บทที่ 5 ในโถกำยานมีพิษ
หลี่ห่าวหรานนิ่งเงียบเขาไม่สามารถปฏิเสธสิ่งที่จ้าวหนิงเอ๋อกล่าวมาได้ เพราะมันเป็ความจริง เขาจึงได้แต่ทำท่าทีโมโหกลบเกลื่อนไปเท่านั้น จ้าวหนิงเอ๋อไม่สนใจนางจะเอาคืนอู๋ซิงเยว่บ้างที่กล้ามายุ่งกับนางครั้งแล้วครั้งเล่า
"พวกเ้าสองคนออกมาจากใต้ผ้าห่มได้แล้ว ลงมาจากเตียงของข้าเดี๋ยวนี้" จ้าวหนิงเอ๋อนางอยากรีบจัดการเื่วุ่นวายตรงหน้าให้เสร็จ
"พ่อบ้านช่วยไปลากตัวพวกมันลงมาที" จ้าวหนิงเอ๋อสั่งด้วนน้ำเสียงดุดัน ทำให้พ่อบ้านประหลาดใจที่พระชายาแข็งเกร่งเปลี่ยนไปจากเดิม
พ่อบ้านไปลากหญิงชายคู่นั้นลงมาจากเตียงปรากฏว่าเป็เสี่ยวฉีสาวใช้ของอู๋ซิงเยว่กับชายป่าเถื่อน
"องค์ชายหกไว้ชีวิตข้าด้วยเ้าค่ะ" เสี่ยวฉีคุกเข่าอยู่ตรงหน้าหลี่ห่าวหรานโดยมีชายป่าเถื่อนคุกเข่าขอชีวิตตามนาง
"เหตุใดเ้าถึงมาอยู่ที่นี่ได้ เ้าทำกริยาเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร" หลี่ห่าวหรานสงสัยในการกระทำของนางเพราะเสี่ยวฉีอยู่รับใช้ในจวนนี้มานานมาก
"คือข้า..." เสี่ยวฉีกำลังจะอธิบายแต่อู๋ซิงเยว่ก็รีบพูดขัดทันที
"เสี่ยวฉีเ้ากล้าทำตัวเหลวไหลเช่นนี้ได้อย่างไร ลักลอบนี่สัมพันธ์กับชายแปลกหน้าในเรือนของพระชายา เ้าไม่อยากมีชีวิตอยู่อย่างนั้นหรือ" อู๋ซิงเยว่รีบใส่ไฟหวังให้เสี่ยวฉีรับโทษไปคนเดียวเื่จะได้ไม่สาวมาถึงนาง
จ้าวหนิงเอ๋อที่เป็คนฉลาดมองครู่เดียวก็รู้ทันความคิดของอู๋ซิงเยว่แล้ว นางจึงคิดจะเปิดโปงความจริงของเื่นี้เสียเลย ถือว่าเป็การตักเตือนอู๋ซิงเยว่ไม่ให้กล้ามาคิดร้ายกับนางอีก
"องค์ชายหกรู้หรือไม่เหตุใดเสี่ยวฉีถึงมาอยู่บนเตียงของข้ากับชายแปลกหน้าผู้นี้ได้"
จ้าวหนิงเอ๋อเอ่ยขึ้นท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียด ทำให้อู๋ซิงเยว่รีบส่งสายตาพิฆาตใส่เสี่ยวฉีทันที เพื่อเป็การข่มขู่ไม่ให้เสี่ยวฉีเผยความจริงออกมา
"เ้ารู้อย่างนั้นหรือ" หลี่ห่าวหรานหันมาจ้องหน้าจ้าวหนิงเอ๋อ
หลี่ห่าวหรานตั้งใจฟังที่จ้าวหนิงเอ๋อจะพูด เขาสังเกตกริยาท่าทางของเ้าหนิงเอ๋อจนเริ่มเกิดความสงสัยในใจ ท่าทีของจ้าวหนิงเอ๋อเปลี่ยนไปจากเดิมมาก ตอนนี้นางมีท่าทีสุขุม ดูฉลาด มั่นใจ ไม่อ่อนแอเหมือนแต่ก่อน
"เดิมทีตอนนี้ท่านคงจะได้เห็นหญิงผู้นั้นที่อยู่บนเตียงเป็ข้าตามแผนของใครบางคน" จ้าวหนิงเอ๋อเอ่ยพร้อมกับหันไปจ้องหน้าอู๋ซิงเยว่
"แต่ที่มันไม่เป็เช่นนั้นเพราะข้ากลับมาจากซื้อสมุนไพรที่ตลาด ข้าได้กลิ่นกำยานลอยออกมาตรงช่องประตู ซึ่งมันไม่ใช่กลิ่นของกำยานที่ข้าเคยใช้ ข้าที่พอจะรู้เื่สมุนไพรก็เดาได้ทันทีว่ากำยานนี้มีพิษ มันคือพิษดอกคำนึงหา คงจะมีคนแอบเข้ามาในเรือนของข้าเพื่อจุดกำยานนี้แน่" จ้าวหนิงเอ๋อหันไปจ้องหน้าเสี่ยวฉี ซึ่งหลี่ห่าวหรานก็หันไปมองตามนาง
"เมื่อรู้เช่นนั้นข้าจึงเลือกที่จะพาจื่อลู่ไปนั่งแยกสมุนไพรที่ศาลาริมสระน้ำ เพื่อรอเวลาให้กำยานหมดไปจึงค่อยกลับมาดูอีกที ซึ่งเมื่อข้าแยกสมุนไพรเสร็จจึงจะกลับมาดู ข้าก็พบท่านอยู่ที่นี่แล้ว" จ้าวหนิงเอ๋อหันมาจ้องหน้าหลี่ห่าวหรานอีกครั้ง
"จ้าวหนิงเอ๋อ!! นี่เ้าจะบอกว่าเ้าโดนจัดฉากเช่นนั้นหรือ" หลีห่าวหรานจ้องหน้านางอย่างดุดัน
"องค์ชายหกเป็ผู้ฉลาดปราดเปรื่องด้วยปัญญา ได้ฟังเื่ราวเช่นนี้ก็คงพอจะรู้ต้นสายปลายเหตุแล้ว ยังจะต้องให้ข้าพูดอีกหรือเ้าคะ ลองคิดดูเถิดว่าหากข้าเปิดประตูเข้าไปจะเกิดอะไรขึ้นกับข้า แล้วข้าจะได้รับโทษเช่นไร แล้วผู้ใดจะได้ประโยชน์ ท่านก็น่าจะรู้ดีอยู่แก่ใจนะเ้าค่ะ"
จ้าวหนิงเอ๋อพูดจบนางก็เบือนหน้าหนี นางนิ่งเงียบให้หลี่ห่าวหรานเป็คนตัดสินใจเื่ราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้
หลี่ห่าวหรานที่ฉลาดหลักแหลมเขาก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าเป็อู๋ซิงเยว่ที่สั่งให้เสี่ยวฉีทำ แต่ด้วยความรักความหลงที่มีต่ออู๋ซิงเยว่เขาก็ไม่อยากจะเอาผิดนาง
"ซิงเยว่ คนของเ้าตกอยู่ในสภาพเช่นนี้คงเพราะทำแผนผิดพลาด มันเป็คำสั่งของเ้าใช่หรือไม่"
หลี่ห่าวหรานใช้น้ำเสียงดุดันคุยกับอู๋ซิงเยว่ ทำให้นางใกลัวแต่นางก็เลือกปฏิเสธทุกอย่างไม่ยอมรับผิดอะไรทั้งนั้น นางโยนความผิดให้เป็ของอู๋ซิงเยว่แต่เพียงผู้เดียว
เสี่ยวฉีจำใจยอมรับผิดทั้งหมดว่านางเกลียดชังพระชายาจึงวางแผนจะใส่ร้ายนาง แต่ว่าผิดแผนทำให้นางต้องตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ นางเก็บความคับแค้นนี้เอาไว้ในใจ ถึงแม้นางจะบอกความจริงว่าอู๋ซิงเยว่สั่งนางหลี่ห่าวหรานก็คงจะไม่เชื่อ นางได้แต่จำใจยอมรับและหวังว่าสักวันนางจะได้ล้างแค้นอู๋ซิงเยว่
เสี่ยวฉีคิดย้อนไปก่อนหน้านี้ นางถูกอู๋ซิงเยว่สั่งให้มาดูสถานการณ์หลังจากที่จ้าวหนิงเอ๋อกลับมาถึงเรือน แต่ด้วยความที่ชายที่นางจ้างมาโดนพิษดอกคำนึงหาจนขาดสติจึงได้ลากนางเข้าไปย่ำยีแทนจ้าวหนิงเอ๋อ
"เช่นนั้นพ่อบ้านจับนางไปโบย 30 ที ส่วนชายป่าเถื่อนผู้นั้นจับมันไปส่งทางการ" หลี่ห่าวหรานสั่งด้วยน้ำเสียงดุดัน
พ่อบ้านพาทหารรับใช้เข้ามาลากเสี่ยวฉีไปโบย และส่งตัวชายป่าเถื่อนไปให้ทางการจัดการตามคำสั่งของหลี่ห่าวหรานทันที
จ้าวหนิงเอ๋อรู้อยู่เต็มอกว่าเป็ฝีมือของใคร แต่ในเมื่อหลี่ห่าวหรานไม่สืบสาวเอาเื่ไปถึงคนบงการ นางก็จะไม่ต่อความยาวสาวความยืดขอจบเื่ราวเหตุการณ์ในวันนี้เพียงเท่านี้ เพราะนางรู้ดีว่าหลี่ห่าวหรานหลงอู๋ซิงเยว่ขนาดนั้นคงจะแก้ตัวให้นางและไม่เอาโทษนางเหมือนเคย
"จื่อลู่ เ้าช่วยเอาข้าวของบนเตียงของข้าไปเผาทิ้งให้หมดรวมถึงเตียงด้วย ข้ารู้สึกขยะแขยงที่ต้องใช้ของเก่าที่มีคนคิดไม่ดีกับข้าเคยใช้"
จ้าวหนิงเอ๋อสั่งสาวใช้ต่อหน้าหลี่ห่าวหราน ทำให้เขารู้สึกอึ้งไปชั่วขณะ คำที่จ้าวหนิงเอ๋อพูดมันเป็คำพูดจาถากถางเขาบอกเป็นัย ว่านางขยะแขยงเขาไม่ผิดแน่ ไม่คิดว่าจ้าวหนิงเอ๋อจะตัดสินใจเด็ดเดี่ยวเช่นนี้
"เ้าค่ะพระชายา เผาทำลายข้าวของเครื่องนอนแล้วพระชายาจะไปนอนที่ไหนเ้าคะ"
สวี่จื่อลู่เอ่ยถามด้วยด้วยความเป็ห่วง นางกลัวว่าเ้านายของนางจะลำบาก เพราะไม่มีเตียงนอนแล้วเ้านายของนางคงจะได้นอนพื้นแข็ง ๆ เป็แน่
"เ้าไม่ต้องเป็ห่วงหรอกนะจื่อลู่ ข้าจะนอนที่ห้องหนังสือ ที่นั่นก็นอนได้ข้าไม่คิดว่ามันจะลำบากอะไรเลยสักนิด"
จ้าวหนิงเอ๋อพูดจบนางก็เดินไปที่ห้องหนังสือทันทีโดยที่ไม่สนใจหลี่ห่าวหรานกับอู๋ซิงเยว่ที่ยืนอยู่ตรงนั้นเลย
หลี่ห่าวหรานตามจ้าวหนิงเอ๋อไปที่ห้องหนังสือ อู๋ซิงเยว่จะตามไปด้วย แต่ว่าสวี่จื่อลู่ห้ามเอาไว้ก่อน
"ข้าว่าท่านควรจะไปดูสาวใช้ของท่านน่าจะดีกว่านะเ้าคะ ที่พระชายาไม่สืบสาวเอาเื่ต่อก็ไม่ใช่ว่าพระชายาจะไม่รู้ว่าเป็ฝีมือของท่านนะเ้าคะ"
"นางสวี่จื่อลู่ปากดีนักนะ คอยดูเถอะข้าจะกำจัดเ้ากับนายของเ้าให้ได้"
อู๋ซิงเยว่โมโหให้สาวใช้ของจ้าวหนิงเอ๋อเป็อย่างมาก นางรีบกลับเรือนของนางทันที ป่านนี้เสี่ยวฉีคงจะโดนโบยเสร็จแล้ว คงต้องไปเอาเื่กับนางสักหน่อยที่บังอาจทำแผนนางผิดพลาดเช่นนี้
"หนิงเอ๋อเ้าแน่ใจหรือว่าจะนอนที่ห้องหนังสือนี่ กลับเรือนใหญ่กับข้าดีหรือไม่"
หลี่ห่าวหรานพยายามพูดจาโน้มน้าวให้จ้าวหนิงเอ๋อกลับไปอยู่ที่เรือนใหญ่กับเขา เขาอยากจะพิสูจน์ดูว่าสิ่งที่เขาคิดผิดหรือไม่ หากข้าวหนิงเอ๋อกลับเรือนใหญ่กับเขาแสดงว่านางจงใจเข้าหาเขาเรียกร้องความสนใจจากเขา แต่ถ้านางปฏิเสธเขาแสดงว่านางรู้สึกขยะแขยงเขาจริง ๆ
"องค์ชายหกเรียกข้าสนิทสนมเช่นนี้ั้แ่เมื่อไหร่กันเ้าคะ ข้าจำได้ว่าท่านรังเกียจข้าที่หน้าตาอัปลักษณ์ไม่ใช่หรือ และข้ายังเป็สาเหตุที่ทำให้ท่านมิได้แต่งอู๋ซิงเยว่เป็ชายาเอกไม่ใช่หรืออย่างไร แล้วจะชวนข้ากลับไปอยู่เรือนใหญ่ทำไมกันเ้าคะ" จ้าวหนิงเอ๋อมีสีหน้าบึ้งตึงนางไม่หันมามองหลี่ห่าวหรานเลยสักนิด
"หนิงเอ๋อข้าขอโทษที่ข้าว่าเ้ารุนแรงไปเช่นนั้น ความจริงแล้วเ้าไม่ได้ผิดอะไรเลย เราแต่งงานกันตามสมรสพระราชทานมิอาจหลีกเลี่ยงได้ ข้าไม่ควรเอาความโกรธไปลงที่เ้า" หลี่ห่าวหรานพูดจาดี ๆ กับนางเขาคิดว่านางจะดีใจแล้วเผยธาตุแท้ของนางออกมา
"ข้าเข้าใจดีว่าเราแต่งงานกันตามสมรสพระราชทาน เช่นนั้นข้าจึงเลือกอยู่ที่เรือนนี้ เพื่อจะได้ไม่ขัดขวางความรักของท่านกับชายารอง ท่านไม่รู้ข้อนี้หรอกหรือเ้าคะ หากท่านรู้แล้วก็ปล่อยให้ข้าใช้ชีวิตอยู่ในเรือนนี้อย่างมีความสุขเถิด แล้วข้าขอให้ท่านดูแลคนของท่านให้ดีอย่าได้เข้ามาวุ่นวายกับข้าอีก ข้าขอแค่นี้ได้หรือไม่เ้าคะ" จ้าวหนิงเ็าไร้เยื่อใยกับหลี่ห่าวหราน
หลี่ห่าวหรานนิ่งเงียบเขาอึ้งที่จ้าวหนิงเอ๋อปฏิเสธเขาแสดงว่านางขยะแขยงเขาจริง ๆ เขาไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อไปดี พอคิดดี ๆ เป็เขาเองที่เป็ฝ่ายพูดจารุนแรงกับนางในครั้งแรกที่เจอกันและยังทำท่าทีรังเกียจนางตลอดเวลาที่นางแต่งเข้าจวนมา นางจะวางตัวห่างเหินกับเขา ขยะแขยงเขาเช่นนี้ก็ไม่น่าแปลกใจอะไร
หลี่ห่าวหรานไม่อยากจะเชื่อเลยเวลาผ่านไปเพียงสองสามวันจ้าวหนิงเอ๋อหญิงสาวที่พยายามทำทุกอย่างให้เขาหลงรักจะกลายเป็เช่นนี้ไปได้ แต่เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกไม่ดีใจที่ต่อไปนางจะไม่มายุ่งวุ่นวายกับเขาอีกแล้ว มีเพียงแต่ความหงุดหงิดในใจเท่านั้น
"ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าน้อมส่งองค์ชายหกกลับเรือนใหญ่เ้าค่ะ" คราวนี้จ้าวหนิงเอ๋อเมินเฉยต่อหลี่ห่าวหรานจริง ๆ
หลี่ห่าวหรานเดินกลับเรือนใหญ่ไปอย่างหงุดหงิด เขาไม่พอใจที่จ้าวหนิงเอ๋อเมินเขา แต่ก็เป็เขาที่ทำให้จ้าวหนิงเอ๋อกลายเป็คนเ็าเช่นนี้ ทั้งที่แต่ก่อนนางพยายามเอาอกเอาใจเขาทำทุกอย่างเพื่อให้เขาไม่รังเกียจนางแต่ตอนนี้นางไม่สนใจเขาอีกแล้ว
"ทำไมถึงเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้นะ!!"
"เ้าวางแผนอะไรอยู่กันแน่หนิงเอ๋อ"
หลี่ห่าวหรานอารมณ์หงุดหงิดก็พรานมาลงใส่บ่าวรับใช้คนสนิทให้ไปชงชามาให้อยู่หลายรอบ บอกว่าร้อนเกินไปบ้าง เย็นเกินไปบ้าง รสชาติจืดชืดเกินไปบ้าง อยากจะชิมชาชนิดอื่นบ้าง ทำเอาบ่าวรับใช้คนสนิทถึงกับปวดหัวกับเ้านายเอาแต่ใจคนนี้
จากสถานการณ์ที่เกิดขึ้นบ่าวรับใช้คนสนิทก็พอจะรู้ต้นสายปลายเหตุว่าเ้านายของตัวเองอารมณ์เสียหงุดหงิดแบบนี้เป็เพราะเหตุใด แต่เขาก็ได้แต่เก็บมันเอาไว้ในใจไม่บอกให้เ้านายได้รู้ถึงต้นสายปลายเหตุ
"ความรักมันก็เป็เช่นนี้แหละนะ"
บ่าวรับใช้คนสนิทเอ๋ยกับตัวเองเบา ๆ เหมือนว่าเขาจะรู้อะไรบางอย่างเกี่ยวกับเ้านายของเขาเสียแล้ว
2K
![[จบ] ย้อนเวลากลับมาป่วนหัวใจนายทหารใหญ่ในยุค 80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1736504015_2034701.webp)
