แม้จะเป็เื่มหัศจรรย์เกินกว่าจะเชื่อและสับสนว่าเป็จริงหรือไม่ แต่สุดท้ายเฉินอันหนิงก็ยึดเอาความคิดนี้เป็เหตุผลอธิบายทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
นางหวนกลับมาแล้ว…
หวนกลับมาในวันวานที่ยังคงสงบสุข
นอกจากเสด็จแม่ที่จากไปเพราะอาการเจ็บป่วยทุกคนยังคงอยู่และเกมชิงอำนาจก็ยังมิได้เริ่ม…มีเพียงการ่ชิงความโปรดปรานเพื่อตำแหน่งฮองเฮาที่ว่างอยู่เท่านั้น
ดีล่ะในเมื่อได้หวนกลับมาในวันคืนเก่า นางจะไม่ยอมให้เหตุการณ์มันเป็เช่นเดิมอีก
ไม่มีวัน!!!
นางขอเอาชีวิตใหม่เป็เดิมพัน!
“อะแฮ่ม” ปล่อยให้เงียบกันอยู่ไม่นานเฉินไท่เสียนฮ่องเต้ก็กระแอมขึ้นหลังจากที่เถียงไม่ออกมาครู่ใหญ่บุรุษสูงศักดิ์กว่าคนทั้งแผ่นดินหันมาหาธิดาองค์โตก่อนจะเอ่ยเสียงอ่อนโยน “พ่อยอมรับว่าพ่อผิด เ้าก้อนแป้งยกโทษให้พ่อได้หรือไม่พ่อสัญญาว่าจะไม่ทำผิดต่อเ้าอีก”
เ้าก้อนแป้งของโอรส์ลอบสูดหายใจหนักๆ ทันทีที่คิดได้ว่าตนควรทำสิ่งใดนางเชิดหน้าบ่ายหนีพร้อมทั้งยกมือกอดอกอย่างเอาแต่ใจก่อนจะเอ่ยอย่างแสนงอน “หนิงเอ๋อร์ไม่ยกโทษให้เสด็จพ่อหรอกเพคะเสด็จพ่อรักน้องคนใหม่มากกว่าหนิงเอ๋อร์”
“โธ่ เ้าก้อนแป้งพ่อจะไปรักผู้ใดมากกว่าเ้าได้”
“แต่เสด็จพ่อผิดสัญญากับหนิงเอ๋อร์เพราะน้องคนใหม่นั่นก็ยืนยันแล้วว่าเสด็จพ่อรักผู้ใดมากกว่าหนิงเอ๋อร์เสด็จป้าก็มองออกใช่หรือไม่เพคะ”
“ใช่...การกระทำของฝ่าาล้วนชัดเจนอยู่แล้ว”หรงกุ้ยเฟยที่ยืนเงียบอยู่นานส่งเสียงเมื่อหลานสาวขอแรงสนับสนุนองค์หญิงใหญ่แห่งแคว้นเฉินลอบมองพระบิดาที่หันไปมองค้อนผู้เป็สนมก่อนจะเชิดหน้าแสนงอน
ชาติก่อนแม้จะเ็าแต่หรงกุ้ยเฟยออกปากแทนนางอยู่หลายเื่ยามที่นางถูก่ชิง่เวลาสำคัญกับฮ่องเต้ไปหากแต่ที่ผ่านมานางกลับมิได้ใช้โอกาสที่หรงกุ้ยเฟยมอบให้มาใช้ให้เป็ประโยชน์เลยสักครั้ง
ไม่ว่าเสด็จพ่อจะผิดสัญญากับนางกี่ครั้งกี่หนเพราะเฉินซูเหมยและมารดาเล่นเล่ห์รั้งตัวนางก็ยอมอภัยให้เสด็จพ่อเสมอ นานวันเข้าพระองค์จึงมิค่อยใส่พระทัยกับนางเท่าทีควรด้วยรู้ว่าไม่ว่าเกิดเหตุอันใดนางก็จะก้มหน้ายินยอมและไม่ถือสาใด ๆ
มันจะไม่เป็เช่นนั้นอีกนางจะไม่มองข้ามความหวังดีของหรงกุ้ยเฟยอีกและจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาแย่งชิงเสด็จพ่อไปอีกธิดาองค์โตเช่นนางเป็ที่รักของเสด็จพ่อมาโดยตลอด…และจะเป็ตลอดไป
“หนิงเอ๋อร์จะไม่หายโกรธเสด็จพ่อหรอกนะเพคะไม่หายโกรธอย่างแน่นอน”
“โธ่ ลูกรักพ่อเพียงรู้สึกผิดต่อนาง ที่ปล่อยให้นางเติบโตมานอกวัง มิใช่เพราะพ่อหลงนางจนลืมเ้าในโลกนี้มิมีผู้ใดที่พ่อรักมากไปกว่าเ้า เชื่อพ่อสิ”
“หนิงเอ๋อร์ไม่เชื่อ”นางพูดแล้วก็ล้มตัวนอนและหันหลังให้ หมายมาดว่าจะไม่ยอมหันกลับไป
“โธ่ ลูกรักพ่อต้องทำเช่นไรเ้าถึงจะยกโทษให้พ่อ บอกพ่อมาสิ พ่อจะยอมทำทุกอย่าง”
“ทุกอย่างหรือเพคะ”
“ใช่ ทุกอย่างเลยบอกพ่อมาสิ อยากได้สิ่งใด” โอรส์ผู้อยู่เหนือคนนับหมื่นพันหากแต่ยอมยกให้พระธิดาอยู่เหนือกว่าตอบไปโดยมิต้องคิดไม่ว่าสิ่งใด หากเป็สิ่งที่เ้าก้อนแป้ง้ามีหรือเขาจะไม่ยอม นางเป็ลูกคนแรกซ้ำยังเกิดจากสตรีที่เขารักสุดหัวใจ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็รักนางที่สุดและรักที่สุดอย่างแท้จริงมิใช่เพียงลมปาก...หากนางขอบัลลังก์เขาก็พร้อมจะเขียนพระราชโองการยกให้
“เช่นนั้นต่อไปหากเสด็จพ่อจะไปหาฉินเจาอี๋และน้องซูเหมยเสด็จพ่อต้องบอกหนิงเอ๋อร์ก่อน หากหนิงเอ๋อรไม่ยินยอมห้ามเสด็จพ่อไปหาพวกนาง”นางยื่นเงื่อนไขโดยที่ยังไม่ยอมหันกลับมามองบุรุษสูงศักดิ์ออกจะใจร้ายกับเฉินซูเหมยที่ตอนนี้เพิ่งห้าหนาวอยู่มาก แต่อันหนิงตัดสินใจแล้วว่านางจะไม่แยแสสงสารให้น้องสาวผู้นั้นอีกต่อให้ต้องมีชื่อเสียงเป็องค์หญิงใหญ่ผู้ร้ายกาจติดตัวก็ตาม
ชีวิตก่อนเพราะเฉินซูเหมยรั้งเสด็จพ่อเอาไว้ได้นานวันไปผู้คนจึงพูดกันว่าน้องสาวผู้นั้นคือธิดาองค์โปรดผู้ใดจึงไม่กล้าขัดใจนางและมารดา รวมถึงนางด้วยเพราะอ่อนแอและโง่เขลานางจึงถูกพี่น้องคนอื่น ๆ กลั่นแกล้งมีเพียงเฉินซูเหมยที่ออกหน้าปกป้องได้ นางจึงต้องพึ่งพางูพิษผู้นั้นและถูกหลอกใช้รับผิดแทนอยู่หลายเื่
ไม่มีอีกแล้วเหตุการณ์เช่นนั้น
ผู้ที่กุมพระทัยฮ่องเต้ไว้ได้ต้องมิใช่น้องสาวผู้นั้น
“หากเสด็จพ่อไม่รับปากเช่นนั้นหนิงเอ๋อร์ก็ไม่มีสิ่งใดจะพูดอีกเพคะ ...เสด็จป้าซูหลาน หนิงเอ๋อร์ไปอยู่ตำหนักเสด็จป้าได้หรือไม่เพคะ”นางทำทีหันไปพูดคุยกับหรงกุ้ยเฟยโดยไม่สนใจโอรส์อีกการทำเช่นนี้มันได้ผลเป็อย่างดีทีเดียวเพียงแค่นางไม่ปลายตาไปมองเสด็จพ่อก็ลนลานจนต้องรับปากออกมา
“ลูกรัก พ่อรับปากเ้าอย่าหมางเมินพ่อเช่นนี้เลย พ่อรับปากแล้ว”
“ทรงแน่พระทัยนะเพคะว่าจะรักษาสัญญากับองค์หญิง”หรงกุ้ยเฟยเอ่ยขึ้นเป็การถามย้ำ โอรส์ตรัสแล้วไม่คืนคำหากคำที่พูดพระองค์ทำไม่ได้ก็รีบถอนคำพูดเสียไม่เช่นนั้นนางนี่แหละจะเป็ผู้เล่นงานพระองค์เอง
สายตาของกุ้ยเฟยตระกูลหรงบอกเช่นนั้นเฉินอันหนิงที่มองผู้เป็ป้าอยู่ทำเพียงลอบยิ้มนี่คือพยานชั้นดีหากเสด็จพ่อกล้าผิดคำพูดนางมั่นใจว่าต้องเป็เื่ใหญ่แน่…เสด็จพ่อจะไม่มีทางได้ไปหาเฉินซูเหมยอีกแน่
“หึโอรส์พูดแล้วไม่คืนคำ หากเราผิดสัญญากับองค์หญิงเ้านำไปฟ้องร้องผู้คนทั้งแผ่นดินได้เลยหรงกุ้ยเฟย”
“เสด็จพ่อรับปากแล้วนะเพคะ”
“ใช่แล้วลูกรักขอแค่เ้ายกโทษและไม่หมางเมินใส่พ่อ พ่อทำให้เ้าได้ทุกอย่าง”
“เช่นนั้น…หนิงเอ๋อร์ยกโทษให้เสด็จพ่อก็ได้เพคะ”เฉินอันหนิงไม่เพียงหันมาหาผู้เป็พ่อแต่ยังเดินเข้ามากอดอย่างออดอ้อนเอาใจเพียงได้เห็นท่าทีเช่นนั้นฮ่องเต้ไท่เสียนก็แทบจะละลายลงตรงนั้น
เ้าก้อนแป้งของเขาช่างน่าเอ็นดูยิ่ง
แล้วเขาจะกล้าทำร้ายนางได้อย่างไรกันเล่า
องค์หญิงพระองค์โตถูกผู้เป็บิดาอุ้มขึ้นมากอดด้วยความรักใคร่นางใช้โอกาสนั้นสบตากับหรงกุ้ยเฟยที่คลี่ยิ้มมุมปากมองอยู่ก่อนจะส่งยิ้มที่เข้าใจกันให้
เป็รอยยิ้มที่แปลกไปจากปกติ…
เป็รอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ่งอย่างที่ผู้ใดมิคาดคิด
ความหมายนั้นมิใช่อื่นใดเป็การบอกว่า…จากนี้ไปพวกเราอยู่ข้างเดียวกัน นางจะไม่อ่อนแออีกแล้ว
และมากไปกว่านั้นอันหนิงอยากจะบอกผู้เป็ป้าเหลือเกินว่าจากนี้ไปเสด็จป้ามิต้องห่วงอันใดนางอีกแล้วนางจะแข็งแกร่งเพื่อปกป้องน้องสามและพระนางเอง
ผู้ที่จะต้องไปอยู่ตำหนักเย็นต้องมิใช่พระนาง
ผู้ที่ได้รับพระราชทานผ้าขาวก็ต้องมิใช่พระนางเช่นกัน
2K
