‘ฝนตกหรือเนี่ย…เสี่ยวซื่อจะเป็ยังไงบ้างนะ’
ลั่วซูฮวาขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อได้เดินก้าวออกมาจากร้านหนังสือ พลางนึกกังวลถึงลั่วไป๋หลงที่ในตอนนี้เธอเองก็ไม่อาจแน่ใจได้ว่าเขาอยู่ที่ใด เธอยื่นมือรองรับสายฝนที่โปรยปรายลงมาก่อนที่จะขมวดคิ้วขึ้นมาอีกครั้ง พลางเงยหน้าขึ้นไปมองฝ่ามือของใครคนหนึ่งที่บังฝนบริเวณหน้าผากของเธอเอาไว้
“ดูท่าแล้ว…คงอีกสักพักกว่าฝนจะหยุดตกท่านรออยู่ที่นี่เถิด ข้าจะไม่พูดรบกวนท่านแล้ว”
ลั่วซูฮวามองหลี่เจิ้งที่ยืนอยู่ข้างๆพลางมองฝ่ามือของเขา ที่บังฝนอยู่บริเวณหน้าผาก การกระทำของเขาทำให้เธออดที่จะนึกถึงเหตุการณ์ที่เคยเกิดขึ้นเมื่อชาติที่แล้วอย่างเสียไม่ได้เพราะผู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ และกระทำเช่นเดียวกับหลี่เจิ้งนั้นมีใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงกับหลี่เจิ้งอย่างไม่มีผิดเพี้ยน
‘ต่อให้พวกเราจะทะเลาะกันจะแกล้งกันไปมาสักกี่ครั้ง สุดท้ายแล้ว…นายก็คือเพื่อนสนิทของฉันคนหนึ่งนายดีกับฉันเสมอ เจียงเฉิน’
“ต้าเจีย ข้ามาแล้ว!”เสียงของลั่วไป๋หลงทำให้ลั่วซูฮวาต้องละสายตาไปจากหลี่เจิ้งแล้วหันไปมองอีกฝ่ายทันที
“รีบมาหาข้าทำไมเหตุใดจึงไม่หลบฝนเสียก่อน ดูสิ! เนื้อตัวของเ้าเปียกไปหมดแล้ว กลับไปเ้าต้องดื่มน้ำแกงจะได้ไม่ป่วย”ลั่วซูฮวาเอ่ยพลางปัดน้ำฝนที่พรมอยู่บนอาภรณ์ของลั่วไป๋หลงทันที
“ข้าผิดไปแล้วขอรับต้าเจีย เป็เพราะข้าเป็ห่วงท่านมากจึงได้รีบมาที่นี่ คราวหน้าข้าจะไม่ทำอีกแล้ว”
“ดีมาก”ลั่วซูฮวาตบไหล่ของลั่วไป๋หลงเบาๆก่อนที่จะมองสายตาของลั่วไป๋หลง ที่กำลังเหลือบไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆเธอ
“ต้าเจียไม่ทราบว่าบุรุษผู้นี้เป็ใครหรือ”
“เสี่ยวกูเหนียงไม่ทราบว่าบุรุษผู้นี้เป็ใครหรือ”หลี่เจิ้งถามลั่วซูฮวาสวนกลับไปเมื่อได้ยินคำถามของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าลั่วซูฮวาลั่วไป๋หลงเมื่อได้ยินคำถามของฝ่ายตรงข้าม สีหน้าของเขาจึงดูเปลี่ยนไปในทันที
‘เอาแล้วไงความหวงพี่สาวของเสี่ยวซื่อ ความหวงผู้หญิงของเจียงเฉิน’ลั่วซูฮวาลอบถอนหายใจเบาๆเมื่อเห็นสายตาของทั้งสองฝ่าย ลั่วไป๋หลงไล่สายตามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าั้แ่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนที่จะหันไปมองลั่วซูฮวา
“ต้าเจียในที่สุดท่านก็เจอจนได้”
“เจออะไร”ลั่วซูฮวาและหลี่เจิ้งเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันพลางสบสายตาซึ่งกันและกัน
“นี่แหละเหตุผลในที่สุดท่านก็เจอกับคนที่เหมาะสมกับท่านจนได้ ต้าเจียบุรุษผู้นี้นี่แหละที่เหมาะสมกับท่าน ไม่ใช่หวังเหยียนคนขี้ขลาดคนนั้น”
“เสี่ยวหลง!”
“ต้าเจียท่านลองตรองดูให้ดี ทั้งน้ำเสียงของเขาที่พูดกับข้าเมื่อครู่ รสนิยมเขาคล้ายกับท่านมาก และรับมือกับท่านได้อย่างแน่นอน”
“เ้าอยากอายุสั้นหรือเสี่ยวซื่อ”
“ขออภัยขอรับต้าเจีย”ลั่วไป๋หลงยิ้มเจื่อนๆ ก่อนที่จะหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า“ข้าเป็น้องชายของนาง เรียกข้าว่าซื่อกงจื่อ แล้วท่านล่ะมีนามว่าอะไร”
“ข้ามีนามว่าหลี่เจิ้ง”ชายหนุ่มตอบอีกฝ่ายกลับไป พลางปลดผ้าคลุมหน้าลั่วซูฮวาเบิกตากว้างขึ้นมาทันที เมื่อได้เห็นใบหน้าของเขา
‘เจียงเฉิน…เจียงเฉินจริงๆด้วย!’
“ไม่คาดคิดว่าข้าจะได้เห็นสายตาเช่นนี้ของท่าน หลี่เจิ้งกงจื่อ ท่านเป็คนแรกที่ทำให้พี่สาวของข้าตกตะลึงได้มากถึงเพียงนี้ ท่าทางของนางดูเหมือนว่าจะไม่รู้สึกตัวเสียด้วย”
‘เจียงเฉินนายคือเจียงเฉินร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ต้องหาคำตอบอะไรแล้ว นายคือเจียงเฉินต่อให้นายจะจำเื่ในอดีตไม่ได้ จำฉันไม่ได้ นายก็คือเจียงเฉินคือคนที่ฉันคุ้นเคยมากที่สุดในโลกใบนี้’
“เดี๋ยวนะ! หลี่เจิ้งอย่างนั้นหรือหลี่เจิ้ง…เหตุใดท่านถึงได้มีนามเหมือนกับ…”
“เขาคือไท่จื่อหลี่เจิ้ง”
“ไท่จื่อหลี่เจิ้ง!”ลั่วไป๋หลงหันไปมองลั่วซูฮวาด้วยสีหน้าที่แปลกใจก่อนที่จะหันไปมองหลี่เจิ้งที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“เสี่ยวกูเหนียงท่านกล่าวไม่ผิด ข้าคือไท่จื่อหลี่เจิ้ง ยินดีที่ได้รู้จักท่านทั้งสองไม่ทราบว่าท่านทั้งสองมีนามว่าอะไรหรือ”
“ลั่วไป๋หลงพ่ะย่ะค่ะไท่จื่อ”
“แล้วท่านล่ะเสี่ยวกูเหนียง”
“หนึ่งในคุณหนูสกุลลั่ว”
“ท่านเริ่มสนใจข้าแล้ว”หลี่เจิ้งยิ้มกริ่มก่อนที่จะฉวยมือของลั่วซูฮวาขึ้นมา แล้วใช้ผ้าคลุมหน้าผูกข้อมือของนางเอาไว้ท่ามกลางสายตาของลั่วไป๋หลงที่ มองลั่วซูฮวาด้วยสีหน้าที่แปลกใจ
“เห็นแก่ความเป็สหายเก่า”ลั่วซูฮวาล้วงผ้าเช็ดหน้าที่อยู่ในแขนเสื้อออกมาพลางฉวยมือของหลี่เจิ้ง แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าผูกข้อมือของเขาเอาไว้“ตอนนี้ฝนหยุดตกแล้ว ยินดีที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้ง”สิ้นเสียงของลั่วซูฮวาเธอจึงตัดสินใจที่จะเดินออกไปจากร้านหนังสือ
“เห็นทีข้าต้องขอตัวก่อนทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”
“ข้าให้ท่าน เผื่อฝนตกระหว่างทางกลับ”หลี่เจิ้งยื่นร่มให้แก่ลั่วไป๋หลงพลางมองแผ่นหลังของลั่วซูฮวาที่ได้เดินออกไปแล้ว
“ขอบคุณพ่ะย่ะค่ะไท่จื่อ”ลั่วไป๋หลงรับร่มจากหลี่เจิ้ง ก่อนที่จะหันไปมองลั่วซูฮวาที่กำลังเดินหายไปลับตา “ต้าเจีย รอข้าด้วย!”ลั่วไป๋หลงวิ่งไปหาลั่วซูฮวาที่เดินออกไปแล้วทันที
“สหายเก่านางคิดว่าข้าคือเจียงเฉิน สหายเก่าของนางอย่างนั้นหรือ เจียงเฉินช่างเป็ชื่อที่คุ้นเคยนัก ตอนนี้นางได้เห็นใบหน้าของข้าแล้วแต่ยังคงคิดว่าข้าคือเจียงเฉินใบหน้าของเจียงเฉินผู้นั้นเหมือนข้าอย่างนั้นหรือ”หลี่เจิ้งเอ่ยขึ้นมาด้วยความแปลกใจเขาก้มมองผ้าเช็ดหน้าของลั่วซูฮวา ที่ผูกไว้ที่ข้อมือของเขาก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นไปมองสองพี่น้องสกุลลั่ว ที่ได้เดินหายไปลับตาเสียแล้ว
“เจียงเฉินไม่น่าเชื่อเลยว่าเราจะมาเจอกันในสภาพแบบนี้”ลั่วซูฮวาฉีกยิ้มขึ้นมาบางๆภายใต้ผ้าคลุมหน้าพลางเงยหน้าขึ้นไปมองกระจก “นายยังเหมือนเดิม เพิ่มเติมคืออำนาจที่ถูกลบความทรงจำไปซะแล้ว แตกต่างกับฉันที่ยังจำได้ทุกอย่างั้แ่วันแรกที่ฉันได้เจอนาย จนถึงตอนนี้”ลั่วซูฮวาก้มมองผ้าคลุมหน้าของหลี่เจิ้งที่ผูกเอาไว้ที่ข้อมือพลางมองตัวเองผ่านกระจก เธอถอดผ้าคลุมหน้าออกแล้วลูบใบหน้าของตัวเองเบาๆ
“หน้าตายังมีเค้าเหมือนเดิมรูปร่างก็เปลี่ยนไป หน้าตาแบบนี้ ถ้านายเห็นนายต้องจีบฉันแน่ๆฉันไม่อยากให้ความเป็เพื่อนของเรา ต้องมาจบเพราะใบหน้านี้เลย เฮ้อ!”ลั่วซูฮวาถอนหายใจยาวยืดก่อนที่จะซบหน้าลงบนโต๊ะเครื่องแป้ง
3K
![[จบแล้ว] ขนเสบียงนับล้าน มาเป็นมาร(ดา)ของเหล่าวายร้าย (อ่านฟรี 200 ตอน)](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685948838_38187667.webp)
