ตอนที่ 5 เธอเป็แฟนของผม
เมริณมาถึงคาเฟ่ของทนนท์ได้สักพักนึงแล้ว เธอเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นและได้ยินทุกอย่างเลย ทีแรกว่าจะดูอยู่เฉยๆ แล้วเชียว แต่พอเห็นน้ำตาของทนนท์มันยิ่งทำให้เธอทนไม่ได้ขึ้นมา
เมริณเดินเข้ามาขวางหน้าทนนท์เอาไว้ก่อนจะพูดขึ้นมาเบาๆ ให้ทนนท์ได้ยินเพียงคนเดียว
"หยุดร้องเลย เดี๋ยวฉันจัดการไอ้หมอนั่นให้เอง"
สายตาเมริณจ้องมองไปที่ทนนท์ ซึ่งตอนนี้นํ้าตาของทนนท์ยังคงไหลออกมาไม่หยุด มือทั้งสองข้างของทนนท์กำเข้าหากันแน่น จะเมินหน้าหนีก็ไม่ได้ไม่อย่างนั้นตะวันต้องเห็นน้ำตาของเขาแน่ๆ
"นายเป็ใครถึงมาพูดจาดูถูกคนอื่นเขาแบบนี้" เมริณเดินไปประจันหน้ากับตะวันอย่างไม่เกรงกลัว
"เธอเป็ใคร" ตะวันไล่สายตามองหญิงสาวตรงหน้าั้แ่หัวจรดเท้า
"แล้วนายล่ะเป็ใคร ถ้าใช้คำพูดดีๆ พูดกับคนอื่นไม่ได้ก็ไม่ต้องพูดออกมาก็ได้นะ"
"ฉันก็เป็แฟนเก่าเ้านายเธอไง นี่คงเป็ลูกจ้างที่เข้ามาใหม่สินะน่าสงสารซะจริงๆ เ้านายเธอติดหนี้ฉันอยู่รู้เอาไว้ด้วย เธอก็ลองหางานใหม่ดูไว้บ้างนะเผื่อโดนเลิกจ้างจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจ" ตะวันกล่าวออกมาพร้อมกับแสดงสีหน้าเห็นใจซึ่งแฝงไปด้วยคำพูดดูถูกแทบทุกคำ
"เขาก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรือไงว่าจะรีบหาเงินมาคืนให้ ตัวเองก็แต่งตัวดูดีแต่คำพูดที่พ่นออกมาเหมือนไม่ได้กลั่นกรองเลยนะ อ้อ!..อีกอย่างนะ ฉันไม่ใช่ลูกจ้างแต่เป็แฟนของหมอนี่ ส่วนนายเป็แค่แฟนเก่าก็ช่วยเว้นระยะห่างไปไกลๆ ด้วย"
เมริณพูดออกมายาวเหยียดพร้อมกับกอดแขนของทนนท์เอาไว้แน่นเพื่อแสดงความเป็เ้าของ ส่วนตะวันก็ยืนนิ่งด้วยความงุนงงไม่คาดคิดว่าทนนท์จะมีแฟนใหม่แล้ว แถมยังเป็ผู้หญิงอีกด้วย
"ทนนท์ไม่ได้ชอบผู้หญิงสักหน่อย"
"ก็ชอบแล้วนี่ไง จริงไหม" เมริณรีบกระตุกแขนของทนนท์ให้เขาช่วยรีบพูดยืนยันทันที แต่ทนนท์ยังคงยืนนิ่ง
"เร็วสินาย ฉันกำลังช่วยอยู่นะอย่าปล่อยให้เสียหน้าแบบนี้สิ" ทนนท์พ่นลมหายใจออกมาก่อนจะยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาของตัวเอง สุดท้ายเขาก็หันกลับมาเผชิญหน้ากับตะวันอีกครั้ง
"เธอเป็แฟนของผมเอง" ทนนท์เอ่ยยืนยันคำพูดของเมริณ
"เชื่อหรือยังล่ะ" เมริณยักคิ้วใส่คนตรงหน้าที่กำลังแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมา
หมอนี่คงกำลังหวงก้างทนนท์อยู่แน่เลย ดูทำหน้าเข้าสิ...เมริณคิดพลางจ้องมองไปที่ตะวันด้วยความรู้สึกเหนือกว่า
"เป็แฟนกันก็ดี เธอก็รีบๆ ช่วยแฟนของเธอหาเงินมาใช้หนี้ฉันด้วยก็แล้วกัน"
"หนี้เท่าไหร่ว่ามาเลยเดี๋ยวฉันจ่ายให้เอง" เมริณรีบพูดขึ้นมา
"ไม่ต้องเดี๋ยวผม...."
"นายไม่ต้องยุ่งฉันจัดการเอง" ทนนท์ยังพูดไม่ทันจบประโยคก็โดนเมริณพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน
"หนึ่งแสน มีจ่ายหรือเปล่าล่ะ" ตะวันตอบเมริณพร้อมมองเมริณด้วยสายตาดูถูก เพราะคิดว่ายังไงเธอก็ไม่มีปัญญาจ่ายแทนได้หรอก
"ถ้างั้นพรุ่งนี้คุณมาเจอกันที่นี่บ่ายสอง ฉันจะทำหนังสือสัญญาและพาผู้ใหญ่มาเป็พยาน"
"แล้วทำไมต้องทำอะไรให้มันยุ่งยากวุ่นวายด้วย โอนมาซะก็จบแล้ว" ตะวันเริ่มหัวเสียกับเมริณ
"เพราะฉันไม่ไว้ใจคนแบบคุณไง ถ้าไม่เอาก็ไม่เป็ไร คุณก็แค่รอต่อไป..อย่างไม่มีกำหนด" เมริณสบตาคนตรงหน้าด้วยแววตาเด็ดขาด
"พรุ่งนี้ฉันจะมา แต่ดูทรงเเล้วเธอจะมีจ่ายจริงเหรอไม่ใช่ให้ฉันมาเสียเวลานะ" ตะวันก็ยังคงมองเมริณด้วยสายตาดูถูกเช่นเดิมถึงถึงแม้เธอจะบอกว่าจะจ่ายเงินให้แล้วก็ตาม
"ไม่เชื่อก็ไม่ต้องมาสิ" เมริณเองก็ไม่ได้สะทกสะท้านกับสายตาของตะวันเลยแม้แต่น้อย
พอโตขึ้นเธอเจอกับคนหลากหลายรูปแบบเต็มไปหมด แรกๆ ก็กลัวอยู่หรอกแต่พอนานวันเข้าได้เรียนรู้อะไรหลายอย่างมากขึ้น ตอนนี้หากใครเข้ามารังแกเธอจะด่ากลับให้!
"เหอะ! คราวหลังก็หาแฟนดีๆ หน่อยนะ" ตะวันพูดแค่นั้นก่อนจะหมุนตัวเดินจากไป
"ถ้าเลือกสักหน่อยคงไม่มาเจอนายหรอก ตัวเองสูงส่งมากมั้ง" เมริณแอบด่าตามหลังไป
"พอได้แล้ว เื่เงินเธอไม่จำเป็ต้องจ่ายแทนผมหรอก" ทนนท์พูดขึ้นมาหลังจากที่เงียบอยู่นาน
"ไม่ต้องห่วงฉันไม่ได้ช่วยฟรีๆ หรอก เข้าข้างในได้หรือยังฉันยืนเมื่อยแล้วนะ"
"เข้ามาก่อนสิ" ทนนท์เปิดประตูร้านให้เมริณก่อนจะเดินตามเข้ามา
"โห..สวยมาก ฉันชอบที่นี่จัง" เมริณมองไปรอบๆ ร้านด้วยแววตาเป็ประกาย บรรยากาศภายในร้านดูดีมากทำให้ตอนนี้ในหัวของเธอนึกพล็อตนิยายได้เต็มไปหมดเลย ถ้าให้แต่งนิยายอยู่ในนี้ทั้งวันเธอก็ทำได้
"สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ" พี่มะปรางพนักงานในร้านเดินเอาเมนูออกมากางให้เมริณดูทันทีที่เธอนั่งลง
"นี่เพื่อนผมเองพี่ปราง" ทนนท์เเนะนำเมริณให้พี่มะปรางได้รู้จัก
"สวัสดีค่ะ หนูชื่อเมริณนะคะเรียกเมเฉยๆ ก็ได้" เมริณยกมือขึ้นไหว้ด้วยความอ่อนน้อม
"สวัสดีค่ะน้องเม พี่ชื่อมะปรางนะ" พี่มะปรางส่งยิ้มให้กับเมริณ
"พี่ปรางครับถ้าลูกค้าชุดนี้หมดพี่ปิดร้านได้เลยนะครับ ของจะหมดพอดีเดี๋ยวผมจะไปซื้อมาเพิ่ม" ทนนท์พูดกับพี่มะปราง
ทนนท์ปล่อยให้เมริณนั่งเลือกเมนูอยู่ที่โต๊ะก่อนที่ตัวเองจะเดินไปหลังเคาเตอร์ เขาถอดผ้ากันเปื้อนออกเเละหยิบกระเป๋าซึ่งเป็ย่ามพื้นมืองใบโปรดออกมาสะพายข้างตัว
"มานี่เลย เรามีเื่ต้องคุยกัน ห้ามส่งเสียงดังนะเดี๋ยวลูกค้าผมแตกตื่นหมด" ทนนท์เดินกลับมาหาเมริณอีกครั้ง เขาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ก่อนจะดึงให้ลุกขึ้นยืน
"จะพาฉันไปไหน ฉันยังไม่ได้สั่งอะไรเลยนะ" เมริณรีบขืนตัวเอาไว้
"มาเถอะน่า" ทนนท์ลากเมริณออกมาได้สำเร็จ เขาจับเธอยัดใส่รถก่อนจะขึ้นมานั่งในตำแหน่งคนขับ
"พักอยู่ที่ไหนผมจะไปส่ง" เมริณหันมองหน้าทนนท์เล็กน้อยก่อนจะบอกเส้นทางให้เขารู้
"เตยโทรเล่าให้ผมฟังหมดแล้ว" เมื่อขับรถมาได้สักพักทนนท์ก็เอ่ยขึ้นมา
"แล้วนาย..จะว่ายังไงล่ะ เื่ที่ฉันจะให้ช่วย" เมริณรอคอยคำตอบอย่างใจจดใจจ่อ
"เื่แค่นี้เองผมช่วยได้อยู่แล้ว แต่เื่ที่เกิดขึ้นวันนี้ผมจะจัดการเอง เธอไม่จำเป็ต้องยุ่งหรอก"
^____________________^
ขอคนละเม้นเพื่อเพิ่มกำลังใจให้ตะวันรัตน์นักเขียนมือใหม่ด้วยน้าาาาา ตั้งใจเขียนเป็อย่างมากเื่เเรกในชีวิต
125
