การทำอาหารเป็งานอดิเรกที่พริมสามารถหมกมุ่นอยู่ด้วยได้ทั้งวันโดยไม่เคยรู้สึกเบื่อเธอหลงใหลในมนต์เสน่ห์ของขั้นตอนการทำอาหารไม่ว่าจะเป็การเตรียมวัตถุดิบ การใช้ความคิดสร้างสรรค์การได้คิดค้นเมนูใหม่เพื่อสุขภาพแต่ในขณะเดียวกันก็ต้องมีรสชาติอร่อยรวมไปถึงการตกแต่งจานด้วยความพิถีพิถัน เป็งานอดิเรกที่ให้ทั้งความสนุกและท้าทายในเวลาเดียวกันที่สำคัญคือการทำอาหารสามารถช่วยเยียวยาจากความเหน็ดเหนื่อยได้เป็อย่างดี
พริมมีความใฝ่ฝันว่าอยากจะเปิดร้านอาหารเล็กๆ ของตัวเอง เป้าหมายนี้ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ไกลเกินเอื้อมเนื่องจากพ่อกับแม่มีห้องแถวตั้งอยู่ในย่านใจกลางเมือง โดยร้านขนมที่กำลังเช่าอยู่ปัจจุบันกำลังจะหมดสัญญาในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า่นี้จึงเป็จังหวะพอดีสำหรับการเตรียมตัว แต่ทว่าแผนที่เธอได้วาดฝันไว้ทั้งหมดกลับล้มครืนลงอย่างไม่เป็ท่า...ล้มเหลวั้แ่ยังไม่ทันได้เริ่มด้วยซ้ำ
พริมระหกระเหินไปเช่าอะพาร์ตเมนต์ราคาย่อมเยาอยู่บริเวณใกล้ตัวเมืองเธอคืนของมีค่าทุกอย่างที่ไม่ใช่ของตนเองให้พ่อแม่ทั้งหมด สิ่งของติดตัวของเธอจึงเหลือแค่เสื้อผ้าและเอกสารสำคัญประจำตัวเท่านั้นแม้จะออกมาอยู่คนเดียวได้เกือบสองสัปดาห์แล้ว หญิงสาวยังคงร้องไห้ทุกวันด้วยหัวใจอันบอบช้ำ
เหตุการณ์วันนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในใจซ้ำๆเธอยังคงไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น พริมยังคงรักพ่อกับแม่เหมือนเดิม แม้ว่าในวันสุดท้ายของการอยู่บ้านหลังนั้นพวกท่านจะไม่ได้เอ่ยคำพูดใดๆ กับเธอแม้สักประโยคเดียวเลยก็ตาม ไม่มีแม้แต่การหันมามองหน้าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็ลูกสาวด้วยซ้ำสิ่งที่เธอััได้มีเพียงความห่างเหินและเ็า พริมอดคิดในแง่ร้ายไม่ได้เลยว่า แท้จริงแล้วพวกเขาห่วงหน้าตาในสังคมของตนเองมากกว่า
แต่ถึงอย่างไรก็ตาม หญิงสาวยังคงมีความหวังว่าสักวันหนึ่งในอนาคต พวกท่านจะยอมเปิดใจและอ้าแขนรับเธอกลับบ้านอีกครั้งเพราะไม่ว่าอย่างไร สายเืก็คงตัดขาดกันไม่ได้ ตอนนี้คงต้องให้เวลาพวกท่านก่อน
โศกเศร้าแต่ก็ใช่ว่าจะหมดกำลังใจ ถึงแม้แผนการเปิดร้านอาหารถูกเลื่อนออกไปโดยไม่มีกำหนดและเธอต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่แต่พริมเลือกที่จะไม่ย่อท้อยอมพ่ายแพ้ไปง่ายๆ เธอผ่านเื่หนักหนาในชีวิตมามากมายครั้งนี้ก็เช่นกัน อดทนต่ออีกสักหน่อยคงไม่เหนือบ่ากว่าแรง
หลังจากได้ยุติบทบาทในอาชีพแพทย์อย่างสมบูรณ์ชีวิตของพริมได้เปลี่ยนผันไปกลายเป็คนละขั้วเลยก็ว่าได้ จากที่เคยเดินตรวจผู้ป่วยในทุกวันยามเช้ากลายเป็เดินซื้อผักพูดคุยกับแม่ค้าในตลาดสดแทนจากที่เคยมีเงินเดือนสูงๆ เข้าบัญชีทุกเดือนกลับตาลปัตรเป็ว่าไม่มีรายรับเข้าสักบาทเดียว ต้องประทังชีวิตจากเงินเก็บก้อนหนึ่งด้วยความมัธยัสถ์
หลังจากกลับมาจากตลาดตอนเช้าเธอก็หมกตัวอยู่แต่ในอะพาร์ตเมนต์ เพื่อคิดค้นเมนูอาหารเพื่อสุขภาพในฉบับของเธอเองกว่าจะได้มาแต่ละเมนูนั้นผ่านการลองผิดลองถูกมานับครั้งไม่ถ้วน เมื่อพึงพอใจกับผลการทดลองแล้วพริมจึงค่อยถ่ายคลิปกระบวนการทำแล้วตัดต่อลงเผยแพร่ในแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดีย
ยุคของเทคโนโลยีเช่นนี้ แน่นอนว่า ต้องเผชิญกับการแข่งขันที่สูงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้แม้ว่า ยอดคนดูจะยังไม่มาก แต่ก็ไม่ได้บั่นทอนกำลังใจของหญิงสาวแต่อย่างใดอย่างน้อยเธอก็มีความสุขจากการได้ทำในสิ่งที่ตนรัก ถึงแม้เส้นทางชีวิตใหม่ของเธอเวลานี้อาจจะยังไม่ได้สวยงามแต่พริมก็เชื่อมั่นเต็มเปี่ยมว่า จะต้องประสบความสำเร็จในอนาคตแน่นอน
เย็นวันนี้พริมได้ทำพะแนงอกไก่ไว้หม้อใหญ่เพราะเธอตั้งใจว่าจะนำไปแบ่งให้เพื่อนบ้านที่อยู่ห้องด้านข้างทั้งสองฝั่ง ในสภาวะที่เธอไม่มีครอบครัวให้พึ่งอีกต่อไปเช่นนี้การสร้างสัมพันธไมตรีอันดีกับคนอื่นจึงเป็เื่สำคัญสำหรับเธอ
เธอเริ่มต้นที่ห้องฝั่งซ้าย หลังเคาะประตูเรียกได้ไม่นานก็ได้มีคุณป้าวัยกลางคนเปิดประตูห้องออกมาพริมส่งยิ้มอบอุ่นทักทายก่อนจะแนะนำตัวไปด้วยน้ำเสียงเจือความประหม่าและเขินอายเล็กน้อย
“สวัสดีค่ะ หนูชื่อพริมนะคะ พึ่งย้ายมาอยู่ห้องข้างๆไม่นาน วันนี้หนูทำพะแนงอกไก่มาให้” หญิงสาวยื่นถ้วยแกงไปให้คุณป้าวัยกลางคนเ้าของห้อง
“ขอบใจจ้าลูก น่าทานจังเลย เรียกว่า ป้าหวานก็ได้นะจ๊ะ” ป้าหวานยิ้มให้เธออย่างเป็มิตรเช่นกันพร้อมกับมารับถ้วยจากเธอไปแกดูจะดีใจเป็อย่างมากที่ได้มีเพื่อนคุยด้วย ดูได้จากที่ป้าชวนเธอคุยไม่หยุด พริมได้แต่ยิ้มแย้มยืนฟังหญิงวัยกลางคนพูดด้วยความตั้งอกตั้งใจก่อนหน้านี้ป้าแกคงจะเหงาน่าดูซึ่งก็คงไม่ต่างกันกับเธอนัก การได้พูดคุยกับผู้ใหญ่วัยกลางคนเช่นนี้พาให้เธออดที่จะคิดถึงพ่อกับแม่ขึ้นมาไม่ได้เช่นกันป่านนี้พวกท่านจะเป็อย่างไรบ้างนะ
หลังจากบทสนทนากับเพื่อนบ้านใหม่สิ้นสุดลง พริมได้ความมาว่าปัจจุบันป้าอาศัยอยู่กับลูกสาวและหลาน โดยก่อนหน้านี้ตนทำขนมไทยขายมาได้เกือบ 30ปี แต่เนื่องด้วยอายุที่มากขึ้น เริ่มฝืนสังขารตนเองไม่ไหว ป้าจึงลดบทบาทลง ช่วยทำขนมเท่าที่ทำไหวและช่วยเลี้ยงหลานวัยประถมส่วนหน้าที่ขายขนมหลักๆ จึงเป็ของบุตรสาว แกอาศัยอยู่ที่อะพาร์ตเมนต์แห่งนี้มาได้เกือบ10 ปีแล้ว ั้แ่เปิดให้เช่าใหม่ๆ และการันตีว่า ที่นี่ปลอดภัยดี
คิวต่อไปของพริมคือ เพื่อนบ้านที่อยู่ห้องฝั่งขวามือั้แ่เธอมาอยู่ที่นี่ หญิงสาวสังเกตได้ว่า ห้องนี้ค่อนข้างเงียบเชียบ ได้ยินเพียงเสียงเปิดประตูออกไปทุกเช้าและกลับมา่เย็นหลังเลิกงานแต่ด้วยความที่อยากสร้างมิตรไมตรีกับเพื่อนบ้าน หญิงสาวจึงนั่งรอฟังเสียงเปิดประตูจากห้องนั้นอย่างใจเย็นแล้วโชคก็เข้าข้างเธอใน่เวลาประมาณ 5 โมงเย็น เมื่อมีเสียงเคลื่อนไหวจากห้องข้างๆพริมสูดหายใจเข้าลึกเรียกกำลังใจก่อนจะตัดสินใจเคาะประตูห้องนั้น
ก๊อก! ก๊อก!
ครั้งแรกที่พริมได้ยลโฉมหน้าของเ้าของห้องหญิงสาวถึงกับเผลออ้าปากค้างอย่างตกตะลึง เขาคือหนุ่มวัยรุ่นลูกครึ่งชาวตะวันตก ผู้เป็เ้าของั์ตาสีเทาลึกลับน่าค้นหาสันจมูกโด่งรับกับริมฝีปากอิ่มกระจับสีแดงเรื่อนั้นพาให้หัวใจคนมองละลายได้ไม่ยากผมสั้นสีน้ำตาลเข้มช่วยขับให้ใบหน้าหล่อเหลานั้นดูดีมีเสน่ห์มากขึ้นไปอีก แต่สิ่งที่ทำให้เขาดูหล่อร้ายไปมากกว่านั้นคือรอยสักเต็มตัว ไล่ั้แ่จากลำคอลงมาจรดปลายเท้า
“ใครเหรอ?”เสียงทุ้มลึกของชายหนุ่มได้เรียกสติของพริมกลับมาได้พวงแก้มของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาทันใด หญิงสาวเอ่ยทักทายเขาไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักเล็กน้อย
“เอ่อ สวัสดี ฉันชื่อพริมค่ะพึ่งย้ายมาอยู่ใหม่ห้องข้างๆ นี้ วันนี้ทำพะแนงไก่มาให้”เธอยื่นด้วยแกงด้วยมือสั่นเทา ความรู้สึกขวยเขินยังคงเข้ามาโจมตีเธอไม่หยุด
“ผมเฟรดเดอริก ยินดีที่ได้รู้จัก ขอบคุณ”เขายื่นมือมารับถ้วยแกงไป สีหน้าของชายหนุ่มดูเรียบเฉยเยือกเย็นพริมััได้ถึงความเ็าและไร้ชีวิตชีวาแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาบางทีเขาคงจะเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวันก็ได้ พริมวิเคราะห์กับตัวเองในใจ
“ถ้า้าความช่วยเหลืออะไรก็บอกกันได้นะคะ”พริมเอ่ยพร้อมกับส่งยิ้มเป็มิตรให้เขา
“ขอบคุณครับ”ชายหนุ่มตอบอย่างสุภาพก่อนจะคืนถ้วยเปล่าให้เธอแล้วกลับห้องของตัวเองไป
ผู้ชายคนนี้ดูมีเสน่ห์ลึกลับอย่างบอกไม่ถูก แต่ก็คงเพราะเขาเป็ลูกครึ่งฝรั่งดูแตกต่างจากผู้คนที่พบเจอปกติทั่วไปด้วยแหละมั้งจึงทำให้เธอรู้สึกใจเต้นรัวแรงอีกหน่อยเธอคงจะชินไปเอง หวังว่า เขาจะเป็เพื่อนบ้านที่ดีนะ
หลังจากหญิงสาวออกมาอยู่คนเดียวได้เดือนกว่าอารมณ์โศกเศร้าของเธอได้บรรเทาลงไปตามกาลเวลา พริมไม่ได้ร้องไห้ทุกวันอีกต่อไปเธอเลือกที่จะเก็บความคิดถึงบ้านเอาไว้ในส่วนลึกของจิตใจแล้วกลับมาเป็คนเข้มแข็งคนเดิมเหมือนก่อนหน้านั้นอีกเหตุผลหนึ่งคงเป็เพราะเธอยุ่งง่วนกับการคิดค้นสูตรอาหารทุกวันด้วยแหละมั้ง จึงช่วยเบี่ยงเบนความสนใจไม่ให้ฟุ้งซ่านได้เป็อย่างดี
วันนี้ก็คงจะเป็อีกวันปกติทั่วไปหากไม่มีเสียงเคาะประตูห้องเสียก่อน พริมเดินออกไปเปิดประตูด้วยความสงสัยเป็ครั้งแรกที่มีคนมาหาั้แ่ย้ายมาอยู่ที่นี่
“อ้าว! เฟรดเดอริกมีอะไรเหรอ?...” พริมส่งยิ้มบางๆ ให้เมื่อผู้มาเยือนคือเพื่อนบ้านของเธอ แต่ด้วยสายตาของผู้เคยเป็หมอมาก่อนพลันจับสังเกตได้ทันทีว่าสีหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าดูซีดเซียว มีเหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผากดวงตาของเขาปรือลงดูอ่อนล้า
“...เป็อย่างไรบ้าง? ไหวหรือเปล่า?”พริมเอื้อมมือไปแตะไหล่เขาเบาๆ ทำให้รับรู้ได้ว่า ตัวเขากำลังร้อนจี๋ราวกับถูกไฟลวก
“ผมขอ...ยาลดไข้หน่อย” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งเขายกมือข้างหนึ่งขึ้นมาจับกรอบประตูเพื่อพยุงตัวเองไว้ไม่ให้ล้มพับลง
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
อีบุ๊กเขียนเสร็จแล้วนะ แต่ขอตรวจทานอีกนิดหน่อย ถ้าได้ลงmeb แล้วเดี๋ยวจะมาแจ้งอีกทีจ้า
898
![[นิยายแปล] Lawless Gangster](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/83fad0ff58aeebc5d0383e88f750d824.webp)
