ทางฝั่งของหลี่เล่อเยียนหลังจากที่กินข้าวเช้าก็ไปยังทุ่งนาทำการถอนวัชพืชต่อทำเพียงครึ่งวันก็ต้องหยุดเพราะเนื่องจากฝนได้ตกลงมา
" เล่อเยียน รีบกลับเข้าบ้านกันเถอะฝนตกหนักแล้ว " หม่ายวี่ไท่รีบะโเรียกหลี่เล่อเยียนแข่งกันสายฝน
่เช้าแดดยังแผดเผาแทบจะเป็หมูหันกันอยู่เลยพอ่บ่ายมาฝนกลับตกหนักไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ ให้ได้ตั้งตัวเลยสักนิด
" ได้ รีบกลับกันเถอะ "ระหว่างที่หลี่เล่อเยียนกำลังะโแข่งกับสายฝนอยู่นั้นก็ได้พลาดท่าตกลงไปยังร่องน้ำทำให้เนื้อตัวเลอะโคลน
" เล่อเยียน เป็อะไรไหม "เหอหมี่เมี่ยนรีบวิ่งเข้าไปช่วยฉุดให้เธอลุกจากโคลนตม
" เล่อเยียนดูเธอสิ่ 5555 หน้าดำไปหมดเลย 5555"เหอหมี่เมี่ยนที่รู้ว่าเล่อเยียนไม่เป็อะไรมากก็ได้ยืนขำกับหน้าตาของเธอในตอนนี้
" ตลกมากใช่มั้ย นี่แน่ะนี่แน่ะ 555555 " กลายเป็ว่าเหล่าปัญญาชนที่อยู่ละแวกใกล้ๆโดนลูกหลงในาโคลนนี้ บางคนก็ร่วมวงเล่นน้ำฝนไปด้วยจนลืมไปว่าตากฝนกันอยู่
ท่ามกลางอากาศอันแสนอบอ้าวก็เหมือนได้น้ำทิพย์ชโลมทำให้ร่างกายนั้นคลายร้อนได้บ้างทำให้หลายๆ คนสนุกสนานกันมาก เพียงไม่นานฟ้าฝนที่เทลงมายังกับห่าฝนก็ได้หยุดลงทั้งหมดจึงพากันเดินกลับไปยังบ้านพัก
" ทุกคนรบกวนมาทางด้านนี้หน่อย พวกทหารมาเยี่ยมพวกเราน่ะ "สมาชิกปัญญาชนคนหนึ่งะโเรียกพร้อมกับเก็บอาการตื่นเต้นไว้ไม่มิดจะไม่ให้ตื่นเต้นใได้ยังไงก็ในเมื่อมีนายทหารยศใหญ่มานี่นาไม่รู้ว่าจะมีเื่อะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า
" ว่าไงนะ รีบไปกันเถอะ"หม่ายวี่ไท่ที่ตอนนี้สภาพแทบดูไม่ได้หัวเปื้อนโคลนหน้านั้นเคลือบไปด้วยโคลนตมเหลือเพียงลูกตา
หลี่เล่อเยียนใช่ว่าจะน้อยหน้าถ้าไม่ได้ยินเสียงคงดูไม่ออกว่าเป็เธอตอนนี้คงเหลือเพียงลูกตาเท่านั้นที่ไม่เลอะ เธอบอกกับเพื่อนๆว่าสปาโคลนนั้นดีมากทีเดียวช่วยทำให้ใบหน้านั้นนุ่มชุ่มชื่น ผิวพรรณเรียบเนียน
มีใครบ้างจะไม่อยากสวยเหมือนเล่อเยียนทั้งหมดจึงพากันจงใจไม่เช็ดคราบโคลนที่เปื้อนตามใบหน้าออกเมื่อไปถึงยังลานกว้างเหล่านายทหารต่างพากันอึ้งกับสภาพปัญญาชนทั้งหลาย นี่พวกเธอโดนใช้งานกันหนักถึงเพียงนี้เชียวรึนี่อย่างไรพวกเธอก็ได้ชื่อว่าเป็คนที่เรียนจบสูงมากคนหนึ่งมองๆ ดูก็น่าเห็นใจไม่น้อย
" ปัญญาชนทั้งหลายวันนี้พวกเราได้รับเกียรติที่พวกท่านมีน้ำใจมาเยี่ยมเยียนให้คลายหายคิดถึงบ้านไปบ้างพวกเราทำความเคารพ" สมาชิกคณะกรรมการคนหนึ่งเอ่ยบอกกลายๆ ให้ทุกคนเคารพคนเ่าั้
ทุกคนต่างพากันโค้งคำนับก้มหัวกันอย่างถ้วนหน้าหลี่เล่อเยียนเองก็พลอยทำตามไปด้วยต้องตามน้ำไปก่อนเธอไม่อยากเป็จุดเด่นอีกต่อไปเธอได้เรียนรู้มาว่าถ้าอยากมีชีวิตที่เรียบสงบจะต้องไม่ทำตัวโดนเด่นใช้ชีวิตให้เรียบง่ายที่สุดเพราะเธอมีใบหน้าที่โดดเด่นก็เป็ที่อิจฉาของใครหลายๆคนแล้ว
" ทุกคนคงลำบากมาก ผมขอให้พวกคุณทุกคนอดทนอีกไม่นานผมจะพาพวกคุณกลับบ้าน" นายทหารท่านหนึ่งกล่าวออกมาวาจาเสียงดังฟังชัดน้ำเสียงหนักแน่นแววตาเต็มไปด้วยความเห็นใจแต่ลำพังเพียงเสียงของเขาเพียงคนเดียวไหนเลยจะช่วยแก้ปัญหาอะไรได้
ทุกคนที่ได้ฟังต่างพากันน้ำตาซึมแม้จะเป็คำพูดไม่กี่คำแต่ทุกคนเข้าใจความหมายของมันอย่างลึกซึ้งทีเดียว
ในระหว่างที่นายทหารอยู่ใน่ถามไถ่สมาชิกคนอื่นๆอย่างเป็กันเอง หลี่เล่อเยียนบังเอิญสบตากับนายทหารคนหนึ่งเข้า ทำเอาใจของเธอเต้นแรงคล้ายจะหายใจไม่ออกเธอมั่นใจว่าไม่เคยพบเจอเขาคนนั้นมาก่อนแน่ๆ แต่ไม่เข้าใจปฏิกิริยาของร่างกายเธอรู้สึกหนาวสั่นมือเ็าจนแทบไม่มีความรู้สึกอีกทั้งตอนนี้หูของเธอไม่รับรู้เสียงอะไรอีกต่อไปแล้วเขายืนนิ่งแต่สายตากลับจ้องเธอตาไม่กะพริบ
เล่อเยียนที่เห็นเข้าในหัวบอกให้วิ่งหนีแต่ขากลับก้าวไม่ออก เธอไม่สามารถละสายตาจากผู้ชายคนนั้นได้เธอไม่เข้าใจเหมือนกันแต่ความรู้สึกลึกๆ แล้วเหมือนเธอจะดีใจที่ได้เจอเขาคนนั้น
หรือนี่จะเป็อาการของคนที่เจอหนุ่มหล่อหน้าตาดีคนหนึ่งเท่านั้นนะแต่ทำไมเมื่อตอนที่เธอเจอกับเว่ยอี้หยางถึงไม่ใช่แบบนี้ถึงแม้ว่าครั้งที่เธอเจอกับอี้หยางเธอจะใจเต้นแรงแต่มันไม่รุนแรงต่อความรู้สึกเธอมากขนาดนี้
จู่ๆมันกลับทำให้น้ำตาของเธอพานจะไหลเอาเสียดื้อๆ ภาพเหตุการณ์บางอย่างวิ่งเข้ามาในหัวหากแต่ว่ามันเพียงเลือนราง ตอนนี้ในหัวเธอเบลอไปหมด ทั้งภาพและเสียงที่ปรากฏขึ้นไม่ชัดเจนชวนให้ปวดหัวมากมายอะไรขนาดนี้กันนะ
" เล่อเยียน " เพียงไม่นานหมี่เมี่ยนก็ะโเรียกด้วยความใที่จู่ๆหลี่เล่อเยียนก็เป็ลมไปต่อหน้า
"ทุกคนหลบไปก่อน อย่ามุง"เสียงของเลขาคณะกรรมการหนุ่มะโขึ้นพร้อมกับเขาที่รีบวิ่งมาอุ้มร่างที่ไม่มีสติของเล่อเยียนขึ้นกลับไปยังบ้านพัก
ท่ามกลางเสียงใกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทุกคนเดาว่าเล่อเยียนที่ร่างกายอ่อนแอเมื่อตากฝนจึงอาจจะทำให้ตัวเธอนั้นไม่สบายเอาได้หลังจากนั้นนายทหารก็ได้ให้พวกเขาแยกย้ายกันไปพักผ่อนยังบ้านพักของตัวเอง
เมื่อมาถึงบ้านพักเลขาหนุ่มทำได้เพียงวางเธอลงยังเตียงนอนเท่านั้นที่เหลือต้องให้หม่ายวี่ไท่และเหอหมี่เมี่ยนจัดการทั้งสองรีบจัดการความสะอาดตัวของเล่อเยียนเนื่องจากเนื้อตัวของพกเธอเลอะโคลนด้วยทุกอย่างจึงค่อนข้างที่จะทุลักทุเลมากทีเดียว
หม่าหยี่ไท่และเลขาหนุ่มรับหน้าที่เป็คนตักน้ำมาให้เพื่อทำการเช็ดตัวและล้างผมต้องบอกว่าล้างผมเพราะตอนนี้ผมของหลี่เล่อเยียนเต็มไปด้วยโคลนหนาเตอะขนาดฟ่านเหมยเหมยที่ไม่เคยสนใจสิ่งใดนอกจากของกินยังมาช่วยขนน้ำในงานนี้ด้วย
ใช้เวลาค่อนข้างนานพอสมควรในการล้างตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธอถ้าหากว่าหลี่เล่อเยียนไม่หายใจเหอหมี่เมี่ยนคงคิดว่าเธอตายไปแล้วเพราะขนาดเธอที่ทำการล้างผมให้ขนาดนี้เล่อเยียนยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมาเลย
เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยดีเหอหมี่เมี่ยนจึงใช้สายตาบอกเลขาหนุ่มว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้วควรกลับไปได้แล้วยังไงซะที่นี่ก็มีแต่ผู้หญิง
" เลขาเตียวนี่ก็ดึกมากแล้วไม่รบกวนคุณเลขาดีกว่าพวกเราดูแลเล่อเยียนต่อเองค่ะ "เหอหมี่เมี่ยนใช้สายตาก็แล้วแต่ไม่มีทีท่าว่าเลขาหนุ่มจะขยับจึงได้แต่เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สุภาพที่สุด
" ผมรอจนกว่าเล่อเยียนจะฟื้นดีกว่าเธอหลับไปนานแล้วจนป่านนี้ยังไม่ฟื้นขึ้นมา หากเธอเป็อะไรไปมีผมอยู่จะได้ช่วยได้ทัน"เลขาหนุ่มยืนกระต่ายขาเดียวยังไงเขาก็ยังวางใจไม่ได้รอจนกว่าเ้าตัวฟื้นขึ้นมาดีกว่า
" คุณอยู่จะช่วยอะไรได้ เห็นกันอยู่ว่าตอนนี้พวกเราก็ทำกันเองหนุ่มสาวอยู่บ้านด้วยกันมันไม่เหมาะสมนะคะ "เหอหมี่เมี่ยนที่เหนื่อยกับการดูแลชำระล้างตัวให้หลี่เล่อเยียนเผลอตะคอกขึ้นไม่ใช่แค่เขาเสียเมื่อไหร่ที่เป็ห่วงเธอก็ห่วงเพื่อนเธอจะแย่อยู่แล้วแต่จะให้มานั่งมองหน้ากันเพื่อประโยชน์อะไรกันยังไงเขาก็เข้าห้องของเพื่อนเธอไม่ได้อยู่แล้ว
" ถ้างั้นผมออกไปรอนอกบ้านแล้วกัน พวกคุณล็อกบ้านพักผ่อนเถอะมีอะไรก็เรียกผมได้ตลอดเลยนะครับ"เตียวซวูอี้ถึงแม้ว่าเขาจะใกับน้ำเสียงและท่าทางของเหอหมี่เมี่ยนเพราะเดิมทีหล่อนเป็คนอารมณ์พูดจาอ่อนหวานมาวันนี้น้ำเสียงกลับแปลกเปลี่ยนไปเขารับรู้ได้ถึงความเอาใจใส่ที่หล่อนมีให้เล่อเยียนจึงไม่อยากจะดื้อรั้นจึงยอมเดินคอตกออกมานั่งรอด้านนอกของบ้านพัก
" เธอว่าพูดแรงเกินไปมั้ยยวี่ไท่ " หมี่เมี่ยนพูดเสียงอ่อยๆเมื่อเหลือเพียงเธอกับหม่ายวี่ไท่ในห้องของเล่อเยียน
" ไม่หรอก เลขาซวูอี้คงจะเป็ห่วงเล่อเยียนมากเลยไม่ทันคิดเื่ความเหมาะสม
เธอเองก็คงเหนื่อยและใกับเื่นี้พอสมควรเธอนอนพักเถอะฉันจะนั่งเฝ้าเล่อเยียนเอง "หม่ายวี่ไท่พูดปลอบใจหมี่เมี่ยนเธอเข้าใจความรู้สึกของเหอหมี่เมี่ยนที่มีต่อเตียวซวูอี้ดี
" ฉันยังไม่ง่วงหรอก เธอว่าเล่อเยียนจะเป็อะไรมากมั้ยจนป่านนี้แล้วทำไมเล่อเยียนถึงยังไม่ฟื้นเลยล่ะ " หมี่เมี่ยนที่ตอนนี้กำลังจะร้องไห้ออกมาด้วยความเสียใจที่พูดแรงๆใส่เขาหรือเป็ห่วงเพื่อนเธอแยกไม่ออกแล้วล่ะ
" หายใจสม่ำเสมอแบบนี้ คงไม่เป็อะไรมากหรอกแต่ฉันรู้สึกว่าเธอจะตัวอุ่นๆ นะ" หม่ายวี่ไท่จับตัวเล่อเยียนพร้อมกับขมวดคิ้วเพราะกังวลว่าเธอกำลังจะมีไข้
" งั้นคงต้องเช็ดตัวบ่อยๆ ให้ไข้ลด "หมี่เมี่ยนบอกพร้อมกับเริ่มเช็ดตัวให้เล่อเยียนอีกครั้ง
ปัง.......เสียงเปิดประตูเข้ามาอย่างแรงทำให้หม่ายวี่ไท่และเหอหมี่เมี่ยนที่กำลังจะเคลิ้มหลับตื่นเต็มตาอีกครั้งด้วยความใ
" ค่ะ คุณ "
3K
![อุบายรักซาตาน [อิงสิตางศุ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/c6c26dbf22ec738619a5ea27fa87932a.webp)
