" มิ้น! "
“ คุณมิ้น! ”
ภาพตรงหน้ามิ้นคือ เห็นแอลที่อุ้มร่างเปลือยเปล่าของมีคุณออกมาในท่า ที่ขาทั้งสองข้างของมีคุณเกี่ยวเอวร่างสูงไว้ เมื่อเเอลเห็นมิ้นเขารีบหันกลับไปเพื่อปกปิดร่างกายของมีคุณไว้ทันที
“ แอล แบบนี้ใช้มั้ยที่แอล ไม่ยอมไปหามิ้นไม่ยอมให้มิ้นมา ชวนไปไหนก็ไม่ไป คลุกอยู่แต่บ้าน มันเป็แบบนี้เอง ” มิ้นพูดด้วยน้ำเสียงกระแทกเเละะโเสียงดังไปทั่วห้อง
บรรยากาศตอนนี้เต็มไปด้วยมวลความอึดอัด มีคุณอึ้งและทำตัวไม่ถูกแอลวางตัวมีคุณลงและบังตัวเขาไว้กับแผ่นหลังใหญ่ที่ปราศจากเสื้อ
ด้วยเเรงโมโหเดือดดาลของมิ้น เธอจึงเดินปลี่เข้ามาหมายที่จะเข้ามาทำร้ายมีคุณด้วยความโกรธ
“ หยุดอยู่ตรงนั้น ถ้าเธอเข้าอย่าหาว่าชั้นไม่เตือน” แอลพูดด้วยน้ำเสียงเย็น มองมิ้นด้วยสายตาไร้เยื่อใย
“แอลจะทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ” น้ำเสียงมิ้นสั่นเคลือด้วยความเ็ป ทำเอาร่างบางที่อยู่หลบอยู่ด้านหลังแอลเริ่มรู้สึกสงสาร ที่ตัวเองมีความสัมพันธ์แบบนี้กับแอล
“เธอรู้แล้วแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ชั้นอยากจะบอกเลิกกับเธอพอดี แต่ยังหาโอกาสไม่ได้แค่นั้น” น้ำเสียงเ็าของแอลไร้ซึ่งความรู้สึกผิด เพราะความจริงแอลไม่ได้คิดจริงจังกับมิ้นั้แ่เเรกอยู่แล้ว
“ นับั้แ่นี้ไปเธอกับชั้น เลิกกันเถอะ ” ร้องไห้ด้วยความเสียใจสายตาเต็มไปด้วยความแค้นความเดือดดาล
“ เป็เพราะแก มีคุณแกทำให้แอลเลิกกับชั้น ชั้นจะไม่ปล่อยแกมีความสุข จำไว้ ” มิ้นโมโหมากะโพูดอย่างสุดเสียงและกรี้ดอยากมาด้วยความคับแค้นใจ ก่อนจะรีบออกไปจากห้องแอลทันที
มีคุณมองตามมิ้นด้วยสายตาแห่งความเห็นใจ หน่วยตาที่มีน้ำคลอออกมา เเขนเล็กรวบกอดเเนบอกร่างสูง
“ ผมเป็คนเลวใช้มั้ยครับ ผมกำลังทำผิดอยู่ใช่มั้ย”
“ ชั้นต่างหากที่ผิดชั้น ชืนใจเธอจนเธอยอมจนถึงทุกวันนี้ ชั้นเองที่เห็นแก่ตัว”
“ แต่วันนี้ มันดีแล้วนะ ที่เป็แบบนี้ ชั้นเลือกเธอนะ เพราะฉะนั้นอย่าร้องไห้เลยนะ คนดี เธอไม่ใช้คนผิด” แอลจูบหน้าผากมีคุณอย่างนุ่มนวล แอลกระชับกอดมีคุณอย่างแนบแน่บ ตอนนี้เขาแคร์ความรู้สึกคนๆนี้เหลือเกิน
“ อย่ากังวลไปเลยนะ ผู้หญิงคนนั้นชั้นไม่คิดจริงจังั้แ่เเรกแล้ว เขาไม่ได้รักจริงๆ หรอก เขารักแค่ฐานะ และภายนอกของชั้นเท่านั้น”
แอลพูดปลอบใจคนตัวเล็กที่ดูจะโทษตัวเองผิดซะทุกเื่ ใบหน้าเล็กนั้นมีน้ำคลออยู่ตลอด
พวกเขากำลังนั่งอยู่ในห้องดูหนังส่วนตัวของแอลบรรยากาศ มีเเสงไฟจากหน้าจอมอนิเตอร์ใหญ่กะพริบช่วยให้เห็นใบหน้าทั้งสองอย่างไม่ชัดนัก พวกเขานั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ แอลมีร่างเล็กนอนอยู่ในอ้อมแขน แอลคิดว่าเหตุการณ์วันนี้ เขาควรจะยอมรับใจตัวเองสักทีว่าเขารักมีคุณมาก ควรจะเปิดใจได้แล้ว ถ้าเขายังโกหกตัวเองต่อไป คงจะต้องเสียเขาไปอย่างที่เพื่อนๆ เขาพูดเเน่ๆ ถ้าร่างเล็กในอ้อมกอดเขาตอนนี้ ไปเป็ของคนอื่น หรือ หายไปเขาคงทนไม่ได้
“ มีคุณ ชั้น ”
“ ครับ” มีคุณมองใบหน้าหล่อในความสลัวอย่างฉงน อยู่ๆ ดีแอลก็เรียกชื่อเขา แล้วทำท่าทีอึกอัก
“ ชั้น… รักเธอนะ ”
เมื่อมีคุณได้ฟังแบบนั้นเขาดีใจจนพูดไม่ออก ดีใจจนน้ำตาไหลออกมาทันที
แล้วเขาก็ร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้น แอลปาดน้ำตาให้กับดวงหน้านั้น
“ เธอไม่ดีใจ เหรอ ทำไมร้องไห้แบบนั้น ”
“ ผมดีใจมากต่างหากน่ะครับ ”
“ในที่สุดคุณก็เปิดใจไห้ผมสักที ผมอยู่กับความกลัวตลอดเวลา ั้แ่ผมหลงรักคุณ กลัวว่าคุณจะคิดว่าผมเป็แค่ทางผ่าน กลัวว่าคุณจะคิดว่าผมก็เหมือนกับผู้หญิงพวกนั้น กลัวว่าสักวันคุณมีคนรักไปผมคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ ผมรักคุณ ผมรักคุณที่สุดเลยผมดีใจที่สุดเลยครับ ”
“ไม่ต้องร้องไห้แล้วนะคนดี ”
“ ชั้นสัญญานะ จะดูแลเธอตลอดไป ชั้นจะมีแค่เธอเท่านั้น”
“ ครับ ผมรักคุณเหลือเกิน สัญญาแล้วนะครับ ” มีคุณเอานิ้วเกี่ยวนิ้วก้อยของเเอลแล้วเขย่าเพื่อทำสัญญา แอลหัวเราะเอ็นดูกับทางน่ารักนั้นของมีคุณ
“ แล้วคุณแอลบอกเื่ของเรากับคุณอานักรบกับคุณอาน้ำหวานมั้ยครับ”
“ บอกสิชั้นจริงจังนะ ”
“ผมกลัวว่าคุณอาจะโกรธเเละเสียใจ”
“ ไม่เป็ไร ชั้นจะรับผิดชอบเื่นี้เอง ทุกอย่างชั้นเป็คนทำ”
แอลยกมือเล็กนั้นขึ้นมาจูบ ทั้งสองนอนกันโดยที่ไม่ได้มีเซ็กซ์กันอย่างนั้นจนถึงเช้า
มิ้นโกรธแอลและเสียใจอย่างที่สุด “ชั้นจะไม่ปล่อยให้พวกแกมีความสุข”
เธอยกหูโทรสัพท์ขึ้นมา พูด “ คุณพ่อค่ะ มิ้นขอบอดี้การ์ดฝีมือดีสักชุดนะคะ มิ้นจะเอาไปจัดการคนสักหน่อย ชอบคุณค่ะคูณพ่อ ”
—---------------------------------
“คุณหนูค่ะ ่นี้ดูคุณหนูอวบขึ้นนะคะ ”
“ ครับ ผมกินเยอะไปหน่อยน่ะ ครับหิวตลอดเวลาเลย ฮ่ะๆ ”
“พูดถึงก็หิวเลยครับ อยากกินของหวานๆจังครับ ”
“ฮ่ะๆๆ ค่ะ งั้นเดี๋ยวอบเชยไปเอามาให้นะคะ”
“ครับ”
มือเล็กทั้งสองข้าง จับใบหน้าของตัวเอง
อื่มจริงนะ ต้องลดมั้งแล้วหล่ะเรา
มาแล้ว “ มาแล้วค่ะ ขนม” อบเชยวางจานขนมลงบนโต๊ะ ตอนนี้ที่ร่างบางกำลังเกลือกกลิ้งอยู่บนสนามหญ้า
“ น่ากินจัง”
“ สายลมไปไหนเหรอครับ”
“ นอนอยู่แหละค่ะ เดี๋ยวนี้ี้เีใหญ่ค่ะเ้าคนนี้ นอนทั้งวัน เห็นไปโรงพยาบาลกับเพื่อนเขา เอายามากิน นอนสลบอยู่ในห้องหล่ะค่ะ คงเป็โรคกระเพาะค่ะ ปวดท้องอยู่บ่อยๆ”
“ อ้อ ครับ เป็ห่วงเขาจังครับตอนวันงานหลังจากไปห้องน้ำเขาก็หายไปเลย น้องคงจะป่วยนะครับ เห็นหน้าซีด ผมเลยไม่ได้เข้าไปตามออกมาอีก ”
เมื่อมีคุณหยิบขนมเข้าปากก็ต้องพุ่งตัวออกไปทันที
“ ว้าย คุณหนูค่ะ ” อบเชยต้องอุทานอย่างใเพราะมีคุณวิ่งออกทันทีที่ขนมเข้าปาก
อบเชยลูบหลังให้มีคุณด้วยความเป็ห่วง
“ คุณหนู เป็ยังไงบ้างค่ะ ” อบเชยเเสดงสีหน้าร้อนรนเพราะความเป็ห่วง
ร่างบางอ้วกออกมาจนเหนื่อย เขาลงไปนั่งกองกับพื้น
“ อยู่ดีๆก็คลื่นใส้ขึ้นมาน่ะครับ ผมรู้สึกขนมมันบูดนะครับ ทำไมกลิ่นเหม็นมากๆเลยครับ ”
“ คุณหนูขา มันน่าจะไม่บูดนะคะ เพิ่งซื้อมาเองค่ะ ”
อบเชยลองหยิบขนมในชามนั้นขึ้นมาชิม “ ไม่นี่ค่ะ ”
“ ไปหาหมอมั้ยค่ะ คุณหนู ”
“ ไม่ดีกว่าครับ ผมแค่มึนหัวนอดหน่อยผมขอไปนอนพักดีกว่าครับ ”
ร่างบางส่ายเพราะเขาไม่ชอบโรงพยาบาลเขาไม่อยากไปสักเท่าไหร่
“ สงสัยผมนอนน้อยไปหน่อยหน่ะครับ เดี๋ยวกินยากินก็น่าจะหายครับ”
“ ค่ะ ๆ เดี๋ยวอบเชยพาไปส่งที่ห้องนะคะ แล้วเดี๋ยวอบเชยเอายาไปให้ค่ะ ”
" ครับ "
52K
