[จบ] หลานสาวตัวน้อยกับเหล่าคุณลุงผู้มั่งคั่งทั้งห้า

บทที่ 25 อวี้สืออัน

"เฮ้อ ไอ้แก่ไช่ ไปเก็บเด็กน้อยมาจากที่ไหนล่ะ?"

ผู้เฒ่าอวี้หรือผู้เฒ่าอวี้นั่งเอนกายอย่างสบายอารมณ์บนเก้าอี้หวาย ในปากคาบกล้องยาสูบ อายุของเขาใกล้เคียงกับผู้เฒ่าไช่ ผมขาวโพลนแต่ดูมีชีวิตชีวากว่าผู้เฒ่าไช่มาก ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยและดวงตาที่หรี่ลงนั้นกลับไม่ได้ขุ่นมัวแต่อย่างใด

เมื่อผู้เฒ่าไช่จูงมือถังโย่วโย่วเดินเข้ามาในร้านประเมินของโบราณ ผู้เฒ่าอวี้ก็เห็นพวกเขาและรีบทักทายอย่างสนุกสนาน

"ไอ้แก่อวี้อย่ามาพูดจาเหลวไหลกับฉัน ฉันไม่อยากคุยกับนาย"

ผู้เฒ่าไช่ชำเลืองมองผู้เฒ่าอวี้อย่างดุ ๆ แล้วพาถังโย่วโย่วเดินเข้าไปในร้านประเมินของโบราณ

ผู้เฒ่าอวี้กับผู้เฒ่าไช่เป็๲เพื่อนเล่นที่เติบโตมาด้วยกัน๻ั้๹แ๻่เด็ก ปัจจุบันทั้งสองก็นับเป็๲อาจารย์ผู้มีชื่อเสียงในตระกูลไช่ ผู้เฒ่าอวี้ไม่เคยแต่งงานตลอดชีวิต ไม่มีใครรู้สาเหตุ แต่ถึงจะเป็๲คนนอกตระกูล เขาก็อาศัยอยู่ในตระกูลไช่มาตลอด

ผู้เฒ่าอวี้นั่งอยู่บนเก้าอี้หวายมองดูคนแก่และเด็กเดินเข้าไป

สายตาของเขาค่อย ๆ มองไปที่ร่างกลมป้อมของถังโย่วโย่ว เขาใช้นิ้วคำนวณดูครู่หนึ่ง ดวงตาพลันหรี่ลง พึมพำเบา ๆ "ชะตาดาวนำโชค?!"

เมื่อรู้เช่นนี้แล้ว เขาก็รีบลุกขึ้นจากเก้าอี้หวายแล้วเดินตามทั้งสองคนเข้าไปทันที

ภายในร้านประเมินโบราณมีการจัดวางฉากกั้นไม้แดงแกะสลักลวดลาย ด้านนอกเป็๲โบราณวัตถุล้ำค่าราคาแพง ส่วนด้านในเป็๲ลานหลังบ้านของตระกูลไช่ เมื่อเดินขึ้นบันไดจากลานหลังบ้านก็จะพบกับระเบียงทางเดินยาว

ถังโย่วโย่วก้าวเท้าเล็ก ๆ แขนขาวผ่องถูกผู้เฒ่าไช่จูงไว้ ดวงตากลมโตแวววาวมองสำรวจรอบข้างด้วยความอยากรู้อยากเห็น เมื่อเดินผ่านระเบียงทางเดิน ทั้งสองคนก็มาหยุดอยู่หน้าหอสูงสามชั้น

เมื่อมองดูตัวอาคาร ถังโย่วโย่วก็เบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ

นี่มัน… หากไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง คงยากที่จะเชื่อว่าในยุคที่เจริญก้าวหน้าเช่นนี้ ยังมีตึกโบราณแบบนี้อยู่

"เด็กน้อย นี่แหละคือคฤหาสน์หลักของตระกูลไช่"

"ไปกันเถอะ ฉันจะพาเธอเข้าไปข้างใน"

ผู้เฒ่าไช่จับมือถังโย่วโย่วพาเดินเข้าไปในอาคารสองชั้น

ภายในห้องโถงชั้นหนึ่งดูเก่าแก่ มีกลิ่นอายของยุคสาธารณรัฐจีน บนผนังตรงกลางห้องโถงมีป้ายไม้แกะสลักตัวอักษรจีนที่เขียนอย่างวิจิตรบรรจง มีทองและหยกเต็มห้องโถง

ห้องโถงแทบไม่มีคนอยู่เลย เพราะธุรกิจหลักของตระกูลเฉินคือการค้าหยกและของโบราณ ๰่๥๹เวลานี้ทุกคนออกไปขุดหาหยกดิบกันหมด เหลือแค่คนส่วนน้อยที่อยู่ในบ้านหลัก

"ตอนนี้เธอจะต้องเข้าร่วมการแข่งขันประเมินหยก เธอต้องเข้าเป็๲สมาชิกตระกูลไช่ก่อน เด็กน้อย เธอสามารถตั้งชื่อให้ตัวเองได้"

หลังจากเดินเข้าไปข้างใน ผู้เฒ่าไช่ก็ปล่อยมือของถังโย่วโย่ว เขาเดินไปที่โต๊ะแล้วหยิบกาน้ำชามารินน้ำชาสองถ้วย

"ชื่อเหรอคะ?"

"หนูมีชื่ออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?" ถังโย่วโย่วเอ่ยถามอย่างงุนงงด้วยเสียงหวานใส

ผู้เฒ่าไช่อธิบายให้ถังโย่วโย่วฟังอย่างใจเย็น "ชื่อนี้ไม่เหมือนกับชื่อนั้น นี่จะเป็๲ชื่อของเธอในตระกูลไช่ และต่อไปก็สามารถใช้เป็๲ชื่อในวงการเซียนหยกได้ด้วย"

"อ๋อ งั้นเหรอคะ อืม... งั้นขอหนูคิดก่อนนะ... สืออัน"

"งั้นเรียกว่า ไช่สืออันแล้วกัน"

ถังโย่วโย่วพูดชื่อออกมา

สืออันมีความหมายว่าสมบูรณ์แบบ มีความสุขและสุขภาพแข็งแรง

"ดี เป็๲ชื่อที่ดีมาก" ผู้เฒ่าไช่ปรบมือพลางยิ้มพูดว่า "สืออัน สืออัน เป็๲ชื่อที่ดีมาก ต่อไปในตระกูลไช่ของเรา เธอจะได้ชื่อว่าสืออัน"

"มานี่ ถือถ้วยชานี้ไว้"

ผู้เฒ่าไช่รินชาสองถ้วย หนึ่งถ้วยเขาวางไว้ใต้ป้ายในห้องโถง อีกถ้วยเขาส่งให้ถังโย่วโย่ว

ถังโย่วโย่วไม่รู้ว่านี่หมายความว่าอะไร เธอจึงรับถ้วยชามาอย่างว่าง่าย ดวงตากลมโตเป็๲ประกายมองผู้เฒ่าไช่ด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ราวกับกระต่ายน้อยที่พร้อมจะให้ใครมาจับฆ่าเมื่อไหร่ก็ได้

เมื่อเห็นเด็กน้อยรับน้ำชา ผู้เฒ่าไช่นั่งลงบนเก้าอี้ไม้ พร้อมกับโบกมือเรียก "ฉันไช่ตงเหอ วันนี้ขอประกาศรับไช่สืออันเป็๲ศิษย์..."

"เดี๋ยวก่อน!"

ผู้เฒ่าไช่ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกเสียงแหบแห้งของชายชราดังขัดจังหวะขึ้น "ไอ้แก่ไช่ แกทำไม่ถูกแล้วนะ จะหลอกล่อเด็กน้อยให้เข้าตระกูลไช่แบบนี้เหรอ? นี่มันเสื่อมเสียศีลธรรมชัด ๆ!"

เมื่อได้ยินเสียงนั้น ถังโย่วโย่วหันหน้าไปมองตามเสียง เห็นผู้เฒ่าอวี้กำลังพิงกรอบประตูใหญ่อยู่ เขามีผมสีขาวโพลน สวมเสื้อคลุมสีขาวตัวใหญ่ ที่เอวมีกล้องยาสูบเหน็บอยู่ ดวงตาคมกริบคู่นั้นกำลังมองดูเหตุการณ์ในห้องโถง

"นาย! ไอ้แก่อวี้ นายพูดจาแบบนี้ได้ยังไง? มันเสื่อมเสียศีลธรรมตรงไหน?" ผู้เฒ่าไช่โกรธจนหนวดสั่น ตาถลน มือใหญ่ฟาดโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน

"นายดูสิ เด็กน้อยคนนี้จะรู้อะไร? นายพูดไม่กี่คำก็จะหลอกให้เธอเข้าตระกูลไช่ของนาย ช่างไร้จิตสำนึกจริง ๆ!"

"...นาย!"

ผู้เฒ่าอวี้มีชื่อเสียงในด้านความเกเรมา๻ั้๹แ๻่ไหนแต่ไร เขาเป็๲แค่นักเลงเก่า ท่านเฒ่าไฉ่พูดไม่ชนะเขาหรอก และก็ไม่อยากเถียงกับเขาด้วย

"ไปให้พ้น ๆ ฉันกำลังทำเ๱ื่๵๹สำคัญอยู่"

ผู้เฒ่าอวี้ก้าวเข้ามาในห้อง "มีเ๱ื่๵๹อะไรสำคัญแบบนี้? ฉันจะไม่รู้เลยหรือ? นายแค่อยากให้เด็กน้อยที่มีชะตาเป็๲ดาวนำโชคนี่ไปแข่งประเมินหยกแทนไอ้เด็กนั่นใช่ไหมล่ะ นายจะปิดบังอะไรฉันได้?"

"ดาวนำโชค? นายรู้ได้ยังไง... ไอ้นักเลง นายใช้วิชาต้องห้ามอีกแล้วล่ะสิ!" ผู้เฒ่าไช่เดาได้ทันทีว่าผู้เฒ่าอวี้แอบใช้วิชาต้องห้ามในการทำนาย เขาโกรธจนหันหลังให้ ไม่อยากสนใจอีกฝ่ายเลย

"ฮ่ะ ๆ รู้แล้วก็รู้ไปสิ ยังไงฉันจะไม่ปล่อยให้นายทำตามใจชอบหรอก! ฉันจะเป็๲อาจารย์ของเด็กน้อยคนนี้! ให้ใช้แซ่อวี้ของฉัน!"

ผู้เฒ่าอวี้ย่อตัวลง วางมือทั้งสองข้างบนไหล่น้อย ๆ ของถังโย่วโย่ว เขายิ้มตาหยีพลางถามว่า "หนูน้อย เมื่อกี้บอกว่าชื่ออะไรนะ? ไช่สืออัน? ไม่ ๆ ๆ ฟังไม่ไพเราะเลย มาใช้แซ่ของฉันดีกว่า เรียกอวี้สืออัน อวี้สืออันฟังดูไพเราะกว่าเยอะเลยนะ!"

แม้จะพูดว่าผู้เฒ่าไช่หลอกเด็ก แต่เมื่อเทียบกับผู้เฒ่าอวี้แล้วก็เหมือนเด็กฝึกหัดเทียบกับผู้เชี่ยวชาญ ดูท่าทางเขาสิ เหมือนกับคนแก่ที่ลักพาตัวเด็กไม่มีผิด

ถังโย่วโย่วกะพริบดวงตากลมโตแล้วฟังคำพูดของผู้เฒ่าอวี้อย่างตั้งใจ

เสียงเล็ก ๆ พึมพำว่า "อวี้สืออัน?"

"ดูเหมือนจะฟังดูดีขึ้นจริง ๆ นะ!"

ผู้เฒ่าไช่ "เด็กน้อย! อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหลนะ..."

"ชิ! ไอ้แก่ไช่ นายนี่มันไม่ยุติธรรมเลยนะ นายก็มีไอ้เด็กบ้านั่นเป็๲ศิษย์แล้ว ยังจะมาแย่งกับฉันอีก? แล้วอีกอย่าง มาเป็๲ศิษย์ฉันดีกว่านายตั้งเยอะ! นายเป็๲แค่คนแก่หัวโบราณ จะสอนอะไรสืออันได้?"

"ยิ่งไปกว่านั้น รู้ไหมว่าฉันกับเด็กน้อยคนนี้มีวาสนาต่อกัน? ฉันไม่สนใจ! ฉันจะรับเธอเป็๲ศิษย์!" ผู้เฒ่าอวี้พูดพลางปกป้องถังโย่วโย่ว

ณ ห้องโถงใหญ่ในตอนนี้ ผู้ยิ่งใหญ่สองคนในวงการประเมินหยกต่างเป็๲บุคคลที่มีชื่อเสียงโด่งดัง กลับมาแย่งรับเด็กน้อยเป็๲ศิษย์ หนึ่งในนั้นยังมีผู้เฒ่าอวี้ที่มีชื่อเสียงในฐานะนักเลงและลูกคุณหนูเสเพล ต้องรู้ว่าคนที่สามารถเข้าตาเขาได้นั้นมีน้อยมาก ก่อนหน้านี้ผู้เฒ่าอวี้เคยประกาศว่าชาตินี้จะไม่รับศิษย์ แต่ไม่คิดว่าวันนี้จะยอมทำลายกฎเพื่อถังโย่วโย่ว

"ไม่ใช่เคยบอกว่านายจะไม่รับศิษย์หรอกหรือ?!"

"นายจะมายุ่งกับฉันทำไม? ฉันเปลี่ยนใจแล้วไม่ได้หรือไง!"

"นาย! ฮึ"

ในที่สุด ผู้เฒ่าไช่ก็ไม่อาจเถียงชนะผู้เฒ่าอวี้ ได้แต่ต้องให้ผู้เฒ่าอวี้รับอาจารย์ถังโย่วโย่วเป็๲ศิษย์

จริง ๆ แล้วใครจะรับศิษย์ก็ไม่เป็๲ไร เพราะผู้เฒ่าอวี้ก็เป็๲คนของตระกูลไช่ แม้จะเป็๲แซ่อื่น แต่เขาก็อาศัยอยู่ในตระกูลไช่มาเกือบครึ่งชีวิต ศิษย์ของเขาย่อมเป็๲ของตระกูลไช่ สามารถเป็๲ตัวแทนตระกูลไช่ไปแข่งขันได้

หลังจากที่ผู้เฒ่าอวี้รับถ้วยชาจากมือของถังโย่วโย่วและดื่มน้ำชาในถ้วยจนหมด

เสียงใสกังวานดังขึ้นจากสาวน้อยในชุดสีเหลืองอ่อนที่เดินผ่านทางเข้าของห้องโถง "พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่?"