ของเล่นเก่าๆถูกมือหนาแย่งมาก่อนจะเหยียบมันจนเละ เด็กน้อยรีบดึงหุ่นยนต์ตัวนั้นออกมาจากใต้รองเท้าหนังราคาแพง หยดน้ำตาไหลรินทั่วใบหน้าน่ารัก แต่มันก็ติดตรงที่ 'พ่อแท้ ๆ' ของผมกดแรงเหยียบมันเพิ่ม
ผมเอาออกมาไม่ได้...
"ทำไมมึงต้องเกิดมาวะ" เสียงทุ้มดังขึ้นเรียกให้เด็กชายมอง
"ทำไมกูถึงเลือกที่จะทิ้งมึงก่อนแม่มึงล่ะ" ร่างน้อย ๆ เริ่มถอยให้ห่างจากคนที่พังของเล่นของเขา ตอนนี้เด็กชายมีอายุเพียงแค่หกขวบ แน่นอนว่าไม่สามารถต่อกรกับคนที่พ่นคำร้าย ๆ ใส่ได้
"เพราะมึงคือสิ่งที่กูไม่เคยเห็นค่า กูเกลียดมึง มึงคือของเดนจากนรก! แม่มึงยังทิ้งมึงเองเลย! จำคำกูไว้ ไม่มีใครรักมึง!!"
––––––––––––––––––––––
[ 10 ปีต่อมา ]
เสียงหัวเราะคิกคักดังมาจากทีวีเครื่องใหญ่ ดวงตากลมโตมองอย่างสนอกสนใจ จู่ ๆ มันก็ดับมืดไปทั้งหน้าจอ ผมมองหาต้นเหตุก่อนจะต้องตกใจเมื่อรีโมทลอยละลิ่วมาตรงที่เขานั่ง
คุณแดนเป็นคนปิดงั้นหรอ..
ผมรีบลุกจากพื้นพรหมแล้วเดินออกไปให้เร็วที่สุด แต่ก็ต้องหยุดเมื่อโดนดึงไว้
"จะไปไหน"
'ผมจะไปหลังบ้านครับ' ผมทำภาษามือบอกเขา
เขาลากผมขึ้นมายังชั้นสองของบ้าน คุณแดนเปิดประตูห้องนอนของเขาก่อนจะดึงผมให้เข้าไปตาม ดวงตาสีดำสนิทมองมาที่ผมพร้อมกับการยิ้มมุมปาก แรงบีบที่ข้อมือเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ขายาวแทรกเข้ามาหว่างขาผมก่อนจะดันให้ติดประตู ใบหน้าหล่อเหลาพร้อมรอยยิ้มน่ากลัวถูกฉายให้เห็นในระยะประชิด น้ำเสียงเย็นถูกปล่อยออกมาเป็นคำร้าย ๆ
"ลูกเมียน้อย.."
"วันนี้แม่แกโทรมาขอเงินฉันเพื่อไปเที่ยวเล่นกับสมาคมไร้สาระ แกคิดว่ามันเหมาะมั้ย?" แววตาเย้ยหยั่นถูกส่งออกมาให้ผม ดวงตาสีน้ำตาลหลุบมองต่ำลงก่อนจะหมุนที่ข้อมือน้อย ๆ เพื่อให้ร่างสูงลดแรงลงบ้าง ลมหายใจอุ่นรดผิวบริเวณลำคอขาวของร่างเล็ก ตามมาด้วยเสียงกระซิบที่น่ากลัวที่สุด..
"เอาตัวนายแลกกับเงินซะ"
"...."
สิ้นคำ ผมใช้ลิ้นแตะที่คอนั่นแล้วลากผ่านจนถึงใบหูเล็ก กระต่ายน้อยสั่นระริกไปทั้งตัวด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่ปนเปกันไป ริมฝีปากหนาขบเม้มซอกคอขาวด้วยแรงอันหนักหน่วง รอยแดงกลีบกุหลาบก็ปรากฏขึ้นเพราะการกระทำของผมเมื่อสักครู่นี้
"ร้องไห้?"
"..."
"มึงมีค่าพอที่จะให้คนอื่นสนใจด้วยหรอฟาง?"
232
