ปราณพลังัแผ่ซ่านออกมาจากปลาัทองแม้ว่าจักบางเบา ทว่ามันก็คือพลังปราณของัอย่างแท้จริง
แม้เป็เศษเสี้ยวของแสงจันทร์ที่ปลาหลีหล่อหลอมแต่กลับทำให้จูชิงทะลวงขั้นพลังไปสู่ขั้นหลอมกายาสามชั้นฟ้า!
“ช่างเป็พลังที่น่ากลัวจริงๆ!”ครั้นััได้ถึงลมปราณที่พุ่งพล่านอยู่ภายในร่างจูชิงร้องอุทานออกมาอย่างอดมิได้
แสงโลหิตรอบกายจูชิงหลอมผสานเป็ตัวอักษรกลายเป็อักขระาหลัวโหวอีกอักขระหนึ่ง!
ถึงขั้นหลอมกายาจักผสานอักขระาหลัวโหวได้ถึงเก้าอักขระหากทว่าการสร้างอักขระออกมาแต่ละอันนั้นยากยิ่งกว่ากระไรดี เกรงว่าคนสามัญทั่วไปถึงแม้จักทะลวงเป็ขั้นหลอมกายาเก้าชั้นฟ้าก็น่าจักผสานอักขระได้เพียงแค่สองอักขระเท่านั้น
ผู้ที่สามารถหลอมอักขระาหลัวโหวเก้าอักขระได้ในขั้นหลอมกายามีอยู่เพียงในตำนานว่ากันว่ามีแค่เ้าปีศาจหลัวโหวที่สามารถผสานอักขระาหลัวโหวเก้าอักขระในขั้นหลอมกายา
จูชิงซึ่งอาบเสี้ยวแสงจันทร์ของปลาัทองทั้งสี่จนสามารถทะลวงเป็ขั้นหลอมกายาสามชั้นฟ้าได้ทั้งยังผสานอักขระาหลัวโหวอักขระที่สองสำเร็จ อดที่จะกล่าวมิได้ว่าเขานั้นช่างโชคดีเหลือเกิน
จูชิงกำลังครุ่นคิดว่าจะสลักอักขระาหลัวโหวตัวที่สองเอาไว้ตรงส่วนไหนดีควรจักสลักไว้ที่แขนขวาเพื่อเพิ่มกำลังหรือว่าจักสลักมันลงไปในส่วนอื่น?
“แขนขวาก็แล้วกัน!”หลังจากใคร่ครวญจนถี่ถ้วนแล้ว จูชิงก็ตัดสินใจสลักอักขระาหลัวโหวอักขระที่สองลงบนแขนขวา
ถ้าสลักอักขระาหลัวโหวลงบนส่วนอื่นของร่างกายย่อมเพิ่มศักยภาพได้ไม่มากบนเกาะหลัวโหวนั้นพลังเป็สิ่งสำคัญ หากสลักอักขระาหลัวโหวอักขระที่สองไว้ที่แขนขวาจักต้องยกระดับพลังให้สูงขึ้นอีกเท่าตัวหนึ่งได้!!
จูชิงผสานอักขระาหลัวโหวอักขระที่สองลงบนแขนขวาอักขระาหลัวโหวทั้งสองหลอมรวมเป็หนึ่งเดียว แสงโลหิตสาดส่องไปทั่วหุบเขาลมปราณอันแกร่งกล้าพุ่งทะยานทลายนภาลัย!
ปลาัทองทั้งสี่ที่กำลังกลืนกินแสงจันทร์ััได้ถึงพลังบนตัวจูชิงพวกมันใไม่น้อย ในแววตาฉายแววหวาดผวา
หลังจากที่สองอักขระาหลัวโหวผสานรวมกันในยามนี้แขนขวาของจูชิงเปรียบเสมือนดาบอันไร้เทียมทานจูชิงััได้ว่าพละกำลังเพิ่มสูงขึ้นหลายเท่า แม้จักต้องเผชิญหน้ากับจามรี เขาก็รู้สึกว่าด้วยพลังนี้จักต้องทลายเกราะหนาของมันได้ในพริบตาเดียว
ในขณะเดียวกันปลาัทองทั้งสี่กลืนกินแสงจันทร์มากขึ้นเรื่อยๆแสงจันทร์อันไร้สิ้นสุดก่อตัวเป็กระแสน้ำวนขนาดใหญ่สูบกลืนพลังฟ้าดินโดยรอบอย่างบ้าคลั่ง!
“เปรี้ยง!”ทันใดนั้นสายฟ้าสว่างวาบทั่วท้องฟ้ายามค่ำคืน ซึ่งสีของสายฟ้านั้นมิใช่สีขาวเหมือนทั่วไปหากทว่าเป็สีม่วง
อสนีบาตฟาดผ่าลงกลางลูกแก้วลูกหนึ่งจากนั้นลูกแก้วทองคำก็สั่นะเือย่างรุนแรง!
เสียง “ตู้ม” ดังก้องสะท้อนทั่วทั้งหุบเขาผลพวงของการะเิทำให้จูชิงตัวกระเด็นลอยกลางอากาศ!
“อั่ก!” ปลาัทองตัวหนึ่งตัวแข็งค้างลูกแก้วทองคำร่วงหล่นลงพื้นแตกเป็เสี่ยง
“เปรี้ยง!”อัสนีฝ่าฟาดลงมาครั้งแล้วครั้งเล่าเสียงอึกทึกกึกก้องดังสนั่นในหุบเขาอย่างต่อเนื่อง
ตอนนี้ปลาัทองสามตัวดับสูญไปแล้วเหลือปลาัอยู่เพียงตัวเดียวที่พยายามต่อต้านอสนีบาตจากฟากฟ้านั่น!
ปลาัทองตัวนั้นแหงนหน้ามองท้องฟ้าด้วยความหวาดกลัวพลานุภาพของสายฟ้าทมิฬเหนือชั้นฟ้านั้นเกินจักต้านทานไหว แม้ว่าจักเป็สายฟ้าที่มีมาั้แ่โบราณกาลก็ตามแต่ทว่าปลาัทองที่เพิ่งเริ่มบำเพ็ญเพียรจักรับมือไหวได้อย่างไร
ถึงปลาัทองจักสามารถวิวัฒน์เป็ัได้แต่ก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนแสนสาหัส โอกาสที่ปลาหลีจักเปลี่ยนร่างเป็ัสำเร็จนั้นเรียกได้ว่าหนึ่งในล้าน!
ปลาัทองตัวนั้นเหลือบมองจูชิงความแน่วแน่ปรากฏในดวงตาของมันราวกับว่าได้ตัดสินใจอะไรบางอย่าง กายามันแปรเปลี่ยนเป็ลำแสงสีทองคำพุ่งเข้าไปในกำแพงหุบเขาทันที
ระหว่างที่จูชิงคิดว่าปลาัทองถอดใจแล้วลำแสงสีทองนั้นกลับพุ่งผ่านกำแพงหุบเขาตรงเข้าใส่จูชิง
“ครืนน!” จูชิงใมากรีบเหยียดเท้าถอยหนีในทันที!
หากทว่าความเร็วของแสงนั้นเกินขีดจำกัดมันพุ่งกระแทกไหล่ของจูชิงเข้าอย่างจัง!
“เปรี้ยง!”อัสนีสีม่วงเข้มผ่าฟาดลงมาจากท้องฟ้า ลูกแก้วทองคำแตกเป็เสี่ยงๆ ก่อนที่ปลาัตัวสุดท้ายจักดับสิ้นชีวิตลงภายใต้ทัณฑ์์
หาก้าวิวัฒน์เป็ัจักต้องข้ามผ่านทัณฑ์์แต่ท้ายที่สุดแล้วปลาัทองทั้งสี่ก็มิอาจก้าวข้ามผ่านมันไปได้ มีปลาัทองมากมายที่ต้องตายเพราะทัณฑ์์
จูชิงกัดฟันทนความเ็ปหยิบบางสิ่งเล็กๆ ออกมาจากไหล่ขวา
ลักษณะเหมือนกับไข่ขนาดเล็กจิ๋วเพียงหนึ่งหัวแม่มือ มีเส้นกากบาทวาดอยู่บนเปลือกไข่
“ปลาหลีเกลียดชังอะไรข้ากัน”จูชิงเม้มปากแล้วโยนไข่ทองคำทิ้งอย่างไม่แยแส
แม้ว่าปลาัทองจักข้ามผ่านทัณฑ์์ล้มเหลวแต่สภาพร่างกายยังคงอยู่ดี จูชิงเก็บร่างของพวกมันทั้งหมดเอาไว้
เขาใช้เวลาหนึ่งคืนเต็มเก็บรวมรวบเศษลูกแก้วสีทองที่กระจัดกระจายพวกมันกลืนกินแสงจันทร์มากมายปานนั้นจักต้องมีประโยชน์ต่อการบำเพ็ญเพียรอย่างแน่นอน
“ลูกแก้วัแหลกสลายไปหมดแล้วไม่อย่างนั้นน่าจักนำมาหลอมเป็สมบัติล้ำค่าได้” เฒ่าปีศาจกล่าวด้วยความเสียดาย
จูชิงกลอกตาตอนที่เขาตกอยู่ในอันตรายเฒ่าปีศาจหนีไปไกลลิบสุดตา พอเจอของดีเข้าหน่อยเฒ่าปีศาจก็เสนอหน้าออกมาโดยไม่ต้องถามถึง
เฒ่าปีศาจเห็นแววตาของจูชิงก็พอจักรู้ว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่เขาเองก็พูดไม่ออกเช่นกัน ใครจักไปรู้ว่าพวกปลาัทองกำลังข้ามผ่านทัณฑ์์
อีกทั้งเขาก็เป็เพียงเศษเสี้ยวดวงิญญาสิ่งที่เขาเป็กังวลที่สุดก็คือพลังฟ้าดินของทัณฑ์์ ถ้ามิใช่เพราะหลบหนีเข้าไปในศิลาผนึกิญญาพิชิต์เมื่อครู่เกรงว่าจักต้องสูญเสียพลานุภาพไปอย่างมหาศาล
5K
