วินรู้สึกโล่งใจเพราะอย่างน้อยๆวันแรกของการมาเรียนที่นี่ เขาก็ไม่โดนใครแกล้ง เเถมยังได้เพื่อนเพิ่มมาอีก 1 คนด้วย วินเริ่มมีแรงฮึดสู้และหายกลัวไปได้เล็กน้อย เพราะเขาเชื่อว่าที่นี่จะทำให้เขาเลิกกลัวการมาโรงเรียนไปได้ เเต่ทว่าวินไม่มีทางรู้เลยว่าใครกำลังจ้องมองมาที่เขาอย่างไม่ละสายตาอยู่ในตอนนี้
"มาอยู่นี่เองสินะ ฉันใช้เวลาเกือบ 300 ปีในการตามหานาย จนในที่สุดก็เจอ ถึงเวลาของฉันบ้างแล้วสินะ ฮึฮึ" ชายชุดดำที่นั่งอยู่บนกิ่งไม้ข้างระเบียงหน้าต่างห้องเรียนของวิน วินรู้สึกขนลุกเล็กน้อยราวกับว่ามีใครบางคนกำลังจ้องมาที่เขาอยู่ เขาจึงรีบหันไปดู เเต่ทว่าสิ่งที่เขาเห็นก็เป็เพียงแมวสีดำตัวเล็กๆเท่านั้น วินลอบถอนหายใจและหันกลับมาเรียนหนังสือต่อ
"คงคิดไปเองละมั้งวินเอ้ย!! ตั้งใจเรียนๆเพื่ออนาคตครอบครัวที่สมบูรณ์" วินสบัดหน้าไปมาก่อนจะรีบหันไปมองกระดานที่ครูกำลังสอนต่อ ชายชุดดำปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เขานั่งอยู่ที่ริมหน้าต่างและจ้องมองหน้าวินด้วยรอยยิ้ม ประหนึ่งว่าเขาได้เจอกับสิ่งที่เขาอยากเจอมาโดยตลอด
"นายยังคงเหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนแปลงเลยนะอาตง!!"ชายชุดดำพยายามเอื้อมมือมาลูบที่แก้มของวินผ่านหน้าต่างกั้น เเต่ทว่าวินกลับมองไม่เห็นเพราะเขามัวเเต่ตั้งใจฟังครูสอนอยู่ หมดไปกับชั่วโมงเรียนวันนี้ วินรู้สึกยังไม่อยากกลับบ้านจึงแอบไปนั่งกินข้าวอยู่โรงอาหารคนเดียว
"อ้าว!!วินนี่นา เลิกเรียนเเล้วทำไมยังไม่กลับอีกล่ะ พ่อแม่ไม่เป็ห่วงหรอ?"
"คือเราอยู่หอน่ะ แล้วแก้วล่ะ ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก?"
"อ่อเรารอเอาสมุดการบ้านจากอายอยู่น่ะ งั้นเรานั่งด้วยได้ เพราะเราก็ไม่เเน่ใจว่าอายจะมาตอนไหนอ่ะ"
"ได้สิ...เราก็ยังไม่อยากกลับหอเหมือนกัน" แก้วชายิ้มให้วินและกำลังจะรวบกระโปรงนั่งลงข้างๆวิน เเต่ทว่ามือของเธอก็โดนกระตุกให้เธอลุกขึ้นอย่างกระทันหัน
"มานั่งทำอะไรตรงนี้ ทำไมยังไม่กลับบ้านอีก แล้วทำไมไม่ไปนั่งกับเราตรงโน้น!!? ผู้ชายสามคนเดินเข้ามาที่โต๊ะของวิน ชายคนหนึ่งกระชากเเขนให้เธอเดินมาหาเขา ส่วนอีกสองคนนั้นเป็ฝาแฝดกันคอยยืนประกบซ้ายขวาของคนที่ดึงเเขนเธออยู่ ซึ่งคนที่ดึงเเขนแก้วชาก็คือบอสลูกชายเศรษฐีใหญ่ที่ชอบแก้วชาอยู่ ส่วนอีกสองคนคือโอและเอเป็ฝาแใดมือซ้ายและขวาของบอสนั่นเอง
"นี่ทำแบบนี้ทำไมบอส แก้วเจ็บนะ!! อีกอย่างเราไม่ได้เป็อะไรกันแก้วจะนั่งตรงไหนก็ได้ เราไปกันเถอะวิน!!"
"เเต่แก้วต้องไปนั่งกับบอส!!ไอ้นี่มันเป็ใคร ทำไมแก้วต้องไปนั่งกับมันด้วย"
"ก็เพราะว่านายมัวแต่หลับในห้องไงล่ะถึงไม่รู้ว่ามีใครเข้ามาใหม่ในห้องเราบ้าง นี่วิน เพิ่งมาเรียนวันนี้วันแรก!!"
"อ๋อ..เด็กใหม่งั้นหรอ?.งั้นนายก็คงยังไม่รู้สินะว่าฉันเป็ใคร ถ้านายยังรักชีวิตของนายอยู่ล่ะก็..เลิกยุ่งกับแก้วชาซะ!! ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน!!"
"นี่บอส นายเลิกทำตัวเป็หมาหวงก้างแบบนี้ได้ไหม ฉันไม่ได้เป็อะไรกับนาย เลิกยุ่งกับฉันได้แล้ว!!"
"แต่ก่อนไม่เห็นพูดแบบนี้นี่ พอมีเด็กใหม่เข้ามาเท่านั้นแหละ ทำไม?แก้วชอบมันแล้วหรือไง!!"
"แก้วจะชอบหรือไม่ชอบใครมันก็เป็เื่ของแก้ว บอสไม่มีสิทธิ์มาบงการชีวิตแก้ว บอสจะไปไหนก็ไปเถอะ แก้วไม่อยากมีเื่!!"
"ไม่รู้สิ..แต่รู้สึกว่าบอสอ่ะ อยากมีเื่ซะอย่างนั้นแหละ!!นายลุกขึ้นมานี่ซิไอ้เด็กใหม่ ขอฉันดูหน้านายให้ชัดๆหน่อยซิ ว่าฉันสามารถที่จะใช้หมัดของฉัน ต่อยตรงไหนของหน้านายได้บ้าง!!"
"ใจเย็นๆก่อนนะบอส เรากับแก้วไม่ได้เป็อะไรกัน แล้วก็ไม่ได้มีอะไรกันด้วย เราเพิ่งมาเรียนวันนี้วันแรก เราไม่อยากมีปัญหาอีกอย่างเราสู้นายไม่ได้หรอก"
"ก็ยังดีที่รู้ตัว ถ้างั้นนับจากนี้เป็ต้นไป นายก็อย่ามายุ่งกับแก้วชาแฟนฉันอีก ไม่อย่างนั้นนายเจอดีแน่!!มานี่แก้วชา!!" บอสพยายามกระชากแขนของแก้วชาให้เดินไปกับเขา แต่แก้วชาขัดขืนและไม่อยากไปกับบอส เธอพยายามใช้อีกมือในการดึงโต๊ะไว้สุดแรงแต่ก็สู้แรงบอสไม่ได้ในจังหวะนั้นเอง พลั้ว!!บอสลงไปนอนกองกับพื้นเพียงไม่กี่วินาทีทำเอาโอและเอถึงกับใ เพราะจู่ๆก็มีหมัดตรงจากไหนไม่รู้สวนเข้ามาใส่หน้าของบอสอย่างจัง จนบอสล้มหน้าคะมำไป
"ใครมันบังอาจมาต่อยหน้าของฉันวะ!! แน่จริงออกมาสิเว้ย!!"
"ผู้หญิงเขาไม่อยากไปด้วย ยังจะบังคับให้เขาไปอีก นายนี่มันยังเป็ผู้ชายอยู่หรือเปล่าวะ แบบนี้ต้องไปหาผ้าถุงแม่มาใส่แล้วมั้ง รังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิงเนี้ย!!" ชายตัวสูงโปร่งปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางบรรยากาศที่เงียบสงัดเสียงเดิน กึ่ก กึ่ก กึ่ก เป็จังหวะนั้นทำเอาพวกเขาขนลุกไปตามๆกัน และแล้วใบหน้าของชายคนนั้นก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าของพวกเขาทั้ง 5 คนพร้อมๆกัน
"นี่แกเป็ใครกล้าดียังไงมาต่อยหน้าหล่อๆของฉัน แกไม่รู้หรอว่าฉันเป็ลูกใคร!!"
"ฉันไม่อยากรู้หรอกว่าพ่อแม่ของนายจะใหญ่ขนาดไหน ฉันรู้แค่ว่าตอนนี้นายกำลังรังแกผู้หญิง ซึ่งฉันไม่ชอบเอามากๆ ปล่อยมือเธอซะก่อนที่นายจะหมดลมหายใจตรงนี้!!"
"นี่อย่าบอกนะว่าแกก็แอบชอบแก้วชาอีกคน แกก็คงเป็เด็กใหม่เหมือนกันละสิ สงสัยฉันจะต้องสั่งสอนพวกแกให้รู้จักฉันสักหน่อยแล้วมั้ง!!"
"พร้อมแล้วก็เข้ามาเลย อย่ามัวแต่พล่าม..ฉันเหม็นน้ำลายของแกเต็มทีแล้ว!!" บอสพยายามลุกขึ้นยืนและพุ่งตัวไปใส่ชายปริศนาคนนั้นทันที แต่เพียงไม่กี่วินาทีบอสก็กระเด็นกลับมาพร้อมกับมีเืออกที่ปากเล็กน้อย เขาล้มตัวลงนอนข้างๆเท้าของวินอย่างไม่ทราบสาเหตุว่าโดนอะไรปะทะเข้าที่ตัว บอสพยายามดันตัวลุกขึ้นและพุ่งไปหาชายคนนั้นอีกครั้ง แต่ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับมาคือเขากระเด็นกลับมาพร้อมกับมีโอและเอที่รับเขาไว้เพื่อไม่ให้ล้มลงที่พื้น บอสหันไปมองหน้าชายคนนั้นอย่างสงสัยเพราะเขามองไม่ทันเลยว่าชายคนนั้นทำอะไรกับเขาบ้าง ร่างกายของเขาถึงตกอยู่ในสภาพแบบนี้ บอสยกมือขึ้นมาปาดเืที่มุมปากก่อนจะให้โอและเอพยุงเขาออกไปจากตรงนั้น เพราะตอนนี้เขาอายมากที่โดนหักหน้าต่อหน้าแก้วชา ชายปริศนาคนนั้นคือใครและเขาเข้ามาช่วยแก้วชากับวินไว้ทำไมนั้น ติดตามได้ใน Ep.ต่อไปนะคะ
![ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1738727312_79083986.webp)
931K
