เสนาบดีที่รัก (Yaoi)

第三十八章

        ปู้เฉินลอบวางผงหลับใหลโดยเทลงกับหม้อขนาดใหญ่ที่กำลังปรุงของว่างมื้อค่ำในห้องครัวโดยที่ทุกคนไม่สงสัยเลยแม้แต่น้อย หลังทุกคนกินของว่างต่างก็เกิดอาการง่วงงุนกระทันหันและแยกย้ายกันไปนอนไวมากขึ้น เขาไล่สำรวจทุกห้องในที่พักกระทั่งแน่ใจว่าไม่มีใครลุกขึ้นมารับรู้ในสิ่งที่เขากำลังทำอยู่แน่แล้ว เขาจึงกลับเข้าไปยังห้องพักของจื่อหลง ภาพในห้องที่เห็นคือจื่อหลงกำลังนอนกอดร่างของฟ่านเสวียนอยู่ในอ้อมอก มีไห่เปียวที่นั่งฟุบอยู่ข้างเตียง ปู้เฉินอยากจะฆ่าคนผู้นี้เต็มทีหากต้องยั้งใจเอาไว้ก่อน รอให้เขาพาฟ่านเสวียนไปยังถ้ำที่รักษาตัวพร้อมกับคุณหนูอวี้หนี่แค่ชั่วระยะเพียงปีเดียวความแค้นยังไม่จางหายไปง่ายดายแน่นอน หลังจากช่วยคนทั้งคู่แล้วเขาจะกลับมาจัดคนคนผู้นี้ทีหลัง ปู้เฉินจับแขนของจื่อหลงออกวางเบาๆค่อยสอดมือช้อนร่างที่บอบบางจนเหมือนจะแหลกสลายยกขึ้นมาเบาๆ ยังดีที่อวี้หนี่พอมีวิชาแพทย์อยู่บ้างอย่างน้อยก็ให้เขาเบาใจได้ในเรื่องนี้ เขาชะงักเท้าเมื่อหันกลับมาและพบคนผู้หนึ่งยืนขวางอยู่

        "ท่าน!!"

        "ข้าเป็นถึงหมอจะไม่รู้เชียวหรือว่าของว่างนั่นมีอะไรปนอยู่ บอกข้าได้หรือไม่เจ้าทำไมถึงได้ทำเรื่องเช่นนี้ได้"ปู้เฉินถอนหายใจ ให้เขาหักใจทำร้ายท่านหมอเขาคงทำไม่ได้

        "ข้าจะบอกกับท่านเองเชิญท่านออกมาด้านนอกก่อนเถอะขอรับ"ทั้งคู่เดินออกไปด้านนอกระหว่างทางปู้เฉินได้เล่าถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น หมอเหยียนฟังเช่นนั้นก็เกิดโมโหจนกระทืบเท้าเสียงดัง

        "เจ้าคนชั่วช้า"

        "ใจเย็นก่อนเถอะท่าน เรายังหาหลักฐานไม่ได้กล่าวไปเกรงว่าจะเกิดผลเสียมากกว่าผลดี จริงสิ ข้ามีแก้วชาของนายท่านเก็บซ่อนเอาไว้ในห้องเชิญท่านหมอไปตรวจสอบด้วยเถอะขอรับ ข้ามั่นในว่าเขาต้องใส่อะไรลงไปในชานั่นแน่ๆ ข้าเองยังไม่มีเวลาสืบค้นเรื่องนี้จึงต้องขอรบกวนท่านแล้ว"

        "ได้ ข้าจะตรวจสอบเองเจ้าวางใจเถอะ จริงสิเจ้าเอาเทียบยานี้ไป และนี่คือยาที่ข้าปรุงเสร็จแล้ว เอาให้เขากินด้วย ข้าลืมถามเจ้าไปยาที่คุณหนูสามให้กินเป็นยาอะไรเจ้ารู้หรือไม่"ปู้เฉินคว้าเอายาจากขอบผ้าพันเอวส่งให้หมอเหยียน เขารับมาชิมแล้วต้องเบิกตากว้าง

        "นี่มัน!"

        "ใช่แล้วขอรับเป็นยาที่ฮ่องเต้ประทานให้กับท่านราชครู"

        "ดีเยี่ยมๆ เจ้ารู้หรือไม่มุกพันปี ดีงูสมิงดำ รากโสมพันปี แถมยังมีดอกเหมยดำที่จะมีแค่ดินแดนโพ้นทะเลเท่านั้น นับว่าคุณชายฟ่านโชคดียิ่งแล้ว เอาเถอะเวลาชั่วปีเดียวไม่ได้นานเท่าไหร่เจ้านำคุณชายฟ่านไปรักษาเถอะข้าจะให้ศิษย์เอกข้าติดตามเจ้าไปคอยดูแลทั้งเขาและคุณหนูสามด้วย"

        "ขอบคุณท่านหมอเหยียน"

        "รีบไปและรีบกลับมาข้าจะเสริมผงหลับใหลลงไปอีกให้เจ้าได้มีเวลามากขึ้น รีบไป"ปู้เฉินเหินร่างเลาะตามยอดไม้โดยที่ยังอุ้มร่างของฟ่านเสวียนเอาไว้จนไปถึงถ้ำพันปี ในนั้นหนาวเย็นยิ่งจนเขาสะท้านเยือกค่อยวางร่างของฟ่านเสวียนลงบนเตียงน้ำแข็งที่มีไอเย็นพุ่งขึ้นมาตลอดเวลา ด้านข้างมีอวี้หนี่ที่ยืนใส่เสื้อขนกระต่ายตัวหนาเอาไว้กันความหนาวเย็น

        "ท่านอยู่ได้หรือไม่"

        "แน่นอนข้าอยู่ได้"อวี้หนี่พยักหน้า

        "นี่เขาหรือ ข้ายังจำได้ใบหน้าหล่อเหลางดงามของเขาได้กลายเป็นเช่นนี้ช่างน่าเสียดายยิ่ง แถมแผลที่เอวเขาก็น่ากลัวเหลือเกิน แขนของเขาอีก"

        "ท่านรักษาเขาได้หรือไม่"

        "ท่านพ่อเคยบอกข้าเกี่ยวกับเรื่องพิษนี้และนี่คือสถานที่ที่ข้ากับศิษย์พี่รองค้นพบ ยังไม่มีใครรู้เห็นพวกข้าปลอดภัยแน่นอน"

        "ดีแล้วขอรับข้าจะมาหาพวกท่านทุกๆครึ่งเดือนเพราะอาการของคุณชายจะกำเริบ เรื่องอาหารและเครื่องนุ่มห่มข้าจะให้คนคอยจัดหามาให้และคอยดูแลพวกท่าน อีกทั้งท่านหมอเหยียนให้ศิษย์เอกของเขามาคอยดูแลท่านและคุณชายฟ่าน ดังนั้นข้าจึงเบาใจได้บ้าง"

        "ขอบใจเจ้ามากที่คอยดูแลข้า"ปู้เฉินส่ายหน้าไปมาช้าๆ

        "นั่นเป็นเพราะท่านและคุณชายฟ่านคือคนสำคัญของนายท่าน ข้าติดตามเขามานานมีหรือจะไม่ทำเพื่อเขา ขอท่านตัดใจจากนายท่านเสียเถอะเรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้วจะดึงดันไปก็ป่วยการ"

        "ข้ารู้ ข้ารู้แล้ว ข้าเข้าใจแล้วขอเจ้าวางใจเถอะ คนผู้นี้คือดวงใจของศิษย์พี่ ข้าขอไถ่โทษที่ทำให้เรื่องราวร้ายๆเกิดขึ้น ขอท่านวางใจเถอะ"ปู้เฉินได้ยินเช่นนั้นถึงกับถอนหายใจโล่งอก

        "เช่นนั้นข้าขอลา"

        "รักษาตัวด้วย"ระหว่างที่เขาทั้งคู่กำลังเดินออกจากถ้ำก็พบคนผู้หนึ่งยืนเก้กังอยู่ด้านนอก

        "เจ้าคือ..."ปู้เฉินถามหากแต่นางผู้นี้กลับมิเอ่ยถ้อยคำ ส่งเพียงซองจดหมายยื่นให้ ปู้เฉินอ่านแล้วก็พยักหน้า

        "เจ้าพูดไม่ได้หรือ"นางพยักหน้า

        "ชื่อของเจ้าคือเซียงเอ๋อร์"ปู้เฉินถามอีกนางพยักหน้าเร็วๆ

        "เช่นนั้นนี่คือคุณหนูสาม ส่วนคนด้านในคือคุณชายที่เจ้าจะต้องช่วยคุณหนูดูแล รู้แล้วใช่หรือไม่"นางพยักหน้ารับอีกครั้ง

        "เช่นนั้นก็เข้าไปข้างในเถอะ ข้าต้องรีบกลับไปจัดการเรื่องยุ่งเหยิงในโรงเตี้ยมอีก"

        "เจ้าไปเถอะดูแลตัวเองด้วย ฝากศิษย์พี่ใหญ่ ส่วนเจ้าคนผู้นั้นถึงเวลาข้าขอจัดการเขาด้วยตัวเอง"อวี้หนี่กัดฟันกำหมัดแน่น

        "ข้าว่าถึงเวลานั้นนายท่านจะเป็นฝ่ายลงมือเองเสียมากกว่ากระมัง"ปู้เฉินส่ายหน้าไปมาถึงปากจะยิ้มแต่แววตาวิตกกังวลไม่น้อย

        "ข้าเองก็คิดเช่นนั้นเหมือนกัน เอาเถอะรอให้ถึงวันนั้นเสียก่อนตอนนี้ข้าจะกลับเข้าไปด้านในแล้ว เวียงเอ๋อร์เจ้าไปกับข้าเถอะ"ปู้เฉินรอให้แม่นาวสองคนกลับเข้าไปด้านในและสำรวจบริเวณโดยรอบเมื่อเห็นว่าปลอดภัยแล้วเขาจึงเร้นกายจากมา

        กล่าวถึงโรงเตี้ยมด้านในเงียบสงัดมีเพียงหมอเหยียนที่นั่งเคี่ยวยาบำรุงครรภ์และยาบำรุงร่างกายของอวี้หนี่และฟ่านเสวียน เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาด้านในห้องช้าๆท่าทีเหน็ดเหนื่อยอย่างเห็นได้ชัด

        "เป็นอย่างไรบ้าง"

        "เรียบร้อยขอรับ ตอนนี้ขากำลังจะหาคนที่ไว้ใจได้เป็นช่วยคุ้มกันที่นั่น"

        "ดี เชื่อข้าเถอะถ้าจื่อหลงคืนสติมาเขาต้องขอบใจเจ้ามากแน่ๆ"

        "ข้าไม่นับว่าเป็นบุญคุณหรอกขอรับ เขาเปรียบเสมียนน้องชายข้า เราทั้งคู่เติบโตมาด้วยกันหากจะนับแล้วจะว่าข้าเลั้ยงดูเขาจนเติบใหญ่ก็ว่าได้"

        "อืม เจ้ารีบไปจัดการหาคนก่อนเถอะ เวลากระชั้นเข้ามาแล้ว"

        "เช่นนั้นข้าขอตัว"

        "เดี๋ยวก่อน เจ้าเอายานี่ฝากไปด้วย ขวดสีม่วงคือยาบำรุงครรภ์ช่วงนี้ต้องให้นางระวังให้ดีอย่าเคลื่อนไหวรุนแรงจนกระทบถึงบุตรในท้องได้ ส่วนขวดสีขาวและสีเขียวนี่คือยาของคุณชายฟ่านมันช่วยเสริมกับยาที่ฮ่องเต้ประทานให้ยิ่งทำให้เขาหายไวยิ่งขึ้น"ปู้เฉินน้ำตาคลอเบ้านึกไม่ถึงว่าจะมีคนช่วยคนรักเจ้านายตนเองขนาดนี้

        "อย่าคิดมากข้าเองก็รักเขาเหมือนเช่นเจ้านั่นแหละไปเถอะ ไปได้แล้ว"หมอเหยียนตบไหล่ปู้เฉินแรงๆทีหนึ่งแล้วหมุนกายจากไป ปู้เฉินกำขวดยาแน่นก่อนจะหมุนกายจากไปเช่นกัน

        "เจ้า เจ้า เจ้า และเจ้า ทั้งสี่คนออกมายืนข้างหน้า"ปู้เฉินเรียกคนในพรรคที่มีฝีมือดีเยี่ยมออกมาสี่คนและรู้ว่าสี่คนนี้มีความซื่อสัตย์ยิ่ง

        "พวกเจ้าตามข้ามา"ปู้เฉินกล่าวเสร็จก็หนออกไปทั้งสี่เหินตามไปติดๆ เมื่อไปถึงหน้าถ้ำอวี้หนี่และเซียงเอ๋อร์เดินออกมารับพวกเขากลับเข้าไปด้านใน ปู้เฉินถอนหายใจโล่งอกอีกครั้งก่อนจะกลับไปยังโรงเตี้ยม เมื่อเท้าที่ก้าวข้ามขอบประตูเข้าไปก็ได้ยินเสียงเอะอะดังลอดออกมา

        "เกิดเรื่องใด"

        "ข้าน้อยไม่ทราบขอรับ รู้แค่ท่านประมุขกำลังโมโหรุนแรงและกำลังส่งคนออกไปตามหาท่าน"

        "อ้อ เจ้าออกไปเฝ้ายามเถอะข้าจะเข้าไปแล้ว"ปู้เฉินแบกตะกร้าที่เต็มไปด้วยสมุนไพรเดินเข้ามาด้วยท่าทีเหน็ดเหนื่อย

        "นายท่าน"

        "เจ้าไปไหนมารู้หรือไม่เกิดเรื่องใหญ่แล้ว"จื่อหลงอาละวาดเสื้อผ้าหลุดหลุ่ยเพราะพึ่งตื่นผมเผ้ายุ่งเหยิงตาขวางหอบหายใจแรงมีไห่เปียวประคองร่างอยู่ด้านข้าง ท่านหมอเหยียนยืนสีหน้าเฉยเมินอยู่ตรงกันข้าม

        "ข้าน้อยไปหาสมุนไพรมาให้ท่านหมอเหยียนเพื่อปรุงยาให้คุณชาย นี่ขอรับท่านหมอ"หมอเหยียนเอื้อมมือมารับตะกร้าจากปู้เฉินแต่ต้องชะงักมือค้าง

        "ไม่มีประโยชน์แล้ว เขาหายไปแล้ว พวกเจ้าเอาเขาไปไว้ไหน"

        "ใครขอรับ"ปู้เฉินหน้าตาตื่น

        "เสี่ยวเสวียนหายไป เขาหายไป มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะจากไปเอง"จื่อหลงตวาดลั่น

        "ใจเย็นก่อนขอรับ ท่านโมโหจนจะกระอักเลือดดำแล้ว"ไห่เปียวยกมือเรียวลูบอกที่สาบเสื้อเผยอออกกว้างเบาๆ จื่อหลงมิเพียงไม่ห้ามปรามทั้งยังกุมมือบางเอาไว้ด้วย ปู้เฉินเหลือบมองการกระทำนั้นด้วยสายตาเย็นเยียบ

        "เจ้าตกใจหรือ"จื่อหลงลดเสียง ไห่เปียวส่ายหน้าไปมาช้าๆยิ้มน้อยๆ

        "ไม่เลยขอรับข้าเพียงเป็นห่วงท่านเท่านั้น"

        "เหอะๆ"ปู้เฉินหัวเราะขึ้นมาหากถูกปรามด้วยสายตาของหมอเหยียน

        "เช่นนั้นใครจะพาตัวคุณชายฟ่านไปกันแน่ขอรับ"ปู้เฉินรื้อประเด็นขึ้นมาอีก

        "ส่งคนออกไปสืบหา ข้าต้องการรู้ภายในครึ่งชั่วยามนี้"จื่อหลงหมุนตัวเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะกลางห้องพักของตนเองมือวางพาดลงบนโต๊ะมีไห่เปียวเดินไปยืนอยู่ด้านข้างคอยรินน้ำชาส่งให้

        "ดื่มน้ำก่อนเถอะขอรับ"

        "ขอบใจเจ้ามาก"สองสายตาสบกันนิ่งไห่เปียวหัวใจเต้นตึกตักยิ่งมองสบตาคมของจื่อหลงเขายิ่งรู้สึกร่างกายร้อนผ่าว

        "แฮ่ม! จื่อหลง เจ้าดื่มยานี่ก่อนเถอะยานี่ช่วยบำรุงกำลังเจ้า เจ้าเหนื่อยเกินไปแล้ว"หมอเยียนส่งถ้วยยาให้จื่อหลงหากแต่ไห่เปียวกลับยื่นมือมารับไม่รู้ตั้งใจหรือไม่ไห่เปียวทำถ้วยยาตกลงพื้นจนแตกกระจาย

        "โอ๊ย!ร้อนๆ ท่านหมอเหยียน ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจ ถ้วยนั้นร้อนจนข้าคิดไม่ถึง ข้าจะรีบไปปรุงให้ใหม่ขอรับ"ปู้เฉินแทบจะปราดเข้าไปทำร้ายไห่เปียวให้จมกองเลือด จื่อหลงรีบคว้ามือเรียวมาดูร่องรอยบาดเจ็บ

        "เจ้าเป็นเช่นไรบ้าง"

        "ข้าไม่เป็นไรขอรับแต่ยาของท่าน"

        "ไม่เป็นไร เจ้าอย่าคิดมากข้าจะให้ท่านหมอเหยียนปรุงยานี้ให้ใหม่"หมอเหยียนได้ยินเช่นนั้นก็ถอนหายใจเฮือก

        "ยาไม่มีแล้ว ถ้วยนี้เป็นถ้วยสุดท้าย เอาเถอะมันก็แค่ยาบำรุงธรรมดา ไว้ข้าจะคัดสมุนไพรจากตะกร้าของปู้เฉินมาต้มใหม่ จริงสิไม่ออกไปตามหาคุณชายฟ่านแล้วหรือ"หมอเหยียนถามย้ำ

        "ท่านอย่าไปเลยนะขอรับสุภาพท่านยังไม่ค่อยดี ข้าเป็นห่วง"

        "อืม ข้าอยากพักผ่อน อีกอย่างข้าสั่งให้คนออกไปค้นหาฟ่านเสวียนแล้วได้ข่าวก็เร่งมาบอกข้าก็แล้วกัน ไห่เปียวเจ้าประคองข้าไปที่เตียงเถอะข้ารู้สึกเวียนหัว"ไห่เปียวยิ้มน้อยๆทั้งปากทั้งตาค่อยสอดแขนเรียวไปรอบเอวหนาประคองร่างสูงใหญ่เดินไปที่เตียงนอน ปู้เฉินเหลือกตามองเพดานด้วยความอดกลั้นภาพที่เขาเห็นไม่รู้ใครประคองใครกันแน่

        #อ๊ากกกก โมโหๆ  (╯°□°)╯︵ ┻━┻