ฉินหนิงจือตื่นเพราะรู้สึกร้อนผ้าห่มผืนหนาที่ทับบนตัวนางนั้นทำให้ขยับไม่สะดวก แผ่นหลังมีเหงื่อผุดซึมจนเหนียวเหนอะไปทั้งตัวรู้สึกอึดอัดอย่างมาก
นางลืมตาขึ้นสิ่งที่ผ่านเข้าสู่ดวงตาคือผ้าม่านสีครามดั่งสีของฟ้าหลังฝน
ภายในห้องนั้นค่อนข้างมืดมีเพียงแสงจากโคมไฟหนังแกะวาดลวดลายสาหร่ายทะเลที่ส่องแสงสลัวอยู่เนืองๆ
ร้อนจัง...นางพลิกตัวไปมาอย่างอึดอัดครั้นแล้วก็ได้ยินเสียงร้องด้วยความดีใจ
“คุณหนูท่านตื่นแล้ว!”
เบื้องหน้าปรากฏใบหน้างามที่แลดูอ่อนเยาว์นางยังสายตาพร่ามัวเล็กน้อย แต่รู้สึกคุ้นเคยเป็อย่างดี
ชิงเหยา...
สาวใช้คนสนิทของนางผู้ที่ตายในสวนด้านหลังเรือนฮูหยินแห่งจิ้นกั๋วกงเป็เพราะนางเอง...เป็เพราะปกป้องนาง สาวใช้ของนางไปปะทะกับฮูหยินเอก จึงโดนโบยจนตายโดยที่เือาบตัว
ฉินหนิงจือขยับปากเล็กน้อยอึดใจหนึ่งถึงได้เอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก “หิวน้ำ” นางไข้ขึ้นสูงมาสามวันแล้ว ตอนนี้จึงคอแห้งไปหมด
ชิงเหยากลับดีใจเป็อย่างยิ่งพยักหน้าหงึกๆ “ข้าน้อยทราบแล้ว จะรีบไปรินน้ำมาให้คุณหนูนะเ้าคะ”แล้วก็รีบไปที่ประตู ก่อนจะร้องะโ “คุณหนูสี่ฟื้นแล้ว ซีจ้าวรีบไปแจ้งไท่ไท่เจวี้ยนปี้รีบไปเชิญหมอหลี่ว์ ชิงหยาไปตักเอายาต้มบนเตามา”
น้ำเสียงเจื้อยแจ้วของชิงเหยาหน้าตาอันจิ้มลิ้มน่ารักในวัยสิบหกปีของชิงเหยาค่อยๆ ผุดชัดขึ้นเรื่อยๆ ในหัวฉินหนิงจือ
ชิงเหยายกถาดใส่กาน้ำมาให้ดื่มฉินหนิงจือยกถ้วยหยกขาวขึ้นดื่มอีกหลายอึก น้ำมีรสหวานหอมเพราะผสมน้ำผึ้งที่นางชื่นชอบ
สมองที่พร่าเลือนกลับมากระจ่างชัดอีกครั้งนางมั่นใจแล้วว่าไม่กี่วันมานี้...นางไม่ได้ฝันไป!
ฉินหนิงจือผล็อยหลับไปที่แว่วได้ยินเสียงมารดาร้องเพลงกล่อมเด็กนั้นไม่ใช่ความฝัน แต่เป็ความจริง
มารดาเฝ้านางอยู่ข้างเตียงตลอดเวลา
นางยังไม่ตายนางฟื้นคืนชีพอีกครั้ง ย้อนกลับมาตอนที่ตัวเองอายุสิบสอง
ปีชิ่งลี่ที่หกบิดากับมารดายังอยู่ นางยังไม่ได้ขายขี้หน้าชาวเมืองเพราะเื่กู้จิ่งหยวน
“คุณหนูคงไม่รู้ไท่ไท่กังวลใจกับคุณหนูแทบแย่ นางคอยเฝ้าอยู่ข้างเตียงท่านตลอด อดนอนจนใต้ตาคล้ำไปหมดกลัวว่าท่านจะเป็อะไรไป” ชิงเหยาเอ่ยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยฉินหนิงจือไข้ขึ้นสูงสามวันสามคืน อีกนิดก็เกือบจะไม่รอดแล้ว
“เดี๋ยวไท่ไท่ก็มาแล้วหากนางจะเอ็ดบ้างนั่นก็เพราะหวังดีต่อท่าน เห็นแก่หัวอกคนเป็แม่ท่านอย่าได้โมโหจนทำให้ไท่ไท่เสียใจนะเ้าคะ” ชิงเหยากำชับอย่างไม่วางใจ
ฉินหนิงจือพยักหน้ารับอย่างเข้าใจตรึกตรองความทรงจำอยู่ครู่หนึ่งก็นึกสาเหตุที่ไข้ขึ้นสูงครั้งนี้ออก
นางทะเลาะกับเหวินเกอร์และไม่ทันระวังตัวตกลงไปในสระบัว
เดือนสิบสองของปีจันทรคติอากาศเย็นจนน้ำแทบกลายเป็น้ำแข็ง แม้ว่านางจะถูกดึงขึ้นมาได้ทันก่อนมอดม้วยแต่ก็ไม่วายจับไข้สูง
มารดาจะลงโทษเหวินเกอร์ทว่าเหวินเกอร์กลับเถียงคอแข็งหน้าแดงว่าตนไม่ผิด พี่หญิงสี่นั้นจะแย่งดาบไม้ที่ท่านพ่อมอบให้เขานางเลยพลัดตกลงไปในน้ำเอง
เพราะ‘ประวัติความร้ายกาจ’ ของฉินหนิงจือ คนทั้งจวนจึงต่างเชื่อคำพูดเหวินเกอร์ ไท่ไท่ผู้เฒ่าถึงกับประกาศห้ามรักษาไข้ให้คุณหนูสี่และแม้ว่าจะรักษาจนหายก็จะลงโทษนางอย่างหนัก
มารดาของนางทั้งรักทั้งโมโหและร้องไห้อยู่หลายครั้ง
ฉินหนิงจือย้อนรำลึกถึงเื่ราวที่เคยเกิดขึ้นเหล่านี้แล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้ทำไมเมื่อก่อนนางถึงได้ไร้ความคิดขนาดนั้น มิน่าล่ะ ผู้คนถึงได้ชิงชังนาง
ดังนั้นหลังจากที่บิดามารดาจากโลกนี้ไปแล้วคนพวกนั้นถึงได้ขีดเส้นตัดขาดนางอย่างไม่ไยดีถึงขนาดหลังจากที่นางรู้ว่าบิดาเสียชีวิตแล้วอยากจะเรียกร้องทวงคืนความยุติธรรมกลับไม่มีใครเชื่อนางเลยสักคน ไม่มีใครให้ความช่วยเหลือ นางถึงได้ตกระกำลำบากเช่นนั้น
นางยึดติดความรักของบิดามารดาแต่กลับไม่รู้ตัวช่างเป็ความทุกข์เสียนี่กระไร
ชิงเหยามองฉินหนิงจือด้วยความแปลกใจเล็กน้อยเมื่อก่อนเวลานางพูดเื่พวกนี้ คุณหนูมักจะทนไม่ได้ แต่นางจำเป็ต้องเตือนเพราะเหตุนี้นางจึงโดนคุณหนูต่อว่ากลับมาอยู่เนืองๆ ทว่าทำไมวันนี้คุณหนูถึงได้เชื่อฟังอย่างง่ายดายได้ล่ะ
“คุณหนูดื่มยานะเ้าคะ” ชิงหยาถือถ้วยยาเดินเข้ามาในห้อง มืออีกข้างก็ยกถ้วยผลไม้อบแห้งสีทองมาด้วย
ชิงเหยารับเอาถ้วยยาพลางคิดว่าจะโน้มน้าวคุณหนูให้ดื่มยาเช่นไรแต่ฉินหนิงจือกลับรับถ้วยยาแต่โดยดีพร้อมทั้งดื่มรวดเดียวหมดภายในถ้วยสีเขียวน้ำทะเลไม่เหลือยาต้มแม้แต่หยดเดียว
ชิงเหยากับชิงหยาต่างมองอย่างเหลือเชื่อคุณหนูสี่นั้นเกลียดการดื่มยาที่สุดทุกครั้งที่ดื่มยาต้องมีคนคอยปลอบคอยโน้มน้าวตลอด แต่ครั้งนี้กลับดื่มยาอย่างง่ายดายเช่นนี้หรือว่านางจะไข้ขึ้นจนสมองกลับไปหมดแล้ว
ชิงเหยามองฉินหนิงจือแวบหนึ่งด้วยความกังวลฉินหนิงจือทำเป็ไม่รู้ไม่ชี้และเอ่ยเพียง
“ข้าหิวแล้ว”เพราะหนีการตามล่า นางเลยไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน แม้ว่าเื่เลวร้ายพวกนั้นจะกลายเป็อดีตไปแล้วแต่พอนึกถึงทีไรก็ไม่วายสะท้านไปทั้งตัว
นางรู้สึกกลัว...
ไปเยือนยมโลกมาแล้วรอบหนึ่งนางกลัวใจจะขาด นางอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป คอยปกป้องดูแลบิดามารดา
ผู้คนและเื่ราวที่ทำให้นางผิดหวังเ่าั้นางไม่อยากพบเจอประสบการณ์เลวร้ายเช่นนั้นอีก
ชิงเหยามองฉินหนิงจือที่นิ่งเงียบความกังวลในใจก็ยิ่งทวีขึ้น แต่พอเห็นว่านางเริ่มอยากอาหารแล้วก็แสดงว่าคงไม่เลวร้ายเสียเท่าไรจึงรีบกำชับชิงหยาให้ไปเตรียมอาหารพลางคิดเงียบๆ ว่าอีกครู่เมื่อไท่ไท่มา นางจะรายงานสถานการณ์เื่คุณหนูอย่างละเอียดที่แม้จะฟื้นแล้ว แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายยังขวัญหายอยู่
“ไท่ไท่มาแล้ว”เสียงซีเ้าร้องบอกจากด้านนอก ตามด้วยผ้าม่านสักหลาดสีน้ำเงินเข้มถูกเปิดออก สตรีในชุดคลุมลายดอกไม้สีน้ำผึ้งกระโปรงร้อยกลีบสีจันทร์นวลขาวสวยงาม คิ้วโก่ง ตาเรียว ท่าทางดูอบอุ่น เดินเข้ามาในห้อง
ฉินหนิงจือพลันมองไปที่ประตูโดยไม่รู้ตัวอาจเป็เพราะห้องที่มืดไปหน่อย หรือเป็เพราะแสงแดดข้างนอกแยงตา นางจึงรู้สึกว่าร่างของมารดาเรืองแสงเป็ชั้นบางๆเดินมายังนางพร้อมความอบอุ่นไร้ที่สิ้นสุดราวกับจะดึงนางออกไปจากโลกที่มืดมน
ปลายนิ้วของฉินหนิงจือสั่นอย่างไม่อาจควบคุมนี่เป็ภาพที่นางมักฝันถึงนับครั้งไม่ถ้วน
นางฝันเห็นมารดาคืนชีพแล้วกุมมือนางแน่นพลางเอ่ย“อย่ากลัวเลยหนิงจือ แม่อยู่ตรงนี้”
‘ท่านแม่ท่านแม่! หนิงจือนึกว่าจะไม่ได้เจอท่านอีกแล้ว ท่านจากไปแล้ว...ทิ้งหนิงจือให้อยู่คนเดียวลำพังพวกท่านต่างรังแกลูก กู้จิ่งหยวนก็ไม่ช่วยลูก หนิงจือไม่สามารถทวงคืนความยุติธรรมให้ท่านพ่อและท่านแม่!’
น้ำตาฉินหนิงจือไหลลงมาราวกับสร้อยไข่มุกที่ขาดร่วง
แปะ...แปะ
“เป็อะไรเกิดอะไรขึ้น!” ฟางซื่อ4 รีบวิ่งเข้าไปกอดนางไว้ทันทีคำพูดที่เตรียมมาอบรมสั่งสอนให้บุตรสาวรู้จักโตนั้นถูกสลัดทิ้งไปในกลีบเมฆหลังจากที่เห็นน้ำตาฉินหนิงจือ
ฉินหนิงจือได้กลิ่นกายที่คุ้นเคยของมารดาก็ยิ่งร้องไห้หนักยิ่งขึ้นนางกอดเอวของฟางซื่อแน่นพลางสะอื้นเอ่ย “ท่านแม่ พวกเขาต่างรังแกข้าพวกเขาต่างไม่ชอบข้า!”
ฟางซื่อได้ยินดังนั้นก็ทั้งโมโหทั้งขำลูกคนนี้นับวันยิ่งเ้าเล่ห์ รู้ว่าตนจะดุเลยรีบฟ้องขึ้นเสียก่อน
ชิงเหยาที่ฟังอยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะขำ‘ยังดี คุณหนูคิดฟ้องก่อนได้เช่นนี้ น่าจะไม่มีปัญหาอะไรแล้ว’
“ทำไมกลายเป็พวกเขารังแกเ้าไปได้ล่ะเ้าตกน้ำครานี้ เหวินเกอร์บอกว่าเ้าเริ่มก่อน หรือว่าเ้าจะไม่ยอมรับ”ฟางซื่อปล่อยฉินหนิงจือออกพลางหลุบตาลงต่ำ
แม้ว่านางจะปั้นหน้าเคร่งเพียงใดแต่ลึกๆ แล้วภายใต้แววตานั้นยังแฝงไปด้วยความรักและห่วงใยซึ่งย้อนแย้งกับสีหน้าของนาง
มองดูฉินหนิงจือที่ป่วยจนคางเรียวซูบผู้เป็แม่เช่นนางนั้นเ็ปใจยิ่งนัก แต่นางจำเป็ต้องทำเช่นนี้ นางสอนไม่ดี หากไปพบท่านย่า เดี๋ยวจะโดนลงโทษหนักยิ่งกว่าอีกอย่าง ที่หนิงจือเสียนิสัยก็เป็เพราะโดนนางตามใจจนเคยตัว
**ติดตามตอนต่อไปก่อนใครได้ที่ https://www.readawrite.com/a/e8c39af2eb995c5d8c97da730cbb055e
4ซื่อ แปลว่า นามสกุล ใช้เรียกต่อท้ายสกุลเดิมของหญิงที่แต่งงานแล้ว
2K
