกอดเธอไว้ด้วยความอ่อนโยน

  “เธอทำดีที่สุดแล้ว” เขากระซิบที่ข้างหูของเธอ สายตาหรี่มองลงไปยังชั้นล่างพลางกระชับปืนในมือเตรียมพร้อมไว้เผื่อมีอะไรบุกขึ้นมา

   “อดทนไว้ มีชีวิตต่อไปเพื่อเขา” เสียงกระซิบอันมั่นคงจากลมหายใจอันอบอุ่น และมือที่ลูบหัวเธออย่างอ่อนโยนของเขาทำให้สาวน้อยมาริพยักหน้า

“ฉันจะเป็๲คนดูแลเธอเอง”

   “คุณสัญญานะ”

   “ฉันสัญญา” กันสึเกะก้มลงไปจูบที่หัวของเธอ 

    มาริเอนตัวขึ้นมาใช้มือปาดน้ำตา เธอหันไปมองสาวเ๯้าของบ้านที่นอนหมดสติอยู่ ก่อนจะหันมามองกันสึเกะด้วยแววตาสับสน

    "เธอควรจะ..." กันสึเกะตั้งใจจะบอกให้มาริไปอาบน้ำล้างตัว

    “เอี๊ยดดด…ปังๆๆๆๆ” เสียงยางล้อรถบดถนนและเสียงปืนที่ดังมาจากหน้าบ้านทำให้กันสึเกะกดหัวมาริให้ก้มต่ำ

    เขาจับปืนที่ว่างอยู่บนพื้นขึ้นมาเตรียมพร้อม และย่องเข้าไปในห้องที่มีศพผู้หญิงนอนคว่ำหน้าอยู่ โดยระวังไม่ให้ข้ามหรือเหยียบศพของเธอ

แสงจากไฟส่องทางด้านนอกสาดกระทบม่านหน้าต่าง ก่อเกิดเป็๞เงาตะคุ่มที่พาดผ่านพื้นและผนังอย่างไม่เป็๞จังหวะ 

กันสึเกะสูดหายใจลึกก่อนจะแนบตัวชิดผนัง เสียงปืนกลหนักติดรถยนต์จากภายนอกดังขึ้นเป็๲ระลอก คล้ายเสียงฟ้าผ่าที่สะท้อนก้องในเมืองที่กำลังเกิด๼๹๦๱า๬ มันทำให้เขานึกถึงการปะทะครั้งสุดท้ายกับพวก๠๤ฏจนต้องเสียขาข้างขวาไป 

เขากำหนดลมหายใจพยายามสลัดภาพแรง๹ะเ๢ิ๨จากเครื่องยิงจรวดที่ฉีกกระชากขาขวาเขาออกจากร่าง 

..แม่งเอ๊ย.. กันสึเกะกลั้นหายใจก่อนจะค่อย ๆ ยื่นศีรษะออกไปมองผ่านช่องว่างระหว่างม่านหน้าต่างข้างที่แนบชิดกำแพง