นิยายรักเล่นกลวนเวียนใจ เพราะรักเล่นกล เขียนโดย.. สลักกานต์
ตอนที่๑๗
พิษรักที่แสนดี
.......รุ่งขึ้น
....... เมื่อถึงชั่วโมงที่ไม่มีเรียน ฝุ่นดินก็รีบไปพบอาจารย์เตโช และเล่าความรู้สึกทั้งมวลที่เธอเพิ่งค้นพบให้ครูโชฟังโดยละเอียด.. รวมทั้งความรู้สึกที่ตัวเองมีต่อ.. ชลวิทย์ ..
.......“ครูขา.. หนูควรทำยังไงต่อคะ?”
.......“ถ้านิเป็แค่เด็กใจแตกที่แค่นอนกับชลวิทย์ ไม่ใช่คนที่อุ้มท้องลูกของชลวิทย์ ครูก็อาจจะยุให้เธอแย่งชลวิทย์มาเป็ของเธอก็ได้นะ”
.......ฝุ่นดินมองครูโช ราวกับว่าคำพูดเมื่อครู่เป็สิ่งมหัศจรรย์
....... “แต่มันไม่ใช่ไงฝุ่น” ครูโชยืนยันชัดเจน “เค้าอยู่กันเป็สามีภรรยา เค้ากำลังจะมีลูกด้วยกัน เธอจึงต้องทำใจ.. หักห้ามใจตัวเองให้ได้”
.......ที่ตาแดงๆ เพราะร้องไห้มาจากเมื่อคืน ถึงตอนนี้.. ฝุ่นดินน้ำตาท่วมตาอีกครั้ง
....... ประตูห้องพักครูโชเปิดออกอีกครั้ง ทั้งครูโชและฝุ่นดินมองไปที่ประตูนั่น
.......คนที่เปิดประตูคือ.. ปฐวี เขาเห็นว่าฝุ่นดินกำลังร้องไห้อยู่ เขาตั้งสติ แล้วก็เดินเข้ามาหาครูโชแบบหน้านิ่งๆ “ผมกวนครูแป๊บเดียวครับ ครูช่วยเซ็นต์เอกสารดรอบเรียนให้ผมหน่อยครับ แล้วผมจีบออกไป”
.......พูดจบ ปฐวีก็วางเอกสารการดรอบเรียนภาคเรียนนี้ตรงหน้าครูโช เพื่อให้ครูโชจรดปากกาเซ็นตอนุญาตในฐานะอาจารย์ที่ปรึกษา
....... “ปฐวีมีอะไรบอกครูได้มั้ย?” ครูโชพูดขึ้นเมื่ออ่านเอกสารตรงหน้าจบลง
.......“ขอแค่ลายเซ็นต์ครูก็ได้ครับ” ปฐวียืนยันความ้าเดิม พร้อมกับปรายตาไปมองฝุ่นดินเพื่อนรักที่พยายามจะไม่ร้องไห้ “ผมไปรอครูหน้าห้องนะครับ” พูดจบเด็กหนุ่มก็เดินออกไปรอหน้าห้องพักครู
.......ครูโชมองฝุ่นดิน แล้วก็ลุกขึ้นเดินออกไปหน้าห้อง โดยไม่ลืมที่จะบีบไหล่ฝุ่นดินเป็การให้กำลังใจ ขณะที่เขาเดินผ่านตัวเธอ
.......ฝุ่นดินมองตามคนทั้งสองออกไปหน้าห้อง ถ้าเป็ภาวะปกติที่เธอเข้มแข็งกว่านี้ เธอคงจะเดินตามทั้งสองคนไปหน้าห้องด้วย ปลอบใจเพื่อนรักและถามเหตุผลว่าทำไมจึงต้องดรอปเรียนทั้งเทอมแบบนี้
.......แต่ตอนนี้ ยามที่จิตใจเธออ่อนล้าเช่นวันนี้ ฝุ่นดินทำได้แค่มองส่งสายตาตามออกไปเท่านั้น
.......เมื่อครูโชออกมายืนหน้าห้องและสอบถาม ปฐวีก็เล่าปัญหาหัวใจั้แ่เริ่มต้นจนจบให้ครูโชฟัง “จนถึงวันนี้ ยังไงวีก็ทำใจไม่ได้ครับครู มันเจ็บ..มันปวดใจทุกครั้งที่เห็นเค้าอยู่ด้วยกัน”
....... “แต่เธอกำลังเอาอนาคตทั้งอนาคต มาแลกกับคนที่เขาไม่รักเธอนะปฐวี”
.......คำพูดครูโชทำปฐวีน้ำตาร่วง
.......“ครูเข้าใจถึงความเ็ปทั้งหมดทั้งมวลที่เธอเป็อยู่ แต่มันคุ้มกันเหรอ หากเธอจะต้องเสียอนาคตทั้งชีวิต เพราะไอ้ความเ็ปนั่น”
....... ปฐวีเข้าใจสิ่งที่ครูโชบอกเขา “แต่วีก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้วครับครู เวลาเรียน แค่เห็นเค้า มันก็เรียนไม่รู้เื่ ยิ่งพอเห็นหน้ายิ้ม..ก็ยิ่งทรมานใจ”
.......“แล้ว.. ถ้าไม่เห็นหน้าล่ะ เรียนไหวมั้ย” ครูโชถาม
.......ปฐวีคิดไตร่ตรอง แล้วก็ตอบไป “พอไหวครับ”
....... ครูโชจึงแนะนำให้ปฐวีเรียนต่อไป โดยในวิชาพื้นฐานของหลักสูตรที่ในเทอมนี้มีเปิดสอนหลายกลุ่ม ครูโชจะจัดการย้ายปฐวีไปเรียนอีกกลุ่มหนึ่งให้ ส่วนวิชาพื้นฐานการแสดงที่ต้องเรียนกับต้นน้ำ ครูโชจะลองไปเจรจากับครูผู้สอนเพื่อให้ปฐวีเรียนเดี่ยว ถ้าวิชาไหนครูไม่ยอม จึงค่อยดรอปเฉพาะวิชานั้น
.......ปฐวีได้แต่เอ่ยปากขอบคุณครูโชไม่ขาด จนกระทั่งต้องไปเอาเอกสารใหม่เพื่อทำเื่ตามที่ครูโชแนะนำ ก็ยังเอ่ยปากขอบคุณอยู่อีก
.......พอกลับเข้าไปในห้องพักครู เพื่อที่จะคุยกะฝุ่นดินต่อ จิตใจฝุ่นดินก็สงบลงบ้างแล้ว แล้วก็ได้เวลาที่ฝุ่นดินจะต้องกลับไปเรียนต่อพอดี
.......“เย็นนี้ค่อยคุยกันนะฝุ่นดิน มันมีทางออกอยู่แล้ว” ครูโชบอกฝุ่นดินและบอกให้เธอกลับไปเตรียมตัวเรียนต่อ
.......ฝุ่นดินขอบคุณและไหว้ลาครูโช แล้วจึงออกจากห้องพักครูไป
.
.......ฝุ่นดินเดินออกจากห้องพักครูเพื่อไปเรียนสักพักใหญ่แล้ว แต่อาจารย์เตโชยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ภาพปฐวีน้ำตานองหน้าอย่างทุกข์ทรมานเพราะรักต้นน้ำ ไม่ต่างไปจากภาพ .. ไม้ ..ที่ร้องไห้ปานจะขาดใจ .. เมื่อจับได้ว่าคนที่ไม้เคยรัก เอาเื่ความเป็ความตายมาโกหกเขา
.....
.......“ถึงวันนี้ .. ไม้ถึงรู้ว่า.. ที่ผ่านมา .. ไม้ยังรู้สึกดีกับวินนี่ ..” แล้วไม้ก็เหลือบตามาสบตาเตโช “ไม้ขอโทษนะโช”
.......เตโชได้แต่ยิ้มให้ชายคนรัก ส่งกำลังให้เขาอย่างเต็มที่ ทั้งที่ในใจเขากำลังร้องไห้ วันนี้.. เตโชรู้ชัดแล้ว .. ในใจไม้ยังมีวินนี่เสมอ .. แต่เวลาแบบนี้ เขาจะอ่อนแอให้ไม้เห็นไม่ได้
.......“ไม้จะรักโชคนเดียว จะรักโชตลอดไป” ไม้สวมกอดเตโช ยึดเตโชเป็หลักให้ตนเอง
.......“โชรู้ .. โชรู้” พูดได้เท่านั้น ..เตโชก็โอบกอดชายคนรัก พลางใช้มือลูบไปมาที่เรือนผมและแผ่นหลัง
.......อ้อยผานิต ที่ยืนมองอยู่ไม่ห่าง ก็อดที่จะเสียน้ำตากับภาพตรงหน้าไม่ได้ เธอรู้ดีว่าเตโชรักไม้ขนาดไหน และก็รู้ว่า.. ไม้ยังรักวินนี่เพียงใด แต่ไม้เลือกมาอยู่กับเตโช เพราะเตโชดีกับไม้เหลือเกิน
.......อ้อยขยับปากพูด .. ขอโทษ .. แบบไม่มีเสียง เมื่อเตโชมองไปทางเธอ
.......เตโชทั้งยิ้มทั้งพยักหน้ารับคำขอโทษจากอ้อย อ้อยคือเพื่อนที่ดีขอเตโชเสมอ นับแต่มัธยม..จนมาถึงมหาวิทยาลัยนี่
.......อ้อยเรียกแท็กซี่ให้ ช่วยเตโชพาไม้ขึ้นรถ และยังนั่งแท็กซี่มาเป็เพื่อนเตโชกับไม้จนถึงหน้าที่พักของทั้งสอง อ้อยช่วยเตโชประคองไม้ไปจนถึงห้องพัก
.......“ขอบใจอ้อยมาก” เตโชพูดจากใจ
.......“ให้ฉันอยู่เป็เพื่อนมั้ย ฉันอยู่ได้นะ”อ้อยบอกทั้งสองพร้อมกับรอยยิ้มที่จริงใจ
.......“ขอบใจนะอ้อย ไม้โอเคแล้ว อ้อยกลับเถอะ ดึกแล้ว” ไม้พูดทั้งที่ยังเสียใจมากมายอยู่ แต่ก็ไม่วายเป็ห่วงเพื่อน
.......ทั้งสามจึงร่ำลากัน แล้วอ้อยผานิตก็เดินจากไป
.
.......ไม้จรดปากกาลงบนกระดาษตรงหน้า แล้วเขียนบางอย่างพร้อมกับพูดออกมา “เมื่อตื่นขึ้น .. โรมิโอตั้งใจจะรีบไป .. แต่จูเลียตกลับเพ้อหา ..กลับปรารถนาให้โรมิโออยู่ต่อ .. โรมิโอจึงอยู่ต่อ และยินดีที่จะตายเพื่อความรักและคนรัก .. จูเลียตจึงได้สติ ..และปล่อยให้โรมิโอจากไป” เขียนเสร็จไม้ก็ยิ้มทั้งน้ำตา “ไม้ได้รายละเอียดในฉากลารักจากกันแล้ว”
.......“อย่าเพิ่งเขียนบทก็ได้ ไม้พักก่อนก่อนดีกว่า”
.......“ไม้ทำได้โช อารมณ์แบบตอนนี้แหละ โรมิโอจริงๆ เลย โรมิโอที่รู้สึกผิดเพราะฆ่าทิบอลต์ ก็เหมือนกับไม้ที่รู้สึกผิดเพราะกลับไปพบหน้าแฟนเก่า” ไม้อธิบายทั้งน้ำตา
.......เตโชพยักหน้ารับ เขาพยายามกล้ำกลืนความรู้สึกโศรกสลดที่พลุ่งพล่านอยู่ภายในใจเขา
.......แล้วทั้งสองก็เริ่มตั้งสมาธิเพื่อกลายเป็.. ตัวละคร
....... จากนั้น.. ทั้งสองก็ด้นสด (Improvise)บทพูดให้กับโรมิโอและจูเลียตด้วยกันทีละบทพูด ทีละการกระทำ
.......บางครั้ง..ไม้ก็บอกให้เตโชนิ่ง แล้วเขาก็พลิกตัวมาจดถ้อยคำที่ตนพูดลงในกระดาษ
.......บางครา.. ก็เป็เตโชที่ยกมือห้ามให้ไม้หยุดนิ่ง แล้วเ้าตัวก็หันตัวจดบทพูดที่ตนเองพูดออกมาเมื่อครู่ลงในกระดาษอีกแผ่นหนึ่ง
....... จนถึงบทร่ำลาครั้งสุดท้ายที่จูเลียตต้องลาโรมิโอ เป็จังหวะเดียวกับที่น้ำตาท่วมหัวใจเตโช ทั้งความรู้สึกของจูเลียตและความรู้สึกของเตโช หลอมรวมเป็หนึ่งเดียว “ .. ข้าปรารถนาได้ยินคำรักพี่ .. ” เตโชก็ปรารถนาให้ไม้รักเขาจนหมดหัวใจเช่นที่โรมิโอรักจูเลียต “ .. คงอีกแรมปี .. กว่าจะพบโรมิโอของข้า .. แต่ไม่ว่านานแค่ไหน.. ก็จะรอพี่มา ..” แม้อีกเป็ปี ..เตโชก็จะรอรักจากไม้ “ .. ถึงแม้จะแก่ชรา.. น้องก็จะรอ .. ” แม้นานเท่าใดเตโชก็จะรอไม้
....... พอฟังจบ ไม้ก็สวดกอดเตโชอีกครั้ง “ไม้รักโชนะ ไม้รักโช”
.......เตโชไม่เลือกที่จะพิสูจน์คำพูดของไม้ แต่เลือกที่จะอิ่มเอมใจจากความหมายในคำที่ไม้พูด
.....
.
.......ภาพเก่าจากอดีตกาล ยังแจ่มชัดในความทรงจำของอาจารย์เตโชจนวันนี้ เขายังนั่งนิ่ง ปล่อยให้น้ำตารินไหล โดยมิได้สนใจจะเช็ดมัน
.
.......ฝุ่นดินเลือกไม่เล่าอะไรให้เพื่อนคนไหนฟังเลย ก็เธอไม่มั่นใจสติสตังของตัวเองในวันนี้ ถ้าเธอเล่าอะไรให้ใครฟัง อาจจะพูดมากไปจนคนฟังรูสึกแย่ก็เป็ได้
.
....... ต้นน้ำแข็งขันในการตระเตรียมทุกอย่างให้ลงตัวสำหรับการซ้อมฉากลารักจากกัน ความรักเขาเริ่มชัดเจนแล้ว ความฝันก็เริ่มเป็รูปเป็ร่างตามมา ต้นน้ำอยากเป็ผู้กำกับการแสดงอยากเก่งแบบครูโช
....... ครูโชเดินเข้ามาในห้องซ้อมก่อนเวลานัด ทันทีที่เห็นสีหน้าฝุ่นดิน ครูโชก็บอกให้ทุกคนอกไปนอกห้องซ้อมก่อน เพื่อที่เขาจะได้พูดคุยกับฝุ่นดินแบบส่วนตัว
....... ฝุ่นดินมองหน้าครูโชก็เข้าใจ เธอเลือกที่จะนั่งอยู่ต่อ ปณาลีกับอุรวีกำลังจะชวนฝุ่นดินลุกออกจากห้องไป พอเห็นอาการนั่งนิ่งของเธอก็เข้าใจ สองสาวจึงชวนต้นน้ำออกจากห้องซ้อมไป
.
.......“อย่างแรก เธอต้องตั้งสติให้ได้ จะปล่อยให้เื่นั้นฟุ้งในความคิดจนตั้งสติไม่ได้แบบตอนนี้ ไม่ได้นะ” ครูโชบอกฝุ่นดิน เมื่ออยู่กันแค่สองคน
....... “ฝุ่นจะพยายามนะคะครู” แล้วฝุ่นดินก็ลองตั้งสติ สักครู่หนึ่ง “แต่มันยากมากเลยค่ะ”
.......“จำเื่โลกจริง กะโลกจินตนาการได้ไหม”
.......“จำได้ค่ะครู”
.......“เธอแค่แบ่งสองโลกให้ชัดเจน ในโลกจริงเธอจะฟุ้งซ่านอะไรยังไง ก็ตามใจเธอ แต่.. ในโลกจินตนาการ เมื่อเธอเป็ตัวละคร เธอไม่ควรมีเื่นี้ เพราะจูเลียตไม่เคยรับรู้เื่นี้ ในโลกจินตนาการเธอในฐานะจูเลียตควรจะมีความรัก..สุขใจที่ได้รัก.. เ็ปที่ต้องจากคนรัก.. ”
....... ฝุ่นดินฟังแล้วก็คิดตาม
.......“เอาความรู้สึกรักที่เธอมีตอนนี้.. ไปแสดงออกในโลกจินตนาการ ในโลกจินตนาการเธอแสดงให้เต็มที่ มีความสุขกับความรักนั่นให้สุด.. ”
.......ฝุ่นดินค่อยคลายความกังวลลงไปบ้าง
.......ครูโชยิ้มให้ศิษย์รักอย่างเข้มแข็ง “แล้วเอาความรักของเธอไว้ในโลกจินตนาการนั่น ให้มันเป็ะอนู่ที่นั่น เมื่อกลับมาโลกจริง ไม่ต้องเอาความรู้สึกเ่าั้กลับมาด้วย”
.......“ฝุ่นจะทำได้เหรอคะ”
.......“ลองสิ ลองทำตอนที่ซ้อมนี่แหละ ลองทำต่อหน้าผู้กำกับแบบผม ผมจะได้ช่วยเลือก จะได้บอกว่าอะไรควรทำ อะไรควรทิ้ง”
....... “ขอบคุณครูมากนะคะ” พูดจบ ฝุ่นดินก็สวมกอดครูโชเป็การขอบคุณ
....... ครูโชลูบหัวฝุ่นดินสักครู่ “ไป ออกไปตามเพื่อนมาซ้อม”
.......ฝุ่นดินรับคำ แล้วีบวิ่งออกไปตามเพื่อนๆ เข้ามาซ้อมละคร
.
.......วันนี้ชลวิทย์เองก็อยากมีเวลานั่งพูดคุยกับพี่ฝุ่น..คนพิเศษของเขา แต่ดูท่าทางตอนนี้..เวลาจะไม่เอื้ออำนวยเลยสักนิด เพราะพอเขาเห็นฝุ่นดินออกมาจากห้องซ้อม เขากำลังจะชวนคุย แต่ฝุ่นดินเลือกบอกเขาว่า..ซ้อมเสร็จก่อน แล้วค่อยคุยกัน แล้วก็เดินกลับเข้าห้องซ้อมไปเลย
.......กนกมาห้องซ้อมกับเปลว โดยมีมายด์มารอทั้งสองตามที่นัดกันไว้ เมื่อพบกัน ทั้งสามก็ชวนกันเดินเข้าห้องซ้อมไป กนกยิ้มทักทายทุกคนอย่างพยายามเป็ปกติที่สุด แม้งานของเขาจะถูกต้นน้ำเอาไปทำหมดแล้ว แต่กนกก็ไม่ได้ว่าอะไร
.......แล้วการซ้อมฉากลารักจากกันก็เริ่มต้นขึ้นด้วยเสียงบรรยายของต้นน้ำ
....... ต้นน้ำ อ่านบรรยายตามบทละครแต่เสียงเขาให้ความรู้สึกที่ดี จนครูโชแอบยิ้มอย่างพึงพอใจ “ ...เสียงนกร้อง .. เสียงเพลงบรรเลงแสดงถึงยามเช้าที่สดชื่น .. แล้ว.. แสงยามเช้าสว่างขึ้น.. ชวนให้..โรมิโอตื่นขึ้น-
....... ชลวิทย์ในฐานะโรมิโอลุกขึ้นจากแท่นที่สมมติเป็เตียงนอน มองและยิ้มให้จูเลียตที่ยังคงหลับอยู่ “.. จูเลียต .. ”
....... เสียงนั่นปลุกให้จูเลียตตื่นขึ้น.. เธอยังอยู่ในภวังค์แห่งรัก “ .. ท่านจะจากไปแล้วหรือ... ข้าขอฉุดยื้อ ด้วยยังไม่จวนรุ่ง .. ”
.......ความรักแสนรักเปล่งประกายงดงามในแววตาฝุ่นดิน จนเพื่อนๆ ของเธอแปลกใจที่เธอทำได้ดีเช่นนี้ คงมีเพียงครูโชคนเดียวที่ยิ้มอย่างพึงพอใจ
.......ฝุ่นดินในฐานะจูเลียต มองโรมิโอชลวิทย์แล้วก็ออดอ้อน “ .. แสงระวียังมิทอล้อสายรุ้ง.. อย่ารีบมุ่งจรลีจากกันไป .. ”
....... โรมิโอชลวิทย์เองก็มองจูเลียตฝุ่นดินด้วยความรักที่ล้นหัวใจแต่ก็จำใจ.. ยืนยัน!! “ .. นั่น..แสงเรืองรองเตือนให้จำจาก.. ” พร้อมกับใช้มือชี้ยืนยันซ้ำอีก “ .. แต่ถ้าหาก พี่ยังอยู่ ชีพคงบรรลัย .. เทียนยามค่ำคืนมืดหมดมอดไหม้.. พี่จำจากไกล .. ”
....... จูเลียตฝุ่นดินกลับคว้ามือที่ชี้อยู่ของโรมิโอมาแนบแก้มของตน “ .. ข้าแสนรักท่าน.. ” แล้วจึงช้อนตาที่หวานเชื่อมเพราะรักเต็มเปี่ยมไปสบตาโรมิโอ “ .. นั่นมิใช่แสงอรุณ .. ข้ารู้ดี .. คือประทีปทางจรลีมีเพื่อท่าน.. อยู่กับข้าเถิดหนา .. อยู่กับข้านะ มิ่งขวัญ .. ”
.......ทั้งน้ำเสียง .. ทั้งท่วงท่าของจูเลียต ทำให้โรมิโอชลวิทย์พ่ายแพ้อย่างราบคาบ “ .. เช่นนั้นพี่จะอยู่.. จะยอมให้จับตัว .. หากถูกปลงชีพพี่ก็อิ่มใจ .. เพื่อรักยิ่งใหญ่ .. พี่ยอมสิ้น ..พี่ไม่กลัว .. ”
....... แต่ทั้งคำพูดและความหมายในคำที่โรมิโอพูดออกไปกลับทำให้จูเลียตตื่นจากภวังค์แห่งรักที่ครอบงำเธอเมื่อครู่
....... กลายเป็โรมิโอชลวิทย์ ที่เข้าสู่ภวังค์แห่งรักแทนจูเลียต “ .. นั่นแสงจากจันทรา.. แค่ตาพี่มัว .. อย่าโทษผัวเลยคนดี .. พี่. .. ”
....... จูเลียตฝุ่นดินที่ผลักใสให้โรมิโอออกไปให้พ้นเตียง “ .. เช่นนั้น .. ฟ้าพลันสว่างแล้ว .. เราจำต้องลา.. ”
.......โรมิโอตื่นจากภวังค์แห่งรักนั่น
.......แม้รักมั่น แต่จูเลียตก็ยืนยันซ้ำอีกครา “ ..ฟ้าสว่างขึ้นทุกทีแล้วหนา .. ขอ.. ลา.. กัน .. ”
....... โรมิโอจำตัดใจ “ .. โศกยิ่งมืดหมอง.. ครองใจเศร้าโศกศัลย์ .. ”
.......ปณาลีดูการซ้อมจนนำตานองหน้า ต้นน้ำรีบสะกิดเพื่อนให้ตั้งสติ
....... ปณาลีรีบตั้งสติ อ่านบทเป็แม่นมเพื่อให้เพื่อนได้ซ้อมต่อ “ .. คุณหนูคะ .. คุณแม่ท่าน .. กำลังมา .. ”
.......เสียงแม่นมดูจะเร่งเร้าให้ทั้งสองจำต้องลาจากกันในบัดดล
....... “.. ต้องจำลาจากกันจริงๆ แล้ว ..” จูเลียตเอ่ยทั้งน้ำตา โดยที่มิได้ยื้อยุดไว้ดังเช่นทีแรก
....... โรมิโอจำเอ่ยคำลา “ .. พี่ลาน้องแก้ว .. ” แล้วก็เข้าไปสวมกอด และจูบลาคนรักที่หน้าผาก
....... จูเลียตอยู่ในอ้อมแขนแห่งรักนั่น ชั่วครู่.. จึงขยับตัว เป็โรมิโอทีถอยห่างหญิงคนรักออกไป “ .. จะไปแล้วหรือ .. พี่ยา .. ”
....... โรมิโอชลิทย์พยักหน้ารับและยิ้มให้ด้วยรักที่แสนรัก “ .. พี่ต้องไป.. แล้วจะกลับมา .. มากระซิบคำว่า .. ‘รัก’.. กับน้องยา .. ”
....... จูเลียตพยามตัดใจ แต่พันธนาการแห่งรักแข็งแกร่งนัก “.. ข้าปรารถนาได้ยินคำรักพี่.. ”
....... เสียงคนรักที่สุดแสนรักทำให้โรมิโอต้องหันกลับไปมอง
....... จูเลียตมองชายคนรัก พลางยิ้มให้ด้วยหัวใจภินท์พัง “ .. คงอีกแรมปี .. กว่าจะพบโรมิโอของข้า .. แต่ไม่ว่านานแค่ไหน.. ก็จะรอพี่มา .. ถึงแม้จะแก่ชรา .. น้องก็จะรอ .. ”
....... โรมิโอชลวิทย์กลับไปสวมกอดจูเลียตอีกครา “ .. จงวางใจพี่เถิด .. ที่รักเอ๋ย .. พี่รักแล้วรักเลยไม่เคยท้อ.. จูเลียตคือรักเดียว .. ที่พี่คุกเข่าขอ .. โปรดรั้งรอ .. รักพี่กลับ ..มารับขวัญ .. ”
.......ทั้งโรมิโอและจูเลียตยืนกอดกันด้วยความรักอันเป็ที่สุดอยู่กลางห้องซ้อม
.......“พักการซ้อม” ครูโชพูดขึ้นหลังจากที่ทั้งสองยืนกอดกันด้วยรักอยู่ชั่วครู่..
.......ทั้งชลวิทย์และฝุ่นดินคลายวงแขนที่กอดกันออกแล้วยืนหลับตาคลายสมาธิอยู่ตรงนั้นครู่หนึ่ง จึงลืมตากลับสู่โลกจริง
....... นักแสดงและทีมงานของชมรมโรมิโอยังเงียบกริบ.. ต่างก็ยังมองทั้งสองราวต้องมนต์
....... ชลวิทย์ยิ้มให้ฝุ่นดิน ฝุ่นดินยิ้มรับอย่างเขินอายแล้วเธอก็รีบไปหาครูโช นั่นแหละเพื่อนๆนักแสดงและทีมงานที่เงียบกริบเมื่อครู่ ต่างก็พร้อมใจปรบมือให้ทั้งชลวิทย์และฝุ่นดิน ทั้งสองยิ้มรับอย่างเขินๆพลางก้มหัวรับเสียงตบมือนั่น
....... “ขอบคุณมากค่ะครู ตะกี๊เป็ไงคะ ฝุ่นลองทำตามที่ครูบอกทุกอย่างเลยค่ะ”
....... “แล้วเธอรู้สึกยังไงบ้างล่ะ?” ครูโชถามกลับ
....... “ก็ดีค่ะครู ไม่อึดอัด ไม่ทรมานเหมือนตอนแรกค่ะ”
....... ครูโชพยักหน้ารับคำกับฝุ่นดินแล้วจึงหันมาถามชลวิทย์ “แล้วเธอล่ะ..ชล”
....... “ดีครับ ดีมากเลย ตะกี๊ผมรูสึกรักจูเลียตขึ้นอีกมากเลยครับ”
....... “ที่รักจูเลียตน่ะ .. เธอหรือโรมิโอ” ครูโชถามซ้ำ
....... “เอ่อ.. ผมไม่แน่ใจครับครู” พูดจบชลวิทย์ยิ้มเจื่อนๆ หลบตาครูโช
จบตอน ๑๗
3K
