แจ๊คเริ่มคิดแผนการอย่างหนึ่งได้คือการจะทำให้พวกก็อบลินฆ่ากันเอง เพราะถ้าตนลงมือเองจะใช้เวลานานถึงจะสามารถกำจัดพวกก็อบลินได้และดูจะไม่คุ้มค่าที่จะลอง เจ็บตัวเปล่าอีก
แจ๊คจึงเปิดระบบเพื่อเป็ตัวช่วยที่มีสมบัติทั้งหลายในจักรวาลแห่งนี้นั้นคือระบบผู้ร่วงหล่น เนื่องจากสินค้าภายในระบบผู้ร่วงหล่นเยอะมากเกินไปจนมี ตัวช่วยคือการค้นหาสินค้า แค่บอกไปว่า้าอะไร หรือสิ่งใดที่้าอย่างเช่น สิ่งของที่ช่วยหายใจ สิ่งที่สามารถเร่งการฝึกฝน หรืออื่น ๆ มากมายให้เลือกซื้อ แจ๊คกดเข้าไปดูจึงพบว่าอย่างที่แจ๊คคิด สิทธิ์มือใหม่นั้นได้แต่ของที่เป็ขยะทั้งนั้น ส่วนวิชาการฝึกฝนหรือการต่อสู้อันที่แจ๊คเลือกอยู่ในระดับดีที่สุดในบันดาลวิชาทั้งหมดแต่ข้อเสียก็คงมากสุดเช่นกันคือยากมากที่จะฝึกฝน เพราะแจ๊คเคยถามหู่เสวียแล้วว่า ตนต้องฝึกฝนยังไงถึงจะใช้ก้าวเท้าสู่มิติได้ หู่เสวียบอกว่า มิติเป็สิ่งลี้ลับที่หาข้อพิสูจน์ไม่ได้ มันเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา และแจ๊คเคยกล่าวไปว่าตนเองมีความสามารถของชุดแห่งความว่างเปล่าที่สามารถเข้าสู้มิติที่ 5 ได้ แจ๊คจึงโดนหู่เสวียมองอย่างกะคนโง่อีกครั้งหนึ่ง แต่หู่เสวียบอกแค่ว่า ถ้านายเข้าสู่มิติที่ 5 โดยที่ยังอ่อนแอ อย่างนี้ละก็นายจะไม่ได้กลับออกมาอีก แจ๊คสับสนกับคำตอบของหู่เสวียมากและพยายามถามอีกรอบหนึ่งแต่หู่เสวียไม่ตอบ แจ๊คจึงเลิกพยายามเข้าสู่มิติที่ 5 เพราะยังไงหู่เสวียถึงจะปากร้ายที่ใจดี ในความคิดของแจ๊ค แม้จะพูดสิ่งที่น่ากลัวออกมามากมายแต่เวลา มีเื่อะไรก็พึ่งพาได้เสมอ
แจ๊คได้ดูระบบผู้ร่วงหล่นว่ามีอะไรที่ตนเองสามารถใช้งานได้บ้าง
พิมพ์ค้นหาคำว่า หุ่นเชิด สะกดจิตและสิ่งที่ทำให้เป้าหมายทำตามคำสั่งที่เรา้า
{วิชาหุ่นเชิดปีศาจ}
วิชาที่บังคับเป้าหมายให้ทำตามที่เราต้องได้ และเป้าหมายจะยังมีสติอยู่กับตัว
เป้าหมายต้องระดับต่ำกว่าผู้ใช้ 2 ระดับชั้นใหญ่
แต้มที่้าแลก 5,000,000
อะไรเปิดมาอันแรกก็แพงที่ไม่รู้ว่าภายในชีวิตนี้จะสามารถซื้อได้หรือไม่ แต่น่าสนมาก เอาไว้อีกนานเลยเราจะมาแลกได้
{วิชาสะกดจิต}
วิชาที่บังคับเข้าไปให้จิตใจของเป้าหมายและเป้าหมายจะหลับทันทีหลังถูกสะกดจิตแต่เราสามารถสั่งเป้าหมายทำอะไรให้ทำอะไรก็ได้ตามที่เรา้า
เป้าหมายต้องมีจิติญญาที่อ่อนกว่าผู้ใช้มากหลายระดับ
แต้มที่แรก 900,000
อันนี้ไม่ดี รู้สึกว่า จิติญญาของคนเราสามารถ ฝึกฝนกันได้ แต่มันอาจมีประโยชน์บางสถานการณ์ แต่ตอนนี้ยังไม่ใช้ที่อยากได้ตอนนี้
พอดูแล้วแจ๊คพบวิชาที่มันดี ๆ มากมายแต่แพงมากและตอนนี้แจ๊คไม่มีแต้มที่จะสามารถแลกได้ เพราะเหลือแค่ 4 แต้มผู้ร่วงหล่นเท่านั้น น่าสมเพชมากตัวฉัน
จึงกำหนดไปที่ 1 แต้ม และเจอสิ่งนี้อยู่อันเดียวนั้นคือ
{สิ่งมีชีวิต ปรสิตลบตัวตน (ระดับต่ำมาก) }
จะเข้าไปในหัวของเป้าหมายและสามารถสั่งการได้
ต้องให้ปรสิตอยู่ที่สมองเท่านั้นของเหยื่อเท่านั้น ปรสิตสามารถไปถึงสมองได้ด้วยทาง ตา ปาก จมูก และหู
เป็สิ่งมีชีวิตที่ระดับพลังชีวิตอ่อนมาก อยู่ได้แค่ 30 วันเท่านั้น และจากนั้นจะตายทันที
คนที่มีระดับพลังจิติญญา มากพอจะรู้การคงอยู่ของปรสิตลบตัวตนแต่ถ้าปรสิตลบตัวตนได้เข้าสู่สมองเป้าหมายแล้ว ระดับจิติญญาที่จะเจอการคงอยู่ของสิ่งมีชีวิตชนิดนี้คือนักเวทเต็มตัว
แต้มที่แลกได้ 1 แต้มต่อ 20 ตัว
แจ๊คมองดูปรสิตลบตัวตนและรู้สึกถูกใจมากเพราะแจ๊ค้าอะไรที่ถูกและใช้แล้วทิ้ง ปรสิตลบตัวตนคือตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับแจ๊คในตอนนี้
{กดยืนยันเพื่อแลกเปลี่ยน}
สิ่งที่มาอยู่ในมือแจ๊คมันคือขวดแก้วที่มองเห็นข้างภายในขวดแก้ว ภายในขวดแก้วมีหนอนที่มีสีขาวใสมากแบบมองเห็นอวัยวะภายในตัวปรสิตนี้และแจ๊คสังเกตเห็นดวงตาอันไร้เดียงสาของปรสิต ปรสิตเองก็จ้องมองแจ๊คเหมือนกัน
แจ๊คจึงสั่งพวกปรสิตลบตัวตนว่า
"พยักหน้า"
พวกมันพยักหน้าหมดทั้ง 20 ตัว ปรสิตลบตัวตนดูเหมือนหนอนน้อยผู้น่ารักมาก แจ๊คจึงเล่นกับพวกปรสิตลบตัวตนโดยให้พวกปรสิตลบตัวตนพยักหน้าและแจ๊คก็พยักหน้าตามเป็จังหวะดนตรี ก่อนจะมีเสียงที่เ็าดังขึ้นมาพร้อมกับการหยุดเล่นของแจ๊คกับพวกหนอนน้อยลงไป
"จะเล่นกันอีกนานแค่ไหน น่าขยะแขยง"
เสียงนั้นทำให้แจ๊คต้องกลืนน้ำลายตัวเองและพวกหนอนน้อยสั้นกลัว
"โอเค พวกหนอนน้อยเ้าต้องทำตามคำสั่งของฉัน"
หนอนน้อยพยักหน้าตาม
"ตอนนี้พวกเ้ารอไปก่อนเดียวฉันจะหาเหยื่อให้พวกแกได้กินสมองของพวกก็อบลิน"
แจ๊คจึงเดินเข้าป่าและหาพวกก็อบลินอีกครั้งจนเจอพวกก็อบลินที่กำลังจะกินซากหมูป่าแบบดิบ ๆ
"พวกก็อบลินไม่รู้วิธีปรุงบางหรือยังไง ยังไงนี้คือมืออาหารสุดท้ายของพวกก็อบลินกลุ่มนี้"
แจ๊คใช้ความสามารถของชุดแห่งความว่างเปล่าในการหายตัวพร้อมกับเข้าไปหาพวกก็อบลินที่กำลังกินหมูดิบ ๆ อย่างอร่อย
พวกก็อบลินที่กำลังกินกันอยู่มีด้วยกัน 3 ตน
ตัวแรก กินอยู่ส่วนหัวหมู ตัวที่ 2 กินอยู่ตรงหน้าท้อง และตัวสุดท้าย กินอยู่ที่หลังของหมูป่า แจ๊คเห็นอย่างตำแหน่งของก็อบลินทั้งหมดจึงได้ลงมือทันที โดยเอาตัวที่ 2 ก่อนเพราะหน้าท้องหมูป่าที่ตายไปจะบังการมองเห็นของก็อบลิน 2 ตัวที่กำลังกินอยู่
แจ๊คย่องมาข้างหลังตนที่ 2 ก่อนเอามือซ้ายปิดปากและมือขวา แทงไปที่สมองของก็อบลิน ก็อบลินที่ถูกแทงพยายามจะดิ้นรนอยู่สักพักหนึ่งก่อนสงบพร้อมกลิ่นเืลอยออกมาแต่พวกก็อบลินที่เหลือไม่รู้ตัวเพราะตามตัวก็อบลินได้มีกลิ่นเืจากหมูป่าออกมาเช่นกัน แจ๊ควางตัวที่ตายลงไปก่อนที่จะไปะโบนตัวหมูแล้วมองก็อบลินตัวที่ 3 ที่อยู่หลังหมู ก่อนะโจากตัวหมูลงมาและใช้ขาขวาฟันไปที่ลำตัวของก็อบลินแบบที่ไม่ทันได้รู้ตัว ก็อบลินตัวที่ 3 ตัวขาดครึ่งจากหัวมาถึงขาเืกระจายไปทั่วบริเวณ ก็อบลินที่กินอยู่ที่หัวหมูรู้สึกตัวว่าถูกโจมตีก่อนที่มันกำลังจะทำอะไร แจ๊คหยิบก้อนหินที่ข้าง ๆ มาแล้วขว้างไปที่ไหล่ซ้ายของก็อบลินจนทะลุจนทำให้กระดูกมันหักลง ก็อบลินตัวนี้จึงร้องออกมาด้วยความเ็ป
"ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก"
แจ๊คพุ่งเข้าไปที่ตัวของก็อบลินแล้วเอามือกดหัวก็อบลินลงไปในดินพร้อมกับเอาหนอนน้อยไม่สิ ปรสิตลบตัวตนออกมาและใส่ไปที่หูของก็อบลิน ปรสิตลบตัวตนดีใจมากที่เจอเหยื่อของตนเองจึงคานเข้าหูไปถึงสมองอย่างเชื่องช้า ก็อบลินที่รู้สึกว่ามีอะไรไม่รู้พยายามจะเข้ามาในร่างกายของตนเองทำให้ดิ้นรนไปมาแบบเ็ปทรมาน
แจ๊คเห็นก็อบลินกำลังดิ้นรนอย่างทรมานจึงถอนหายใจเล็กน้อย
"ความรู้สึกที่ไม่รู้มีอะไรเข้ามาในหัวสมองมันน่ากลัวมาก"
ก็อบลินพยายามดิ้นรนอยู่สักพักของจะลุกขึ้นมาแล้วมองกับแจ๊คด้วยสายตาที่ว่างเปล่า
"ร่างมันแล้วใช่ไหม"
ก๊อบลินได้พยักหน้า
"นั้นฉันจะเรียกแกว่า หนอนน้อยเลข 1 จำเอาไว้นั้นชื่อของแก"
ก๊อบลินได้พยักหน้า ก่อนมันจะพูดอะไร
"ก๊า กาก ก๊ กา ก๊ากกก (เราจะทำยังไงต่อดีครับ นายท่าน) "
แจ๊คได้ยินเสียงพูดออกจากปากของก็อบลินจึงแปลกใจมากที่ก็อบลินสามารถพูดได้และแจ๊คสามารถรู้เื่จากคำพูดของก็อบลิน คงความสามารถติดตัวของปรสิตลบตัวตน
"เ้าเดินไปที่เผ่าของเ้าและบอกพวกก็อบลินที่เหลือว่าเ้าถูกโจมตีจากเผ่าข้าง ๆ นี้และตอนไปถึงค่ายของพวกก็อบลินก็แกล้งสลบด้วย"
แจ๊คเดินไปจิ้มที่ตัวมันก่อนเพื่อให้มันเืไหลออกมาอย่างรุนแรง ปรสิตลบตัวตนไม่รู้สึกถึงความเ็ปของร่างกายที่ส่งผ่านมานอกจากจะกำจัดปรสิตลบตัวตนในสมองเท่านั้นถึงรู้สึกเ็ป
ก็อบลินที่ถูกแจ๊คควบคุมได้เดินกลับไปที่เผ่าของตนเองทันทีตามแผนที่ในความทรงจำของก็อบลินที่มันยึดมาได้
"เอาละ มาทำแบบนี้อีก เยอะ ๆ ดีกว่า"
แจ๊คใช้ความสามารถของชุดแห่งความว่างเปล่าหายตัวก่อนจะเดินหาเหยื่อตัวต่อไป
ั้แ่วันนั้น เผ่าก็อบลินได้รู้ถึงความน่ากลัวที่ต้องมาสู้รบกันระหว่างเผ่าพันธุ์กันเอง หลังจากที่อยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขมาอย่างยาวนาน
ต่อจากนี้ไป ป่ารอบหอคอยดันเจี้ยนนี้จะลุกเป็ไฟจากาที่ฆ่ากันเอง
........................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................