第十八 章
ฟ่านเสวียนข่มความอายยอมให้อีกฝ่ายช่วยทำความสะอาดแต่โดยดี อีกทั้งยังโดนกลั่นแกล้งสารพัดทั้งโดนกินเต้าหู้ไม่หยุดกว่าจะอาบเสร็จเวลาก็ล่วงมาเกือบครึ่งชั่วยามไปแล้ว ร่างกายเขาอ่อนนุ่มคล้ายเต้าหู้นุ่มนิ่ม แขนขาแทบจะไม่มีแรงจะห้ามปรามคนที่กลายเป็ปลาหมึกไปแล้ว
"พอแล้ว ข้าไม่ไหวแล้วจริงๆ "เขาไม่รู้ตัวแม้แต่น้อยว่าปู้เฉินเอายาใส่ถาดเข้ามาวางไว้ให้นานโขแล้ว และย้อนกลับเข้ามาอีกครั้งเมื่อจื่อหลงทำสัญญาณให้นำยาบำรุงเข้ามาวางไว้ด้วยเมื่อช่วยอีกฝ่ายอาบน้ำจนใกล้จะเสร็จจื่อหลงได้ยินั้แ่เสียงเคาะประตูเบาแสนเบาเพื่อบอกว่าทุกอย่างเตรียมพร้อมเอาไว้หมดแล้ว เมื่อเขาเห็นอีกฝ่ายอ่อนเพลียดวงตาหรี่ปรือจึงมิคิดจะกลั่นแกล้งอีก เขารีบเร่งอาบน้ำให้ตัวเองแล้วลุกขึ้นอุ้มร่างอ่อนแรงขึ้นจากน้ำเดินไปที่ตั่ง
"เดี๋ยวๆ ตัวข้ายังเปียกอยู่"ฟ่านเสวียนรีบท้วง
"ไม่เป็ไร"จื่อหลงบอกเสียงเรียบ เขาหยิบเอาผ้าสีขาวที่วางอยู่บนตั่งมาซับน้ำบนร่างบางเบาๆ มองสำรวจว่าาเ็ที่ใดบาง สิ่งที่เขาเห็นคือร่างขาวกระจ่างตา มีแต้มสีกุหลาบจางๆ กระจายไปทั่วแผ่นอกและลำคอ เนินหน้าท้องมีกลุ่มขนสีอ่อนแถมยังนุ่มมือเรียงรายบางเบาล้อมแท่งหยกสีขาวอมชมพูและลูกกลมๆ สองลูกดูน่ารักยิ่งเลยไปตรงหน้าขามีรอยคมเขี้ยวจากการขบกัดของเขาสองสามแห่งและหัวเข่าที่เริ่มเปลี่ยนเป็สีม่วงเขาขมวดหัวคิ้วด้วยความไม่ชอบใจในสิ่งที่เห็น
"นอนอยู่นี่ก่อนข้าจะลุกไปหยิบยามาทาให้"ร่างสูงใหญ่เนื้อตัวเปลือยเปล่ากำลังจะก้าวเดินออกจากม่านโปร่งสีขาว
"เดี๋ยวๆ "
"หืม"เขาหันมาตามเสียงเรียก
"เ้า..เ้าสวมใส่เสื้อผ้าก่อนดีหรือไม่"เพียงประโยคเอียงอายพูดขึ้น จื่อหลงถึงกับยิ้มกว้างหันตัวกลับมาที่ตั่งก้มลงใช้สองมือเท้าคล่อมร่างบางที่รีบเอนตัวหลบจนแนบลงกับเบาะนอน
"หวงข้าหรือ"
"เปล่านะ ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น เพียงแต่ว่า เพียงแต่"ฟ่านเสวียนเม้มปาก จะพูดก็ไม่ดี ไม่พูดก็ไม่ดี จื่อหลงไม่อยากแกล้งให้อีกฝ่ายอึดอัดใจจึงขยับกายลุกขึ้นก้มลงหยิบเสื้อคลุมตัวนอกที่ปู้เฉินนำมาวางไว้ให้บนตั่งขึ้นมาสวมใส่ลวกๆ
"เอาล่ะข้ารู้ว่าเ้าหวง เช่นนี้คงพอแล้วกระมัง ข้าแค่เดินไปที่โต๊ะหยิบยามาทาบรรเทาความเ็ปให้เท่านั้น"ฟ่านเสวียนได้แต่จนใจ ทำได้เพียงพยักหน้าหงึกหงัก ม้วนเอาผ้าห่มมาปิดบังเรือนร่างเปลือยของตัวเองเอาไว้ระหว่างรอจื่อหลง ร่างสูงใหญ่เดินกลับมาเปิดม่านโปร่งแล้วปิดกลับอย่างรวดเร็ว มือหนึ่งถือถาดมีขวดยาและตลับหยกแถมด้วยถ้วยยากรุ่นไอร้อนส่งกลิ่นชวนให้รู้ว่ามันคงทั้งฝาดและขมแน่นอน เขากลืนน้ำลายลงคอนึกในใจว่า'อย่างไรข้าก็จะไม่ดื่ม เพราะข้ามิได้เจ็บป่วยเสียหน่อย' จื่อหลงมองตามสายตาเรียวรูปหงส์เอาอดอมยิ้มไม่ได้
"มาให้ข้าทายาให้เ้าก่อนเถอะ ผิวของเ้าบอบบางยิ่งต่อไปข้าจะระวังให้มากกว่านี้"ไม่พูดเปล่าจื่อหลงเปิดผ้าห่มออกโดยที่ฟ่านเสวียนไม่ทันตั้งตัว ดังนั้นร่างเปลือยขาวผ่องนอนราบอยู่บนตั่งจึงปรากฏแก่สายตา จื่อหลงชะงักมือเพียงครู่แล้วปรับสายตาให้กลับมาราบเรียบเช่นเดิม มือหนาเปิดจุกยาในขวดหยกเทมันออกมาแล้วทาเบาๆ ไปยังหัวเข่านวดคลึงให้เนื้อยาซึมเข้าไปด้านในรอยช้ำ จากนั้นก็แต้มยาไปตามรอยต่างๆ ที่เขาสร้างขึ้น
"พลิกตัวคว่ำลงสิข้าจะทาด้านหลังให้"ฟ่านเสวียนคล้ายคนเบื้อใบ้ได้แต่ทำตามที่จื่อหลงสั่ง ร่างเล็กหลับตาลงแล้วหมุนตัวพลิกกลับเป็นอนคว่ำ จื่อหลงมองแผ่นหลังบอบบางเลยมาถึง่เอวคอดและรอยแยกผ่าสองก้อนเนื้อแยกออกจากกันด้วยสายตาหิวกระหาย ก้นเด่นนูนมีรอยฝ่ามือและรอยกัดประทับอยู่ชัดเจนทั้งสองข้าง เขายกมือขึ้นลูบมันเบาๆ รับรู้ถึงอาการเกร็งของคนที่นอนคว่ำอยู่ก้อนเนื้อกลมสองข้างเกร็งจนแข็งแน่น จื่อหลงยิ้มกว้างก่อนจะตบลงเบาๆ
"อย่าเกร็งสิไม่เจ็บหรือไร ข้าจะทายาให้"ฟ่านเสวียนมิอาจเอ่ยวาจาได้แต่ซุกใบหน้าลงกับผ้าห่มผืนหนาปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามอำเภอใจ จื่อหลงป้ายเนื้อยาเย็นๆ บนรอยฝ่ามือและรอยกัดด้วยกิริยาทะนุถนอม ฟ่านเสวียนรู้สึกไม่กดดันจึงผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัดปล่อยให้มือเย็นลื่นด้วยเนื้อยาแตะแต้มไปทั่วด้านหลัง กระทั่งรับรู้ได้ว่ามือใหญ่สอดเข้าตรงเอวบังคับให้เขาโก่งสะโพกขึ้น
"เ้าจะทำอะไรน่ะ"ฟ่านเสวียนตื่นตระหนกรีบหันมาถาม
"ข้าจะทายาให้อย่างไรเล่า เ้าตระหนกด้วยเื่ใด"
"ตะ..แต่ ขารู้ได้ว่าเ้าทายาจนทั่วตัวแล้ว แค่นี้ก็เพียงพอแล้วขอข้าใส่เสื้อผ้าตัวเองเถอะ"
"เหลวไหล ด้านในของเ้าไม่เจ็บหรือ หากไม่รักษาเ้าจะขับถ่ายลำบาก"เพียงคำพูดนี้ฟ่านเสวียนต้องอับอายไปหลายปี ใบหน้างดงามแดงเห่อลามไปถึงลำคอ 'หะ..เหตุใดคนผู้นี้ถึงใบหน้าหนาหยาบกร้าน กล้าพูดในเื่น่าอายเช่นนี้โดยสีหน้าไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย'
"ไม่ต้อง ข้าไม่เป็อะไรไม่เจ็บ อ๊ะ! "ยังไม่สิ้นคำจื่อหลงก็จับหน้าขาของคนที่นอนคว่ำไว้เลื่อนลงมานำเอาเข่ามาวางอยู่ตรงหน้าขาของตนเองเพื่อกันมิให้อีกฝ่ายเจ็บมากไปกว่าเดิม จากนั้นก็อ้าหน้าขาของตัวเองออกกว้างทำให้คนที่เอาเข่าวางไว้้าถูกอ้าออกกว้างตามไปด้วย
"เ้าๆ ตั้งใจจะทำอะไรกันแน่"
"อยู่นิ่งๆ ไม่อย่างนั้นข้าจะตีก้นเ้าสักทีดีหรือไม่"เพียงคำขู่สั้นๆ ก็ทำให้ฟ่านเสวียนหยุดดิ้น เพราะรู้ดีว่าฝ่ามือหนาที่ลงแรงตีเขาทีหนึ่งก็เจ็บมิใช่น้อย
"อย่าเลยข้าจัดการเองได้ เ้า..เ้าไปแต่งตัวเถอะ"ฟ่านเสวียนเสียงอ่อนลงเพราะอีกฝ่ายเริ่มใช้ไม้แข็ง
"เ้าทำเองถนัดหรือ ข้าผู้เป็สามีต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำให้ภรรยาตนเองาเ็ เ้าอยู่เฉยๆ เถอะ"ได้ยินเช่นนั้นฟ่านเสวียนยิ่งรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหน้าด้วยความอาย
"เหลวไหลผู้ใดเป็ภรรยาเ้า"ฟ่านเสวียนรีบบอกด้วยน้ำเสียงร้อนรน
"หรือมิใช่ เ้ายินยอมให้ข้าสอดใส่เข้าไปในตัวเ้า เกาะกอดข้าด้วยความเสน่หาปากของเ้าร่ำร้องเรียกชื่อข้าด้วยน้ำเสียงอ้อนวอนอ่อนหวาน เช่นนี้แล้วยังมิใช่สามีอีกหรือ ข้าต้องตอกย้ำเ้าอีกหลายๆ ครั้งหรือไม่เ้าจะได้จดจำ"จื่อหลงใบหน้าทะมึนดำคล้ำเมื่อได้ยิน
"มะ..ไม่ๆ ไม่ต้องข้ารู้แล้วๆ เ้าอยากทำก็ทำเร็วหน่อยได้หรือไม่ข้ารู้สึกหนาวแล้ว"เมื่อรู้สึกกลัวอีกฝ่ายเขาจึงหลับหูหลับตาปล่อยให้ทำตามอำเภอใจ จื่อหลงเปลี่ยนใบหน้าคล้ำให้กลายเป็สว่างสดใสขึ้นทันที เขาบรรจงหยิบตลับยาขึ้นมาไว้ในมือใช้นิ้วปาดเนื้อยามาไว้แล้วค่อยใช้มืออีกข้างกางก้อนเนื้อออกเผยให้เห็นรอยจีบสีแดงช้ำบรรจงใช้นิ้วชี้และนิ้วโป้งขยายช่องทางรักออกก่อนจะสอดนิ้วชี้อีกข้างที่มีเนื้อยาเหลวส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ สอดเข้าไปด้านในช้าๆ ฟ่านเสวียนที่ไม่ทันรู้ตัวอดส่งเสียงครางออกมาไม่ได้เพราะความเจ็บ
"อื้อ เบาๆ หน่อยข้าเจ็บ"
"อดทนหน่อยเถอะ เนื้อยาชนิดนี้หมอเหยียนปรุงให้เป็พิเศษ สักพักมันจะทำให้เ้าผ่อนคลายและรู้สึกชาเวลาเ้าขยับตัวหรือนั่งมันจะไม่เจ็บมากแล้ว"จื่อหลงบอกพลางดันปลายนิ้วเข้าไปจนสุดโคนควานนิ้วไปทั่วผนังนุ่มหยุ่นแอบจงใจกดย้ำจุดเสียวที่เขารู้จักมันดีมาหลายชั่วยามเพื่อให้อีกฝ่ายรู้สึกร้อนรุ่มขึ้นมาบ้าง
"อ่าาา"
"รู้สึกดีหรือไม่"
"........"ฟ่านเสวียนไม่ตอบได้แต่ปิดปากเงียบไม่ยอมให้อีกฝ่ายได้ใจอีก
"หึหึ เอาเถอะขอให้ฟูเหรินของข้าพอใจ อะไรก็ได้ทั้งนั้น"เขารีบใส่ยาให้จนเสร็จแล้วพลิกตัวอีกฝ่ายมานอนหงาย ก้มลงจูบปากบวมๆ นั่นแรงๆ ทีหนึ่งด้วยความรู้สึกมันเขี้ยว
"มาสวมเสื้อผ้าเร็วเข้า จะได้กินยาเสียที ตอนนี้มันคงอุ่นพอดีแล้วล่ะ"ฟ่านเสวียนใบหน้าง้ำงอจนแก้มใสสีเรื่อป่องพอง จื่อหลงหยิบเสื้อผ้าที่ปู้เฉินตระเตรียมไว้ให้มาสวมให้ฟ่านเสวียนจนเรียบร้อยแล้วหันไปหยิบถ้วยยามาชิมว่าร้อนเกินไปหรือไม่ เขาแสร้งทำใบหน้าเรียบเฉย
"ยาขมหรือไม่"
"ไม่เลย หมอเหยียนคงใส่น้ำผึ้งลงไปด้วยเ้าวางใจเถอะ"จื่อหลงหลอกล่ออีกฝ่ายให้วางใจ หากแต่ในใจตนเองกลับคิดว่า ประเดี๋ยวกล่อมคนนอนแล้วคงต้องไปคุยกับหมอเหยียนเสียหน่อยว่าหาทางลดความขมเข้มของยาลงได้หรือไม่ แค่นี้เขาก็ฝืนกลืนลงคำแทบแย่
"ค่อยยังชั่วข้าไม่ชอบกินยาขมๆ "ฟ่านเสวียนถอนหายใจโล่งอก เขาเป็คนกินยายากมาแต่เด็กจึงพยายามทำให้ตนเองไม่เจ็บไข้ได้ง่ายๆ มาถึงตอนนี้จนใจต้องกินไม่อย่างนั้นรุ่งเช้าเขาคงไม่มีหน้าไปพบผู้ใดอีกแล้วแน่ๆ
"ขมเป็ยายิ่งขมมากยิ่งดีสรรพคุณเช่นนี้เ้าไม่รู้หรอกหรือ"
"ข้ารู้แต่ถ้าขมข้าไม่กิน"ฟ่านเสวียนเป็คนโอนอ่อนง่าย ทั้งยังเป็คนที่ไม่ชอบขัดใจใคร หาไม่เหลือบ่ากว่าแรงแล้วเขาก็ยอมตามน้ำไปได้"
"เ้าลองกินก่อนเถอะนี่ยามจื่อแล้วเ้าจะได้พักผ่อน"จื่อหลงปลอบอีกฝ่าย ตักยาขึ้นมาป้อนพอเข้าปากฟ่านเสวียนก็พ่นมันออกมาจนเลอะใบหน้าเขาจนเปื้อนไปหมด
"ไม่เอาแล้ว ยานี่ขมมากข้าไม่กิน"ฟ่านเสวียนเบือนหน้าหนีแล้วทำท่าจะมุดหน้าเข้าไปในผ้าห่ม ติดที่ถุกมือหนาดึงเเอาไว้เสียก่อน
"อย่าดื้อเสี่ยวเสวียนไม่กินแล้วมันจะหายหรือ"
ไเ้าก็กินเองเถอะข้าทนไหว ยาที่เ้าทาให้มันก็ช่วยได้เยอะ"จื่อหลงส่ายหน้าไปมาเพราะเห็นถึงความดื้อรั้นของอีกฝ่าย เขาวางช้อนลงแล้วเปลี่ยนเป็ดื่มแทน เขาอมมันเอาไว้ในปาก มืออีกข้างขยับขึ้นมาสอดประคองหลังกลุ่มผมหนานุ่มบังคับมิให้อีกฝ่ายเบือนหน้าหนีได้ จากนั้นก้ประกบริมฝีปากได้รูปของตัวเองเข้ากับริมฝีปากกระจับที่ยังบวมอยู่ส่งยาขมจัดเข้าไปในปาก
"อื้อออ อ่อยยย อันอ๋อมม (อื้อปล่อยมันขม) "จื่อหลงไม่ฟังเสียงบังคับอีกฝ่ายกลืนยาลงคอได้ก็เปิดปากแล้วทำแบบเดิมซ้ำๆ จนยาหมดถ้วย ฟ่านเสวียนกระอักกระไอทำท่าจะอาเจียน เขาจึงหยิบบ๊วยหวานที่อยู่โต๊ะข้างเตียงมายัดใส่ปากฟ่านเสวียน
"ไม่ขมแล้ว ไม่ขมแล้ว"เขารั้งร่างบางเข้ามาซุกอกตบหลังเบาๆ ปลอบใจ ฟ่านเสวียนดูดเอาความหวานของบ๊วยกลบความขมในปากให้บรรเทาลง
"หายขมแล้วหรือไม่"
"อื้อหายแล้ว"จื่อหลงดันร่างเล็กออกห่างอกมองสำรวจใบหน้างดงามจนพอใจแล้วก็ดันให้อีกฝ่ายล้มลงนอนจัดแจงผ้าห่มให้เรียบร้อยก่อนจะขยับตัวเองลุกขึ้นยืน
"เ้าจะไปที่ใด"ฟ่านเสวียนไม่รู้ตัวว่าโพล่งคำพูดใดออกไปแต่ก็ทำให้คนตัวสูงยกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจมิใช่น้อย"
"ฟูเหรินอยากให้ข้านอนด้วยใช่หรือไม่"
"............"ฟ่านเสวียนหุบปากฉับไม่พูดสิ่งใดอีก เฝ้ามองคนที่ยืนอยู่หยิบเสื้อตัวในและกางเกงสีขาวบางๆ มาสวมใส่จากนั้นก็หันกลับมาสอดมืออุ้มคนที่นอนอยู่ให้ขยับเข้าไปด้านในแล้วล้มตัวลงนอนข้างๆ ดึงคนเข้ามากอดแนบอก
"หลับตาเสีย วันนี้เ้าเหนื่อยมากแล้วพรุ่งนี้เราค่อยมาเจรจากันเถอะ ดีหรือไม่"ฟ่านเสวียนคล้ายถูกกล่อมด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มละมุน อีกทั้งเสียงกระหึ่มก้องอยู่ในหูเพราะแนบแก้มตนเองอยู่กับอกกว้าง เขาค่อยหรี่ตาลงช้าๆ ก่อนจะหลับไป
26K
