บรรยากาศที่สนามซ้อมของทเวนเต้เต็มไปด้วยความฮึกเหิมและตึงเครียดในเวลาเดียวกัน เสียงนกหวีดดังลั่นสลับกับเสียงะโสั่งการของโค้ช นัดชิงชนะเลิศบอลถ้วยกำลังใกล้เข้ามา และสัปดาห์นี้คือเกมนัดสุดท้ายของฤดูกาลที่จะตัดสินความยิ่งใหญ่ในระดับสโมสร
อเล็กซ์ยืนอยู่ริมขอบสนาม กอดอกมองดูแยนที่กำลังะโโหม่งทำประตูอย่างดุดัน ข้างๆ เขาคือพี่ชายของแยนที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ด้วยแววตากังวลเล็กน้อย
"นี่คือสัญญาพรีเซนเตอร์จาก Campina (แบรนด์นม)" อเล็กซ์ยื่นซองเอกสารให้พี่ชายแยน "ลองเอาไปดูรายละเอียดเบื้องต้นก่อน จะรับหรือปฏิเสธก็เอาไว้หลังจบนัดชิงค่อยคุยกัน ผมไม่อยากให้มันไปกวนใจแยนตอนนี้"
พี่ชายแยนรับไปพลางพยักหน้า "ขอบใจมากอเล็กซ์ คุณจัดลำดับความสำคัญได้ดีเสมอ"
"อ้อ แล้วอีกเื่..." อเล็กซ์ลดเสียงลงเล็กน้อย "มีคนจาก บาเลนเซีย ติดต่อมาหาผมโดยตรง พวกเขาเริ่มสนใจในตัวแยนอย่างจริงจัง แต่ผมขอร้องล่ะ... เื่นี้อย่าเพิ่งให้ถึงหูแยนเด็ดขาด รบกวนด้วยนะครับ"
พี่ชายแยนเลิกคิ้วขึ้นด้วยความใ "บาเลนเซีย? ทีมระดับชิงแชมป์ยุโรปนั่นน่ะนะ? เข้าใจแล้ว ผมจะเหยียบเื่นี้ไว้ให้มิดเลย"
ไม่นานนัก เสียงนกหวีดจบการซ้อมก็ดังขึ้น แยนวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อแต่แววตาสดใส
"ไม่ได้เจอกันนานเลยนะแยน เป็ไงบ้าง? ทำตามตารางที่ฉันวางไว้ให้ครบถ้วนหรือเปล่า?" อเล็กซ์เอ่ยทักทายพลางตบบ่าลูกศิษย์คนแรกของเขา
"แน่นอนครับเ้านาย!" แยนตอบพลางหัวเราะ "ผมรู้สึกว่าร่างกายตัวเองเบาและะโได้สูงขึ้นมาก ผมถึงทำผลงานได้ดีขึ้นแบบนี้ไงครับ"
"ฉันเห็นนายเล่นมีความสุขและผลออกมาดีแบบนี้ ฉันก็ดีใจแล้วล่ะ" อเล็กซ์ยิ้มด้วยความภาคภูมิใจ
"เย็นนี้ทานข้าวด้วยกันสิครับอเล็กซ์ มื้อนี้ผมอยากเลี้ยงพวกคุณบ้าง" แยนชักชวนด้วยความกระตือรือร้น
-----
ณ ร้านอาหารท้องถิ่นในเอ็นสเคเด
ทั้งสามคนเดินออกมาจากร้านอาหารยามค่ำคืนท่ามกลางอากาศที่เย็นสบาย อเล็กซ์ลูบท้องพลางหัวเราะร่า "มื้อนี้อร่อยมาก ขอบคุณที่เลี้ยงนะ... ว่าที่ซูเปอร์สตาร์"
"โธ่... ผมยังไม่ใช่สตาร์อะไรขนาดนั้นหรอกครับอเล็กซ์" แยนตอบอย่างถ่อมตัว ท่ามกลางเสียงหัวเราะของพี่ชายเขาที่เดินขนาบข้าง
ขณะที่กำลังเดินไปที่ลานจอดรถ อเล็กซ์ก็แสร้งถามขึ้นมาลอยๆ เหมือนไม่มีเจตนา "แยน... ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ ถ้าสมมติว่ามีข้อเสนอจากนอกประเทศมาหาจริงจัง นายจะสนใจไปเล่นที่นั่นไหม?"
พี่ชายของแยนชะงักไปครู่หนึ่ง ในใจคิดพลางมองค้อนอเล็กซ์ ‘ไหนบอกจะไม่พูดขึ้นมาตอนนี้ไงล่ะ!’
แยนหยุดเดินแล้วหันมามองอเล็กซ์ แววตาแฝงไปด้วยความสงสัย "ข้อเสนอต่างประเทศเหรอครับ? มีทีมไหนติดต่อมางั้นเหรอ?"
"เปล่าๆๆ ฉันแค่เห็นนายกำลังมีความสุขกับการถล่มประตูที่นี่ เลยลองถามดูเล่นๆ ว่านายคิดยังไงกับอนาคตนอกลีกดัตช์" อเล็กซ์โบกมือพัลวันพลางหัวเราะกลบเกลื่อน
"งั้นเหรอครับ..." แยนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ตอนนี้ผมรักการเล่นที่นี่ รักพรีเมียร์ดัตช์... แต่ถ้าข้อเสนอนั้นมันทำให้ผมคิดว่าเล่นแล้วมีความสุขเหมือนตอนนี้ ผมก็อาจจะไปนะครับ"
แยนหัวเราะออกมาพลางสลัดความจริงจังทิ้งไป "แต่ผมคงยังอีกไกลล่ะครับกว่าจะได้ไปที่นั่น! เอาล่ะ... ใครวิ่งไปถึงรถช้าที่สุด รอบหน้าต้องเลี้ยงข้าวนะ!"
สิ้นคำ แยนก็ออกตัววิ่งนำไปทันที ทิ้งให้อเล็กซ์มองตามแผ่นหลังของกองหน้าดาวรุ่งพลางยิ้มในใจ
‘นายยังไม่รู้หรอกแยน... ว่าตอนนี้ประตูสู่เมสตายามันแง้มรออยู่แล้ว อยู่ที่ว่าฉันจะผลักมันให้เปิดออกตอนไหนเท่านั้นเอง’
-----
10K
